Παναγιώτης Μαυροειδής
▸ Η διέξοδος δεν θα έρθει μέσω κυβερνητικής ανάθεσης, αλλά με τη διαμόρφωση του εργατικού λαϊκού στρατοπέδου
Τούτος ο πόλεμος των ΗΠΑ και του εκ γενετής κράτους δολοφόνου Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, βρωμάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Ανεβοκατεβαίνει ο φονικός ρυθμός του ανάλογα με τις αγορές ή πωλήσεις μετοχών των εταιρειών πολέμου ή των ψηφιακών γιγάντων. Η εποχή του πολέμου στην οποία έχουμε μπει είναι η καπιταλιστική εποχή της απογείωσης της λογικής «τα κέρδη και η ιδιοκτησία πάνω από όλα», της εκμετάλλευσης, της βαρβαρότητας. Η δυνατότητα, αλλά και η δυσκολία για το αντιπολεμικό κίνημα -που δεν έχουμε ακόμη στη διάσταση και την ένταση που απαιτείται- βασίζεται στη διαπίστωση ότι πρέπει αυτό να τείνει να είναι ταυτόχρονα ρητά αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Και αυτός ο αντιϊμπεριαλισμός πρέπει να είναι όχι απλά «αντι-αυτοκρατορικός» ή «αντι-αποικιακός», αλλά αντικαπιταλιστικός.
Είτε η ειρήνη, η αξιοβίωτη ζωή, οι ελευθερίες θα είναι αναλώσιμα υλικά της πολεμικής στρατηγικής με στόχο τη μακάβρια μακροημέρευση ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού σε σήψη, είτε θα αποτελέσουν τις «φωτιές στον κάμπο» για τη γέννηση ενός νέου επαναστατικού χειραφετητικού ρεύματος σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιεί την 6η Συνδιάσκεψή της σε αυτό ακριβώς το ευρύτερο περιβάλλον και καλείται να αναμετρηθεί με το παραπάνω σκληρό δίλημμα.
Η Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ, ο αστικός κόσμος, έχουν τη δική τους θέση ένοχης ενεργής συμμετοχής από θέσεις ασθενέστερου μεν, συνοδοιπόρου δε με τους φονιάδες ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ. Η απόσταση ανάμεσα στη συντήρηση του πολέμου στην Ουκρανία και την περικοπή των αγροτικών ενισχύσεων είναι ανύπαρκτη. Το ίδιο και η απόσταση ανάμεσα στις βόλτες των φρεγατών και των patriots σε Ανατολική Μεσόγειο, Ερυθρά Θάλασσα ή Σ. Αραβία και τους μισθούς και τις συντάξεις πείνας, την αφόρητη ακρίβεια, τα διαλυμένα νοσοκομεία ή σχολεία. Η κυβέρνηση της ΝΔ αποδεικνύεται καθημερινά, κυβέρνηση «νόμιμης» ή παράδρομης ληστείας του εργατικού λαϊκού εισοδήματος.
Ακριβώς όμως επειδή μας οδηγούν σε οικονομική, κοινωνική και πολεμική σφαγή, όλο και πιο ανοιχτά επιτίθενται σε καταχτημένες ελευθερίες και δικαιώματα. Με γραβάτες ή τάγματα εφόδου, η ακροδεξιά δεν αποτελεί την απόκλιση από την αστική δημοκρατία, αλλά, όλο και περισσότερο συμπλήρωμα της ακόμη μεγαλύτερης θωράκισης απέναντι στο εργατικό κίνημα, αν όχι και φορέα άμεσης ανάληψης της διαχείρισης της αστικής πολιτικής, όπως βλέπουμε με τον Τραμπ και όχι μόνο. Θέλουν να δέσουν τους εργάτες, τους φτωχούς, τους μετανάστες, τους αγρότες χειροπόδαρα, αλλά και να λοβοτομήσουν τις συνειδήσεις μέσω του εθνικισμού, του μιλιταρισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας. Οι ένοχοι να μπουν στη θέση των σωτήρων…
Φαίνεται παράδοξο αλλά δεν είναι: Η κυβέρνηση διασώζεται παρά τη μαζική δυσαρέσκεια, ακριβώς διότι η κρίση αντιπολίτευσης είναι ισχυρότερη από την κρίση νομιμοποίησης της ίδιας. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση κινείται ανάμεσα στο όριο της ανυπαρξίας και σε αυτό της διαρκούς εκλογικής εκστρατείας, είτε για το σχηματισμό κάποιας κυβέρνησης αλά ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς, είτε για μια ελάχιστη ή ενισχυμένη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση αλά ΚΚΕ ή ΜεΡΑ25.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Συνδιάσκεψή της δίνει τη δική της πολιτική απάντηση και αυτή έχει δύο διαστάσεις.
