Βαγγέλης Νάνος
Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι αγροτικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα, το πανελλαδικό συντονιστικό των μπλόκων σε νέα του συνάντηση αποφάσισε τη συνέχιση των κινητοποιήσεων με σκλήρυνση των μορφών πάλης στις αρχές της εβδομάδας που πέρασε (κλείσιμο παράδρομων), με κατά τόπους συνελεύσεις, ρεβεγιόν στα μπλόκα και άνοιγμα των δρόμων για τους εκδρομείς της Πρωτοχρονιάς. Αμέσως μετά τη Πρωτοχρονιά ο αγώνας μπαίνει πλέον σε νέα φάση.
Μαζικότητα και αποφασιστικότητα υπάρχει, ο κοινωνικός αυτοματισμός και η συκοφαντία δεν περνάνε, αλλά και η προσπάθεια υπονόμευσης με διασπαστική τακτική μπλόκων που πάνε σε «διάλογο» με τη κυβέρνηση είναι πολύ χαμηλής πτήσης και δεν πείθει ούτε τους ίδιους που το οργανώσαν. Η συντριπτική πλειοψηφία των μπλόκων κινείται στη λογική κλιμάκωσης και δε θα φύγουν από τον δρόμο αν δε πάρουν μέτρα που θα διαμορφώνουν καλύτερους όρους επιβίωσης.
Όλα αυτά συμβαίνουν με τις πληρωμές των αγροτοκτηνοτρόφων να έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί (απομένει η εξισωτική αποζημίωση του 2025). Το 70% των πληρωμών ήταν κουτσουρεμένες με πολλούς αγροτοκτηνοτρόφους να μην λαμβάνουν τίποτα. Η αποζημίωση ζωοτροφών λόγω εγκλεισμού των προβάτων εξαιτίας της ευλογιάς είναι 21 ευρώ ανά ζώο για 14 μήνες, δηλαδή 1,5 ευρώ ανά ζώο τον μήνα!
Στο εσωτερικό του αγροτικού κινήματος ανεβαίνει και ο πήχης των πολιτικών συζητήσεων. Η μαζική πανευρωπαϊκή εναντίωση των αγροτοκτηνοτρόφων στη συμφωνία MERCOSUR έχει δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας, η συζήτηση για το ρόλο της ΚΑΠ και της ΕΕ παραμένει αδύναμη, το ζήτημα της πολεμικής προετοιμασίας κατανοείται από ευρύτερες μάζες, λόγω και της ενίσχυσης που δίνει η ΕΕ στην κυβέρνηση Ζελένσκι και της ταυτόχρονης μείωσης των επιδοτήσεων στην τρέχουσα αλλά και στη νέα ΚΑΠ (2028-2034). Αυτό που ηγεμονεύει είναι το τεράστιο αντικυβερνητικό μένος και η ενότητα γύρω από τα 14 αιτήματα που αποφασίσθηκαν στη Νίκαια της Λάρισας. Η κυβέρνηση έχει ταρακουνηθεί από τις πολύ μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις, ενώ έχει ανεπίστρεπτη φθορά.
Η συντριπτική πλειοψηφία των μπλόκων κινείται στη λογική κλιμάκωσης και δε θα φύγουν από τον δρόμο αν δε πάρουν μέτρα που θα διαμορφώνουν καλύτερους όρους επιβίωσης
Το αγροτικό ζήτημα αποτελεί υπόθεση του εργατικού κινήματος γιατί αποτελεί αγώνα για τη διασφάλιση φτηνών και ποιοτικών τροφίμων. Χωρίς διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους, ρήξη και έξοδο από την ΕΕ αλλά και σύγκρουση με τους πυλώνες του κυρίαρχου μοντέλου καπιταλιστικής ανάπτυξης στην ύπαιθρο, δεν μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική πορεία για την ποιοτική και ποσοτική κάλυψη των διατροφικών αναγκών των λαών σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο.
Η ικανοποίηση των αιτημάτων επιβίωσης των αγροτοκτηνοτρόφων, τα οποία ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή και από καλλιέργεια σε καλλιέργεια, περνάνε μέσα από την προβολή ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος ρήξης και ανατροπής της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής που περιλαμβάνει τη δημιουργία μεγάλων περιφερειακών δημοκρατικών πρωτοβάθμιων παραγωγικών συνεταιρισμών, χωρίς τους μεγαλοαγρότες και τις αγροτικές επιχειρήσεις, το πέρασμα στο Δημόσιο, χωρίς αποζημίωση, των τραπεζών και όλων των αγροτοδιατροφικών επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και τη δημιουργία ενιαίου δημόσιου φορέα τροφίμων, ερευνητικών κέντρων, σε συνεργασία με τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς και τα δημόσια πανεπιστήμια, που θα συμβάλλει στην ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού με κεντρικό σχεδιασμό και με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες. Ένα πρόγραμμα που οδηγεί εκτός ΕΕ, με συμβολή στη διάλυση του ευρωενωσιακού μπλοκ του «σύγχρονου Νταχάου» για όλα τα λαϊκά δικαιώματα, με ειρήνη και ισοτιμία στις διεθνείς σχέσεις.
