Κίμων Ρηγόπουλος
Ο δικομματισμός δεν αποτελεί απλά ένα σύστημα εγκλωβισμού και σύνθλιψης των ανθρώπινων προσδοκιών. Είναι, κυρίως, ένας τρόπος διαπαιδαγώγησης και εθισμού στην «ξηρά τροφή». Ο εγκιβωτισμένος στο δίπολο δεν εγείρει άλλες αξιώσεις
πέρα από την ασθματική επιβίωσή του.
Κιθαρίστας ή ντράμερ; αναρωτιόταν ο Γιοκαρίνης. Ένα μεταπολεμικό σουξέ μας έκανε κοινωνούς κάποιου απεγνωσμένου ερωτικού διλήμματος: «απ’ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω;» Οι σεφ του δικομματικού μας μενού μάς ρωτούν: μια σκέτη Μητσοτάκη ή μια σκέτη Τσίπρα;
Ο δικομματισμός προϋποθέτει μια θεωρητική συμφωνία μεταξύ των μονομάχων, εν προκειμένω την ορκισμένη αποδοχή του καπιταλισμού. Αυτός είναι το μόνο αποδεκτό σύστημα, ο «θεμιτός ρυθμιστής» της ζωής μας. Τα πολιτικά κόμματα, που εμπλέκονται στο δικομματικό παιχνίδι, είναι υποχρεωμένα για την αυτοσυντήρησή τους να δίνουν καθημερινά εξετάσεις ταξικής συμμόρφωσης όχι στους εργαζόμενους αλλά στον μεγάλο αδελφό που τα παρακολουθεί, τους υπαγορεύει την πολιτική τους και τα βαθμολογεί. Η ΤΙΝΑ φωταγωγείται, οριοθετείται αυστηρά, καλλωπίζεται και είναι έτοιμη να φιλοξενήσει το ντέρμπι. Στις εξέδρες έχουν δικαίωμα εισόδου μόνο «πολιτισμένοι» θεατές, πρόθυμοι να υπνωτιστούν από το θέαμα. Σε αυτούς επιτρέπεται να εκτονώνονται εν μέτρω, κάποιες φορές ακόμα και να φανατίζονται υπέρμετρα, εφόσον το διακύβευμα ορίζεται πάντα από την διοργανώτρια αρχή. Αυτή παίζει μπάλα. Όποια και αν είναι η έκβαση του παιγνίου, η γκανιότα της άρχουσας τάξης παραμένει σταθερά ληστρική. Οι καταστατικές αρχές του συστήματος δεν θα μπορούσαν να κλονιστούν από ένα παιχνίδι!
Ο δικομματισμός δεν αποτελεί απλά ένα σύστημα εγκλωβισμού και σύνθλιψης των ανθρώπινων προσδοκιών. Είναι, κυρίως, ένας τρόπος διαπαιδαγώγησης και εθισμού στην «ξηρά τροφή». Ο εγκιβωτισμένος στο δίπολο δεν εγείρει άλλες αξιώσεις πέρα από την ασθματική επιβίωσή του. Κάθε ντροπαλή και ασχημάτιστη επιθυμία του για «κάτι άλλο» ισοδυναμεί με απληστία που ο θεός τιμωρεί. Η υποψία μιας ενδεχόμενης αμαρτίας ευνουχίζει και καθηλώνει στα αυγά του εκείνον που «τόλμησε» να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τους συνήθεις δυνάστες του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο δικομματισμός εξελίχτηκε σχεδόν σε πολιτική επιστήμη στις ΗΠΑ, δηλαδή εκεί όπου ο πρόεδρός της εξαγγέλλει ακόμα τους όπου γης βομβαρδισμούς εις το όνομα του θεού.
Εάν δεχτείς ότι η κοντή σου ανάσα δεν είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ασφυξίας αλλά της φυσικής σου ανεπάρκειας, τότε είσαι έτοιμος να υποστείς και την συρρίκνωση της ζωής σου σε ένα καθημερινό αγκομαχητό για το τίποτα. Πρέπει να δεχτείς ακόμα ότι ο κάθε διλημματικός παραλογισμός στον οποίον εκβιάζεσαι να απαντήσεις, είναι τόσο μεγαλειώδης όσο και το αμλετικό δίλημμα. Ότι κάθε ανθυπολεπτομέρεια της πολιτικής ανακύκλωσης των σκουπιδιών αποφασίζει για ζωή και για θάνατο.
Ο δικομματισμός είναι ένα τρομακτικό γκρο πλαν των δύο που μεγεθύνονται ώστε να καλύψουν όλη την οθόνη. Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Αυτή η εικόνα σου υποβάλλει την ιδέα ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα άλλο. Ένας σκηνοθετημένος μανιχαϊσμός που εμφανίζει τις τρανταχτές ομοιότητες σαν αγεφύρωτες αντιθέσεις. Τρέχεις ιδρωμένος πίσω από το κατασκευασμένο τρέχον ή γκρεμίζεις την κατασκευή μαζί με τις ψευδοροφές της;
Το αποτέλεσμα κάθε «μονομαχίας» φυσικά επηρεάζεται και επηρεάζει τους ταξικούς συσχετισμούς, για να προλάβω κάποιους by the book αριστερούς που είναι έτοιμοι να σε εξορίσουν στην κόλαση του αριστερισμού. Όμως οι όποιες μετατοπίσεις συνήθως ξεθυμαίνουν στα «πεδινά». Ένα εκλογικό μήνυμα μπορεί να γίνει αφετηρία ανατροπής μόνο εάν αυτοί που το στέλνουν είναι διατεθειμένοι να επωμιστούν μέχρι και το υστερόγραφό του. Το νέο στον σύγχρονο ελληνικό δικομματισμό είναι ότι στο ένα σκέλος του διπόλου φιγουράρει ένα πρώην αριστερό κόμμα, έχοντας προσχωρήσει ανεπίστρεπτα και ολοκληρωτικά στο εχθρικό στρατόπεδο. Αυτό το κόμμα έγινε δεκτό ως αστικός εταίρος προσφέροντας σαν αντίδωρο για την «προαγωγή» του τις στάχτες των ταξικών αγώνων 2010-2015. Η πολιτική μνήμη είναι το όπλο μας και δεν θα το παραδώσουμε ποτέ στο «μη χείρον», που αποτελεί το εκκολαπτήριο του κακού.
Αν τα παραπάνω θεωρούνται και είναι αυτονόητα, άλλο τόσο αυτονόητοι και θλιβεροί είναι και οι μετεκλογικοί οδυρμοί των αιωνίων «θυμάτων» για τις επιλογές τους. Ας εμπεδώσουμε τουλάχιστον το αυτονόητο ως αφετηρία συνεννόησης, γιατί τα κλάματα των «προδομένων» δεν πείθουν και δεν συγκινούν. Αποδεικνύουν απλά ότι η επανάληψη εκτός από μητέρα της μάθησης, είναι και η άστοργη μητριά εκείνων που ναρκισσεύονται με την αυτοθυματοποίησή τους.
