Μυρσίνη Μητροπάνου
Το 38% του συνολικού αριθμού των κέντρων δεδομένων παγκοσμίως (4.438) βρίσκεται στις ΗΠΑ. Ανεξάρτητα από το αν η φούσκα της ΤΝ βρίσκεται πράγματι κοντά στο να σπάσει, είναι φανερό ότι βρίσκεται πολύ ψηλά στην ατζέντα του αμερικανικού κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή, όμως, οι κοινότητες στις οποίες εγκαθίστανται τα κέντρα αυτά βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες των γιγαντιαίων κτιρίων: καταβόθρες ηλεκτρικής ενέργειας και νερού, που επιβαρύνουν το τοπικό περιβάλλον και αυξάνουν δραματικά το κόστος του ρεύματος.
Έχουμε φτάσει, ωστόσο, σε ένα σημείο όπου οι τοπικές κοινωνίες αρχίζουν να αντιδρούν, τουλάχιστον απέναντι στην κατασκευή νέων. Πριν από λίγες εβδομάδες, το δημοτικό συμβούλιο της Σάρλοτ (Βόρεια Καρολίνα), έπειτα από πιέσεις των κατοίκων, ψήφισε την αναστολή της αδειοδότησης για νέα κέντρα δεδομένων μέχρι τον Νοέμβριο.
Βεβαίως, οι κινητοποιήσεις των κατοίκων έχουν μέχρι στιγμής περιορισμένα αποτελέσματα και συχνά αντιμετωπίζονται με καταστολή. Έντονες αντιδράσεις προκαλεί και το γεγονός πως, βάση ερευνών, οι περισσότερες εταιρείες επιλέγουν οικονομικά περιθωριοποιημένες κοινότητες, κυρίως μαύρων και λατίνων, δημιουργώντας έτσι ένα «νέο κύμα» εκμετάλλευσης για την πληττόμενη πλειοψηφία.
Οι αντιδράσεις, βέβαια, δεν σταματούν. Βίντεο από συνεδριάσεις δημοτικών συμβουλίων, όπου κάτοικοι διαμαρτύρονται, εμφανίζονται διαρκώς στο διαδίκτυο. Ωστόσο, παρά τα αντανακλαστικά που αναπτύσσονται απέναντι σε μια μορφή ανάπτυξης που επιβαρύνει τις ζωές των ανθρώπων και το περιβάλλον, οι κινητοποιήσεις φαίνεται να προσκρούουν διαρκώς στα ίδια όρια. Η απουσία ενός συνεκτικού αντικαπιταλιστικού σχεδίου, σε συνδυασμό με διαμαρτυρίες που περιορίζονται στα στενά θεσμικά πλαίσια, καθιστά δύσκολη τη μετατροπή της αγανάκτησης σε ουσιαστική πολιτική δύναμη.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές αν συνομιλήσει κανείς με ριζοσπαστικές ή αριστερές συλλογικότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είτε πρόκειται για οργανώσεις με κομμουνιστικές είτε με εργατικές αναφορές, το πολιτικό συμπέρασμα της «επόμενης μέρας» ενός αγώνα, όσο δίκαιος κι αν είναι, συχνά καταλήγει στο γνώριμο: «ας ψηφίσουμε Δημοκρατικούς».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 11-12 Ιουλίου 2026