Μέσα από την πάλη για τέτοιους πολιτικούς στόχους ανεβαίνει η ταξική αντιπαράθεση (με μέτωπο ενάντια στον εθνικισμό – φασισμό) , οργανώνεται σε ανώτερο επίπεδο η εργατική τάξη και ο λαός, συνειδητοποιούνται τα όρια της αστικής πολιτικής και ωριμάζει μέσα στις μάζες η ανάγκη ευρύτερων αλλαγών.
Προϋπόθεση αποτελεί ένα κοινό αγωνιστικό μέτωπο αγροτοκτηνοτρόφων – εργαζομένων – νεολαίας, με ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα και με μια σύγχρονα αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά.
Τις επόμενες ημέρες, είναι κρίσιμη η παρέμβαση του εργατικού κινήματος, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα μέτωπο κοινού αγώνα που θα απαιτεί να νικήσουν τα μπλόκα και να ανατραπεί η πολιτική του κεφαλαίου, της ΚΑΠ-ΕΕ και η άθλια κυβέρνηση. Η αποσταθεροποίηση της αστικής πολιτικής αποτελεί όρο για να ανατραπεί η επίθεση. Αυτή η λογική συγκρούεται με τη λογική του «διαλόγου» , του «αγώνα με διάλογο», του «αγώνα για μια φιλολαϊκή ΚΑΠ στα πλαίσια της ΕΕ» και του «αγώνα μόνο για αιτήματα, με ολίγον εναντίωση στη ΚΑΠ, χωρίς πολιτικούς στόχους που να θίγουν την αστική στρατηγική».
Τα μπλόκα πρέπει να συνεχίσουν πιο μαχητικά, πανελλαδικά συντονισμένα με την έναρξη της νέας χρονιάς. Ο Ιανουάριος να αποτελέσει μήνα αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική σε όλα τα μέτωπα. Να προταθεί ημερομηνία πανελλαδικής ημέρας δράσης από μπλόκα, συνδικάτα, συλλογικότητες, δημοτικές κινήσεις στα μπλόκα και στις πόλεις. Να παρθεί ταυτόχρονα πολιτική πρωτοβουλία κοινής δράσης από όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης, ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Πρόταση για απεργιακή κλιμάκωση με κεντρικό αίτημα να ανατραπεί η κυβερνητική πολιτική σε εργασία, αγροτική παραγωγή, παιδεία, υγεία. Με συγκεντρώσεις εργαζομένων και μπλόκων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο και σε άλλες πόλεις (όπου δεν υπάρχει δυνατότητα μαζικής μετακίνησης), χωρίς καμιά σκέψη αποχώρησης από τα μπλόκα. Συγκεντρώσεις έξω από βιομηχανίες τροφίμων, στα σούπερ-μάρκετ. Νέα κλιμάκωση με συνελεύσεις μπλόκων και συνδικάτων παντού. Η γραμμή αυτή μπορεί να ενώσει τις επιμέρους αντιστάσεις, να απεγκλωβίσει τις λαϊκές διαθέσεις από «εναλλακτικές» συστημικές λύσεις που θέλουν να τις εμφανίσουν το 2026 και να κλιμακώσει πολιτικά τους αγώνες.
Το παλλαϊκό αίτημα απόδοσης δικαιοσύνης για το έγκλημα των Τεμπών, το αντιπολεμικό κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, οι αντιστάσεις ενάντια στην εργασιακή ζούγκλα του 13ωρου, την αξιολόγηση στο Δημόσιο, την περιβαλλοντική καταστροφή, τις ιδιωτικοποιήσεις, το φοιτητικό κίνημα ενάντια στις διαγραφές φοιτητών και την ιδιωτικοποίηση της παιδείας, οι κινητοποιήσεις για τα δημόσια κοινωνικά αγαθά της υγείας και της ενέργειας και ο ξεσηκωμός των αγροτών για την επιβίωσή τους πρέπει να ενωθούν σε ένα ποτάμι που θα πνίξει την κυβέρνηση και την πολιτική της αλλά και κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Να μετασχηματιστεί η κίνηση του κόσμου σε ένα πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Iανουαρίου 2026
