Γιάννης Φραγκούλης
Όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο φύλλο του Πριν, το Φεστιβάλ είχε φέτος καλές ταινίες – και πολλές από αυτές θα τις θυμόμαστε για πολλά χρόνια. Έχοντας δει το Εθνικό και Διεθνές Διαγωνιστικό, το Σπουδαστικό και το Ανιμέισιον, μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένα από τα καλύτερα Φεστιβάλ Δράμας που έχουμε παρακολουθήσει.
Το θέμα των διαπροσωπικών σχέσεων, μέσα στην οικογένεια και εκτός αυτής, ήταν αυτό που κυριαρχούσε. Θα αναφέρουμε την ταινία Κρύο; του Αντρέα Κοντόπουλου, που μιλάει για την επαναφορά της μνήμης, με τη σωματική δράση και την απόλαυση, η οποία αγνοήθηκε από τα βραβεία. Η ταινία Noi του Νεριτάν Ζιντζιρία ήταν ένα κινηματογραφικό ποίημα με θέμα την απώλεια του αδελφού και τη βίαιη ενηλικίωση του εφήβου που βλέπει το μέλλον του να ξεδιπλώνεται στα μάτια του, σαν μια ονείρωξη.
Το ντοκιμαντέρ Requiem in salt των Σύλβια Νικολαΐδου, Νικόλα Ιορδάνου μιλά για τον θάνατο, παρομοιάζοντάς τον με την φθορά του αλατιού, όπως συμβαίνει στα γλυπτά από αλάτι του Ιάπωνα καλλιτέχνη. Η ταινία Ρίζες του Κωνσταντίνου Δοξιάδη βρίσκεται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, με θέμα έναν μετανάστη από την Αλβανία, που μετά από πολλά χρόνια ψάχνει να βρει το δέντρο που είχε φυτέψει στα σύνορα, ψάχνοντας ουσιαστικά τα κομμάτια της ζωής του που έχουν χαθεί οριστικά.
Στο Εθνικό Σπουδαστικό το ανιμέισιον Κοσμικό αυγό, που συμβολικά μιλά για τη γέννηση του κόσμου. Ο Ορέστης Ρούσκας, με το ντοκιμαντέρ Σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, αναφέρεται στη Νάξο, τον υπερτουρισμό και την απώλεια της ταυτότητάς της. Η Ελένη Τσέκερη, στο Ο πράσινος κήπος, αναφέρεται στην απώλεια του πατέρα, στην αναδόμηση της περσόνας του, στην αναθεώρηση της άποψής της γι’ αυτόν.
Η απώλεια, ο έρωτας και η μοναξιά, στο Ήταν πολύ καλή στο να φεύγει του Βασίλη Παντελίδη, αναπτύσσεται με όμορφο και διασκεδαστικό τρόπο και ας πονάει πολύ. Θα κλείσουμε με τις ταινίες Λευρεσθής της Ιωάννας Ρουμελιώτη, μια ταινία για την ασέβεια στον νεκρό από την εκκλησία, και στο Αγριοκέρασο του Παναγιώτη Ζιώγα, μια ποιητική ταινία που καταγγέλλει τη βία της πατριαρχίας και προσεγγίζει τον διαλεκτικό τρόπο που προτείνει η αρχετυπική Μητέρα.
Στο Διεθνές Διαγωνιστικό θα ξεχωρίσουμε το Loynes του Dorian Jespers, μια αναφορά στη δικαστική παρωδία που συνέβαινε και θα συμβαίνει στην κοινωνία που δυναστεύει τον άνθρωπο. Το Sewing machineτου Ulo Pikkov μιλά για τα βάσανα των Εσθονών, με αφορμή την τύχη μιας ραπτομηχανής. Τέλος, η ταινία Skin to skin του Simon Schneckenburger θα αναφερθεί στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των μεταναστών στη Γερμανία με φόντο έναν ομοφυλοφιλικό έρωτα.
Αυτό όμως που θα θυμόμαστε είναι η τελετή λήξης. Ο πρώτος λόγος είναι η συχνή αναφορά στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Πρώτα η ομάδα μικρομηκάδων που ανέβηκε, πριν αρχίσει η τελετή, διάβασε ένα ψήφισμα και το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» δόνησε την αίθουσα. Το ίδιο σύνθημα ακούστηκε πολλές φορές από τους σκηνοθέτες που ανέβηκαν να πάρουν το βραβείο τους.
Παρέμβαση για την Παλαιστίνη στην Τελετή Λήξης του 48ου Διεθνούς Φεστιβαλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δραμας. pic.twitter.com/WqVdwpOykN
— EFSYN (@EFSYNTAKTON) September 14, 2025
Ο δεύτερος λόγος είναι η παρουσία του υφυπουργού Σύγχρονου Πολιτισμού Ιάσονα Φωτήλα που στην αρχή αναφέρθηκε στα μεγάλα ποσά που έδωσε το υπουργείο για τον κινηματογράφο. Ξέχασε να πει ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων δόθηκε στα τηλεοπτικά κανάλια και στα χρέη του ΕΚΟΜΕΔ, κάποια ψιχουλάκια περίσσεψαν για να παραχθούν ταινίες! Έτσι το αδιάφορο υπουργείο για τον σύγχρονο πολιτισμό, μιας κακής κυβέρνησης, βλέπει την κινηματογραφική ανάπτυξη!
Επιπλέον, όταν ανέβηκε να δώσει τον Χρυσό Διόνυσο, άρχισε με ένα ανέκδοτο και εισέπραξε το γιουχάισμα από τους μικρομηκάδες. Αντέδρασε με τη συμπεριφορά ενός φεουδάρχη: «Είναι παράξενο να δίνεις 300.000 ευρώ σε μια πόλη και να εισπράττεις ουου!» Με άλλα λόγια, αφού έδωσε τα λεφτά για το Φεστιβάλ (όχι στην πόλη), ως όφειλε, και ψίχουλα στους σκηνοθέτες, θα έπρεπε να τον προσκυνούν οι υποτελείς του. Πολύ ευγενικός, δεν περίμενε το αυτονόητο: «Από την τσέπη σου τα δίνεις, ρε;», από γνωστό ηθοποιό.
Τι ΞΕΦΤΙΛΑ είναι αυτή ρε αγύρτες; Ανέβηκε ο Φωτήλας στην τελετή λήξης του φεστιβάλ της Δράμας, και είπε ότι «σας δίνουμε τριακόσιες χιλιάδες και ακούμε και ου;» (σαν να τους έλεγε «σκάστε σας πληρώνουμε να το βουλώνετε»). Και τότε πετάχτηκε ο συνονόματος γίγαντας Αντώνης… pic.twitter.com/Lo1Lrre3lJ
— Antonis (@antonis_clint) September 15, 2025
Είδαμε το τραγικό να γίνεται γελοίο. Το υπουργείο να γδύνεται τα πέπλα της υποκρισίας. Το Φεστιβάλ να ζωντανεύει και γίνεται ξανά το δικό μας Φεστιβάλ, με την πρώτη θητεία του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή, Γιώργου Αγγελόπουλου, που θεωρείται άκρως πετυχημένη. Οι ταινίες θα προβληθούν στην Αθήνα σε λίγες μέρες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 20-21 Σεπτέμβρη 2025
