Μιχάλης Παπαμακάριος
Οι Kneecap με αφορμή τη στάση τους στο φεστιβάλ του Γκλαστονμπέρι του 2025 και γενικά την έντονα εκφρασμένη αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη δέχτηκαν μια συντονισμένη επίθεση από το βρετανικό – και όχι μόνο – πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο. Συναυλίες τους ακυρώθηκαν, οι Αμερικάνικες αρχές τους χαρακτήρισαν ανεπιθύμητους ενώ ο Mo chara τα τελευταία δύο χρόνια είχε τρεις απανωτές δικαστικές διώξεις, η μία επειδή ανέμισε σημαία της Χεζμπολά σε συναυλία τους. Οπωσδήποτε όχι μια συνηθισμένη συμπεριφορά για συγκρότημα στις μέρες μας, το οποίο έχει χαρακτηριστεί μέχρι «τρομοκρατικό».
Το αποτέλεσμα αυτής της ταραχώδους διετίας έχει καταγραφεί στα αυλάκια του νέου τους δίσκου Fenian (ο τίτλος εκφράζει τον Ιρλανδό αγωνιστή του 19ου αιώνα για ανεξαρτησία ενάντια στη Βρετανική αυτοκρατορία). Πρόκειται για ένα άλμπουμ που θεματικά έχει ξεφύγει από τα αρχικά τους δισκογραφικά βήματα, με τα κομμάτια τους για τον «μπάφο» και τα παρελκόμενα του… Έχει ενταθεί το πολιτικό αντιιμπεριαλιστικό στοιχείο με το θέμα της Παλαιστίνης, της ιρλανδικής ανεξαρτησίας, της εναντίωσης στην αστυνομοκρατία και τη καταπίεση να απασχολούν τις ρίμες του Mo Chara και του Móglaí Bop που ραπάρουν στα γαέλικα και τα αγγλικά.
Ο DJ Próvaí έχει κάνει φοβερή δουλειά στην παραγωγή. Άλλοτε με επιθετικά μπιτ (Liars Tale) άλλοτε με ατμοσφαιρικές groovy γραμμές στο μπάσο και στα ρυθμικά (Carnival) και άλλοτε με λυρικά ηχοτόπια (Irish Goodbye) και επιρροές από το εναλλακτικό ροκ, το post-punk, την techno, τη house, τη Jungle, τo trip-hop, το dubstep και το grime, εννοείται σε συνδυασμό με ιρλανδικά φολκ στοιχεία διαμορφώνει ένα δίσκο αναφοράς για την εξέλιξη των Kneecap.
Το Fenian θα καταγραφεί σαν ένα από τα μουσικά μανιφέστα του καιρού μας. Αξίζει να ακουστεί και οι ίδιοι οι Kneecap να υποστηριχτούν και πρακτικά καθώς έχουν πέσει πάνω τους θεοί και δαίμονες της βαρβαρότητας του καπιταλισμού της εποχής μας.
