Mέλος της ελληνικής αποστολής του Global Sumud Flotilla
Ο Παντελής ανήκει σε αυτούς/ες που ετοιμάζονται να σαλπάρουν προς το πιο ελεύθερο μέρος του πλανήτη… τη μαρτυρική Γάζα. Μαζί με τη Χριστίνη Δέση- Λουκά, αποτελούν τα δύο μέλη της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης. που συμμετέχουν στην πολυμελή ελληνική αποστολή του Global Sumud Flotilla. Όπως λέει «πίσω από αυτούς που μπαίνουν στα καράβια είναι εκατοντάδες άνθρωποι που δούλεψαν χωρίς να φανούν, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που είναι κοινωνοί στον αγώνα της Παλαιστίνης. Απλώς δεν χωράνε όλοι σε ένα καράβι!»
Συνέντευξη στον Χρίστο Κρανάκη
Πέρυσι έφτασες μέχρι την Αίγυπτο και φέτος σαλπάρεις για τη Γάζα. Πόσο σημαντικό είναι για σένα το παλαιστινιακό ζήτημα;
Το παλαιστινιακό για εμάς είναι ζήτημα πολιτικό και προσωπικό. Πολιτικά, ο παλαιστινιακός αγώνας είναι ο πιο δίκαιος στην εποχή μας. Συμπυκνώνει τα πάντα: είναι αντι-αποικιακός, αντι-ιμπεριαλιστικός, αντικαπιταλιστικός. Είναι η προμετωπίδα μιας βαρβαρότητας που ετοιμάζεται για όλους μας. Όταν μιλάμε για Γάζα, μιλάμε για Λίβανο, Ιράν, για το μέλλον που έρχεται.
Και προσωπικά, όμως, γιατί έχουμε υλική συνενοχή. Ως δυτικοί, ως Έλληνες. Η χώρα μας πλουτίζει πάνω στο αίμα των Παλαιστινίων: 57 αποστολές πετρελαίου από ελληνικές εταιρείες προς Ισραήλ, στρατιωτικό υλικό για την Elbit μέσα από τα λιμάνια μας, ισραηλινό real estate στις γειτονιές μας, στρατιώτες των IDF στις παραλίες μας.
Όπως έγραφε ο Μπρεχτ: «Στάζει αίμα από τα ταβάνια μας». Σαλπάρουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Για να αναπνεύσουμε σε έναν κόσμο που μας πνίγει!
Διαβάζουμε ήδη τα σχόλια των trolls στο διαδίκτυο (και για αυτή) την αποστολή. Σε επηρεάζει καθόλου όλο αυτό;
Όταν διαβάζω αυτά τα σχόλια, προσπαθώ να στέκομαι στον μηχανισμό πίσω τους. Είναι η «Ομάδα Αλήθειας»… Αυτή τη φορά για λογαριασμό του Ισραήλ. Άλλοι έχουν επιλέξει τη στάση αυτή ιδεολογικά, άλλοι έχουν εξαγοραστεί από τον ίδιο τον δυτικό τρόπο ζωής που πλουτίζει πάνω στο αίμα των Παλαιστινίων. Ειδικά στην Ελλάδα κάνουν συστηματικά λόμπινγκ και βρίσκουν υποστηρικτές σε όλο το αστικό πολιτικό σύστημα: ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ. Όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στέκονται στο πλευρό του Ισραήλ και είναι συνένοχες στη γενοκτονία.
Στον πραγματικό κόσμο, βλέπουμε παλαιστινιακές σημαίες να υψώνονται σε γήπεδα, συναυλίες, λαϊκές γειτονιές κλπ. Μόδα ή κάτι βαθύτερο;
Όταν χιλιάδες οπαδοί στα γήπεδα ανά τον κόσμο σηκώνουν παλαιστινιακές σημαίες κάθε αγωνιστική, όταν στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας οι σημαίες κρέμονται στα μπαλκόνια, όταν οι λιμενεργάτες του Πειραιά μπλοκάρουν 21 τόνους πυρομαχικών για το Ισραήλ τον Οκτώβρη του 2024 και αρνούνται να ξεφορτώσουν το Ever Golden τον Ιούλιο, δεν είναι μόδα! Ο κόσμος βλέπει στους Παλαιστινίους/ες εκείνους κι εκείνες που χτυπιούνται από τις ίδιες δυνάμεις που χτυπάνε και αυτόν: τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο.
