Κώστας Μπουγιούκος
Συντονισμένη επιχείρηση σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία και άλλες χώρες για νέους νόμους
Στην Γαλλία, τις προηγούμενες ημέρες επιχειρήθηκε να έρθει στην εθνοσυνέλευση ένα άνευ προηγουμένου νομοσχέδιο. Ο «νόμος Γιαντάν» πήρε το όνομά του, ως είθισται, από την βουλεύτρια της κυβερνητικής μειοψηφίας του Μακρόν που το εισηγήθηκε Καρολίν Γιαντάν, εκλεγμένης στην περιφέρεια αποδήμων Γάλλων που περιλαμβάνει όσους μένουν στο Ισραήλ. Η πρόταση προέβλεπε την ποινικοποίηση έστω και έμμεσων αναφορών σε πράξεις αντίστασης ως υπόθαλψη τρομοκρατίας, την απαγόρευση εμφάνισης της κεφίγια και συνθημάτων υπέρ της Παλαιστίνης, αλλά και την ποινικοποίηση της αμφισβήτησης της κυριαρχίας κρατών τα οποία «έχει αναγνωρίσει η Γαλλική Δημοκρατία».
Η αντίδραση που προκλήθηκε, από πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, οργανώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη αλλά και νομικούς που ασχολούνται με την ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, ήταν άμεση. Μέσα σε ελάχιστες μέρες το κάλεσμα για υπογραφές συγκέντρωσε πάνω από 700.000, γεγονός που ανάγκασε την κυβέρνηση να βάλει το νομοσχέδιο στο συρτάρι. Να το «παγώσει» μέχρι νεωτέρας, δηλαδή, η επαίσχυντη προσπάθεια περαιτέρω ποινικοποίησης όσων μιλάνε ενάντια στην γενοκτονία και τα εγκλήματα του σιωνιστικού κράτους απέναντι σε Παλαιστίνιους, Λιβανέζους και Ιρανούς. Πέρα, όμως, από αυτή την προσωρινή νίκη, ο «νόμος Γιαντάν» πρέπει να ιδωθεί σαν μια γενικευμένη και οργανωμένη προσπάθεια επίθεσης και ποινικοποίησης οποιασδήποτε φωνής αμφισβητεί το σιωνιστικό κράτος, που εκπορεύεται τόσο από τα ισραηλινά λόμπι σε κάθε χώρα όσο και από τις αρχές και τις κυβερνήσεις τους. Λίγες ημέρες πριν την κατάθεσή του, άλλωστε, η αστυνομία είχε συλλάβει την ευρωβουλεύτρια της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ρίμα Χασάν, με την κατηγορία της υπόθαλψης τρομοκρατίας. Ενώ δε τελούσε υπό κράτηση, το σύμπλεγμα αστυνομίας, δικαστών και συστημικών ΜΜΕ διέδωσαν ψευδώς ότι βρέθηκαν στην κατοχή της ναρκωτικές ουσίες – ενώ και μετά την επίσημη διάψευση του από την εισαγγελία, ουδέποτε τα σχετικά δημοσιεύματα ανακλήθηκαν.
Οι προσπάθειες είναι ενορχηστρωμένες και συγχρονισμένες. Την ίδια στιγμή, άλλωστε, στη Γερμανία, η βουλή του κρατιδίου της Έσσης επιχείρησε να προωθήσει στην ομοσπονδιακή σχέδιο νόμου που θα ποινικοποιεί την αμφισβήτηση του «δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ», Κάτι, δηλαδή, σαν να αναπαράχθηκε με πολύγραφο η προπαγάνδας της Γιαντάν. Και μάλιστα όχι μόνο στα γερμανικά, αλλά και στα ιταλικά, καθώς τον Απρίλιο η κυβέρνηση Μελόνι πέρασε δύο νόμους που διευρύνουν την ποινικοποίηση της συμμετοχής σε διαδηλώσεις, με κυρίαρχο φυσικά το τεράστιο φιλο-παλαιστινιακό κίνημα στη χώρα σήμερα.
Από την επιχείρηση δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το Ηνωμένο Βασίλειο, μιας και στον απόηχο της αποτυχίας κυβέρνησης και δικαστών να χαρακτηριστεί η οργάνωση Palestine Action ως τρομοκρατική, το υπουργείο Εσωτερικών του Στάρμερ πέρασε μια διάταξη που επιτρέπει στην αστυνομία να απαγορεύει κάθε διαμαρτυρία που γίνεται «συνεχόμενα, στο ίδιο μέρος και για τον ίδιο σκοπό». Με αυτή την ευφάνταστη φρασεολογία, που επιτρέπει κάθε ερμηνεία, στοχεύονται οι επαναλαμβανόμενες μεγάλες κινητοποιήσεις για τον τερματισμό της γενοκτονίας και του σιωνιστικού απαρτχάιντ. Σαν κερασάκι, εμφανίστηκε και το ραμολιμέντο του εγκληματία πολέμου Μπλερ, για να δηλώσει ότι πρέπει να μπει τέλος στην «ανίερη συμμαχία της αριστεράς με τους ισλαμιστές», ξεχνώντας εσκεμμένα το γεγονός ότι η Δύση εξόπλιζε και χρηματοδοτούσε τζιχαντιστές και Ταλιμπάν από την δεκαετία του ’80.
Συνολικά, η προσπάθεια της «φιλελεύθερης» αστικής εξουσίας της Ευρώπης να συνδέσει την αριστερά και τον κομμουνισμό με τον αντιεβραϊσμό είναι και σημερινή και ιστορική, ενώ στηρίζεται σε ψευδείς ειδήσεις και παραπληροφόρηση. Ξεκινώντας από το βαθύ πρόβλημα του αντι-εβραϊσμού-αντισημιτισμού, το οποίο η ευρωπαϊκή αστική πολιτική, πατώντας πάνω στο ρατσιστικό σιωνιστικό σχέδιο, κατάφερε να εξάγει από το έδαφος της και να το μετακινήσει στην δυτική Ασία. Χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί τόσο θρησκευτικά προσχήματα της μεσιανικής θρησκοληψίας όσο και την ουσία, που δεν είναι άλλη από το να πατάσσει και να τιμωρεί εκδικητικά κάθε φωνή αντίστασης στα σχέδια της, είτε για την Παλαιστίνη είτε οποιαδήποτε άλλη.
Αυτή η «αναβαθμισμένη» λειτουργία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού απαιτεί και αναβαθμισμένες πρακτικές και από την μεριά των δυνάμεων της κοινωνικής και κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Για να μπει ένα τέλος στον ρατσισμό, την θρησκοληψία, τον αυταρχισμό, τον κυνισμό και την βαναυσότητά του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Απριλίου 2026
