γράφει ο Μιχάλης Παπαμακάριος
Το εγχώριο ροκ κοινό έχει επιδείξει στο παρελθόν την ικανότητα να κάνει αγαπημένες του μπάντες συγκροτήματα που δεν είχαν, τουλάχιστον τότε, ανάλογη αναγνώριση στο διεθνές πλαίσιο. Με περιπτώσεις σαν των Madrugada, Deus και πάει λέγοντας, έχουμε αναδείξει μια ικανότητα διαίσθησης του ιδιαίτερου και ουσιαστικού πέρα από promo και hype. Από αυτή την άποψη οι Σκοτσέζοι Twilight Sad με τον καινούργιο τους δίσκο αξίζει να γίνουν η νέα αγαπημένη μπάντα του εγχώριου κοινού. Πρόκειται για ένα συγκρότημα εικοσαετούς πορείας για το οποίο ο Robert Smith (The Cure) έχει γράψει ύμνους.
Όποια και όποιος έχει τη παραμικρή υπόνοια ότι το κείμενο αυτό καθοδηγείται από τον ενθουσιασμό ενός οπαδού, μπορεί να ακούσει το γρηγορότερο δυνατό το νέο τους άλμπουμ It’s The Long Goodbye και να βγάλει τα συμπεράσματα του. Το γκρουπ (βασικά ντουέτο με session μουσικούς) καταφέρνει και μετασχηματίζει κάθε είδους απώλεια, πόνο, μελαγχολία, πικρία και στεναχώρια που έχουν βιώσει τα μέλη του σε ένα εξαιρετικά γοητευτικό και συνάμα λυτρωτικό μουσικό αποτέλεσμα, πραγματικό φάρμακο για την ψυχή και το μυαλό. Με τον πιο καλογραμμένο και ώριμο δίσκο τους γίνονται κατά τη γνώμη μου πλέον τόσο σημαντικοί όσο πχ και οι ιδιαιτέρως αγαπητοί Fontaines D.C… Το It’s The Long Goodbye είναι τουλάχιστον υποψήφιο για ένα από τα καλύτερα του 2026.
