Χρήστος Κοσίνας
Πέρασαν 69 μέρες από τις εκλογές που ανέδειξαν 12 κόμματα στο κοινοβούλιο της Δανίας, για να συγκροτηθεί η νέα κυβέρνηση. Η επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών, Μέτε Φρέντερικσεν, ανανέωσε για τρίτη συνεχόμενη φορά την πρωθυπουργική της θητεία, σχηματίζοντας κυβέρνηση μειοψηφίας με Πράσινους, Μετριοπαθείς και Ριζοσπάστες, εξασφαλίζοντας παράλληλα τη στήριξη της Ενιαίας Λίστας για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Η εντεινόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια για το αυξημένο κόστος ζωής και το οξυμένο ζήτημα της κατοικίας διαμορφώνουν το πλαίσιο των εξαγγελιών της νέας κυβέρνησης. Παρά την έμφαση σε κοινωνικές παροχές και μέτρα υποστήριξης των φτωχότερων στρωμάτων, αυτά είτε παραπέμπονται στις καλένδες είτε αποδεικνύονται τεράστια πλάνη. Μέτρα όπως μείωση ΦΠΑ σε τρόφιμα και λαχανικά, επαναφορά αργιών, θεσμοθέτηση δωρεάν μεταφοράς για όλους κάτω των 22, δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη, είτε τίθενται σε εφαρμογή μετά το 2030 (όταν θα έχει λήξει η θητεία της κυβέρνησης!) είτε θα υλοποιηθούν εφόσον υπάρξουν αντισταθμιστικά μέτρα εξοικονόμησης πόρων και παροχής κινήτρων στον ιδιωτικό τομέα. Ταυτόχρονα, παρά και ενάντια στην προεκλογική πρόταση των σοσιαλδημοκρατών για «φόρο πολυτελείας» στα πλουσιότερα στρώματα, έρχονται νέες φοροελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις, αφήνοντας άθικτη τη βαριά φορολογία των κατώτερων εργατικών στρωμάτων.
Πίσω από το φιλολαϊκό προσωπείο της νέας κυβέρνησης, διατηρείται στο ακέραιο η αντεργατική πολιτική. Ταυτόχρονα, κλιμακώνεται η αντιδραστική, φιλοπόλεμη και ρατσιστική εξωτερική πολιτική, προχωρά η δέσμευση του 5% του ΑΕΠ για το ΝΑΤΟ, ενώ συνεχίζεται η απάνθρωπη πρακτική απέλασης μεταναστών που οδηγεί και στο πάγωμα των αιτήσεων για παροχή ασύλου και άδειας παραμονής για το 2026. Σε μια χώρα όπου τα σημάδια οικονομικής στασιμότητας είναι διαρκώς παρόντα και το πολιτικό σύστημα παραδίδει μαθήματα συναίνεσης και υποταγής στις ανάγκες του κεφαλαίου, αναζητείται άμεσα ανατρεπτική αριστερά για να συμβάλλει στην ανάπτυξη αγώνων και αντιστάσεων.