Η πρώτη πλευρά βασίζεται στον στόχο ότι αυτή η πολιτική και ο «κόσμος» του πολέμου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας πρέπει να ανατραπούν. Παλεύουμε για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ, ενάντια στην συναίνεση των ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, ακροδεξιάς Ελληνικής Λύσης. Για να βαθύνει η κρίση του συστήματος, να οδηγήσει σε ρωγμή και ανατροπές της κυρίαρχης πολιτικής, να ανοίξει ο δρόμος για τις επαναστατικές αλλαγές, για την εργατική εξουσία.
Πώς όμως μπορεί να υπάρξει ανατροπή και σε ποια κατεύθυνση; Ο στόχος ανατροπής της καπιταλιστικής επίθεσης δεν μπορεί να επιτευχθεί με λογική ανάθεσης σε καμία κυβέρνηση που θα κινείται στο πλαίσιο του συστήματος, ούτε κρίνεται κυρίως σε κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς και εκλογικά ποσοστά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λέει ότι πρέπει να φτιαχτεί το μαχόμενο εργατικό λαϊκό «στρατόπεδο»: Εργατικός, λαϊκός, ανατρεπτικός πόλος κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, με στόχευση την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης της πολιτικής κυβερνήσεων, κεφαλαίου, ΕΕ και της πολεμικής στρατηγικής ΗΠΑ, ΝΑΤΟ στην περιοχή μας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρεί ότι «βάθρα» συγκέντρωσης αυτού του «στρατοπέδου» αποτελούν:
Πρώτο: Ο μαζικός εργατικός και λαϊκός ξεσηκωμός, με κέντρο ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, για «ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ειρήνη» Τα αγροτικά μπλόκα (πριν εγκαταλειφθούν χωρίς στήριξη) ή το Νοσοκομείο της Νίκαιας και πως ξεφτίλισαν οι εργαζόμενοι την κυβέρνηση Μητσοτάκη-Γεωργιάδη, είναι «εικόνες» που δίνουν ένα πρακτικό μέτρο. Μόνο από αυτά καταλαβαίνουν οι κυβερνήσεις…
Δεύτερο: Η ανασυγκρότηση και συσπείρωση των δυνάμεων της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς, που θα θέτει σταθερά την ανάγκη και θα συγκεντρώνει δυνάμεις για συνολικό αντικαπιταλιστικό αγώνα για την επαναστατική ανατροπή, για τον σοσιαλισμό, κομμουνισμό της εποχής μας. Αριστερά των αγώνων και του επαναστατικού δρόμου. Όχι γενικά των αγώνων αλλά της τάσης το εργατικό κίνημα να «πλησιάζει» πολιτικούς στόχους. Να τους μετατρέπει από σύνθημα σε μαζικό ρεύμα, όπως ανατροπή Δημοσιονομικού Συμφώνου, κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, έξοδος από ΝΑΤΟ και ΕΕ (και όχι αοριστίες περί «ρήξης»).
Να στήσουμε στα πόδια της την εργατική λαϊκή αδιαλλαξία και πεποίθηση αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής ανατροπής
Αυτή η αριστερά δεν μπορεί να συγκροτηθεί με όρους δήθεν «άμεσης» και ψεύτικα «ενωτικής» απάντησης που θα υποτάσσεται ή θα σκορπίζει στα διλήμματα πρώτων ή δεύτερων εκλογικών γύρων, αλλά με όρους μακροπρόθεσμης στρατηγικής: Απέναντι στη γενικευμένη αστική αδιαλλαξία που σαρώνει συμβιβασμούς, ισορροπίες και αυταπάτες προηγούμενων εποχών, χρειαζόμαστε να στήσουμε στα πόδια της την εργατική λαϊκή αδιαλλαξία και πεποίθηση επαναστατικής ανατροπής, ώστε ο φόβος να αλλάξει στρατόπεδο. Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται σε χιλιάδες αγωνιστές και εργαζόμενους που δεν πείθονται από την αστική «δημοκρατική αντιπολίτευση», ενώ αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο τα όρια του ΚΚΕ, ή τις αποτυχημένες σοσιαλδημοκρατικές συνταγές του ΜέΡΑ25. Στο κάλεσμα αυτό μπορούν να βρουν τη θέση τους και οργανωμένες δυνάμεις της μαχόμενης, ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, για μια κοινή πολιτική παρέμβαση για μια προωθητική ενωτική παρέμβαση στην βάση αρχών, συμφωνίας στα βασικά πολιτικά ζητήματα και κοινών συναγωνιστικών εμπειριών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 4-5 Απριλίου 2026