Ο κόσμος βλέπει τους Παλαιστινίους/ες να χτυπιούνται από τις ίδιες δυνάμεις που χτυπάνε και αυτόν: τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο
Έχει οξυνθεί η αντίθεση, η απόσταση ανάμεσα στον λαό και την αστική πολιτική εκπροσώπηση. Όλο το σύστημα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) σιωπά ή στηρίζει ανοιχτά το Ισραήλ, δεν εκφράζει τη λαϊκή βούληση. Ο κόσμος το ξέρει και μιλάει με τα μέσα που του απομένουν: σημαίες, συνθήματα στους τοίχους, απεργίες στα λιμάνια. Ισραηλινές εταιρείες αγοράζουν μαζικά ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας και στα νησιά, την ώρα που εμείς δεν μπορούμε να πληρώσουμε νοίκι στην Κυψέλη και στα Πατήσια. Η ίδια πολιτική που εκτοπίζει Παλαιστινίους από τη Δυτική Όχθη και θέλει να κάνει τη Γάζα Ριβιέρα, βγάζει σε έξωση τον συνταξιούχο στην Αθήνα και πετάει τον εργαζόμενο εκτός σπιτιού λόγω των αυξήσεων στα νοίκια. Οι αγώνες συνδέονται, παρότι φυσικά δεν ταυτίζονται.
Πώς ευελπιστεί να συμβάλλει το Global Sumud Flotilla και το March to Gaza στην υπόθεση του παλαιστινιακού;
Ο στόλος επιδιώκει τέσσερα πράγματα ταυτόχρονα: Πρώτο, υλικό κόστος για το Ισραήλ. Κάθε σκάφος που πλέει αναγκάζει το ισραηλινό κράτος να ξοδέψει στρατιωτικούς, διπλωματικούς, πολιτικούς πόρους πολύ μεγαλύτερους από το κόστος μας. Αυτή η ασυμμετρία είναι από μόνη της πολιτική νίκη. Δεύτερο, έμπρακτη αλληλεγγύη από τα κάτω. Να βοηθήσουμε να γίνουν συνελεύσεις σε σωματεία και γειτονιές. Τρίτο, σπάσιμο του άδικου ναυτικού αποκλεισμού και άνοιγμα ανθρωπιστικού διαδρόμου. Πέρσι ξεκινήσαμε από λίγες δεκάδες σκάφη, που φέτος έγιναν ογδόντα. Είναι κίνηση που μεγαλώνει και στέκεται στην ιστορική ανάγκη στήριξης της Παλαιστίνης. Τέταρτο, συγκρότηση ενός διαρκούς αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού, διεθνιστικού μετώπου στην Ελλάδα και διεθνώς.
Από ποιους απαρτίζεται η προσπάθεια αυτή, ειδικά φέτος;
Από απλούς ανθρώπους. Δασκάλους, οικοδόμους, ακαδημαϊκούς, εργαζόμενους/ες στο χώρο της τέχνης. Έρχονται από χώρους του κινήματος, της Αριστεράς, από τον αναρχικό χώρο, από κινήματα γειτονιάς, από συνελεύσεις, από εργατικά σωματεία. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι πίσω από αυτούς που μπαίνουν στα καράβια είναι εκατοντάδες άνθρωποι που δούλεψαν χωρίς να φανούν, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που είναι κοινωνοί στον αγώνα της Παλαιστίνης για αυτοδιάθεση και ελευθερία. Αυτοί που σαλπάρουν, σαλπάρουν ως κομμάτια αυτού του κόσμου. Απλώς δεν χωράνε όλοι σε ένα καράβι.
Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, δεν φαίνεται να συμμερίζεται όσα λες. Μάλιστα, επιτίθεται σκληρά σε όσους τραυματίζουν τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Τι θα απάνταγες σε έναν κυβερνητικό αντιπρόσωπο;
Πάνω από όλα θα του έλεγα ότι το αφήγημα που πούλαγε για χρόνια έχει καταρρεύσει. Μας έλεγαν ότι η «στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ φέρνει ασφάλεια». Ασφάλεια, όμως, για ποιον; Για τα κέρδη του εφοπλιστικού κεφαλαίου και για τα ισραηλινά funds που αγοράζουν τις γειτονιές της Αθήνας, μπορεί. Για τη Σούδα που μετατρέπεται σε αμερικανικό ορμητήριο, όμως, όχι. Για εμάς η ίδια αυτή «συμμαχία» σημαίνει εμπλοκή σε γενικευμένο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Η απάντησή μας είναι συγκεκριμένη: εμπάργκο όπλων προς το Ισραήλ. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Να κλείσουν οι αμερικανικές βάσεις. Ούτε ένας στρατιώτης, ούτε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο εναέριου χώρου για σφαγές των λαών.
