Μαρία Μπικάκη
▸Δύο νέοι φόροι στην κατοικία, το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης και το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης, περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Θα φορολογείται ακόμα και το δικαίωμα υψούν, δηλαδή ο λεγόμενος αέρας!
Συχνή είναι η μεταβολή των κανόνων λειτουργίας δήμων και περιφερειών, προκειμένου να εξυπηρετούνται τα μακροπρόθεσμα σχέδια του πολιτικού συστήματος για την εδραίωση της εξουσίας του. «Καποδίστριας», «Καλλικράτης», «Κλεισθένης», νόμος Βορίδη και το 2025 ο υπουργός Εσωτερικών Θοδωρής Λιβάνιος δημοσιοποίησε ένα αρχικό σχέδιο για νέο κώδικα δήμων και περιφερειών. Και στις 20 Μαΐου, το υπουργείο Εσωτερικών ανάρτησε για φαστ τρακ ηλεκτρονική διαβούλευση το πλήρες σχέδιο νόμου 764 άρθρων.
Ανάμεσα στις αντιδημοκρατικές αναδιαρθρώσεις που προβλέπει στο σύστημα εκλογών, την πιο συγκεντρωτική λειτουργία δήμων και περιφερειών, τις αντεργατικές αλλαγές, κ.α. (για τις οποίες θα υπάρξουν και άλλα άρθρα), μια ακόμα σοβαρή πλευρά είναι η θεσμοθέτηση νέων φόρων για την κατοικία.
Πιο συγκεκριμένα, καθιερώνονται δύο νέοι φόροι: το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης (ΤΤΑ) και το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΤΠΑ). Το πρώτο θα κατευθύνεται στους δήμους και το δεύτερο στις περιφέρειες. Με το πρώτο επιχειρείται να αντισταθμιστεί με φορομπηξία των κατοίκων η υποχρηματοδότηση των δήμων λόγω της μη απόδοσης των κεντρικά προβλεπόμενων κονδυλίων από τον προϋπολογισμό. Υποχρηματοδότηση που δημιουργεί ασφυξία στη λειτουργία τους και ξέπνοες διαμαρτυρίες των δημάρχων και της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ). Ο δεύτερος φόρος έρχεται να ικανοποιήσει την πρόταση της κυβερνητικής πλειοψηφίας της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ) που ζήτησε, με επιχείρημα την αυτοτέλεια των περιφερειών, να διαχειρίζονται ένα σταθερό επιπλέον έσοδο.
Στο κεφάλαιο Δ (άρθρα 392-396) για το Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης περιγράφεται ότι φορολογούνται όλα τα ακίνητα, με εξαίρεση ναούς, μονές, ιδιοκτησίες αθλητικών ενώσεων κλπ, με βάση το εμβαδόν και συντελεστή που καθορίζεται από την παλαιότητα και την τιμή ζώνης και θα φτάνει μέχρι και το 0,70‰, με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Θα φορολογείται ακόμα και το δικαίωμα υψούν, ο λεγόμενος αέρας! Έφτασε ο καιρός, δηλαδή, που φορολογείται και ο αέρας, προκειμένου όλα να γίνουν τσιμέντο. Ενώ, στο άρθρο 447 θεσμοθετείται το Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης που μπορεί να ανέρχεται στο 0,35‰ για να χρηματοδοτεί έργα των περιφερειών.
Δυσβάσταχτο το κόστος στέγασης για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα
Όλα αυτά εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν ακόμα και σε τριπλασιασμό της μέχρι τώρα επιβάρυνσης από το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) και τον Δημοτικό Φόρο (ΔΦ), που αντικαθιστούν οι νέοι φόροι στον λογαριασμό ενέργειας, όπου θα παραμείνουν και τα Δημοτικά Τέλη. Οι δε πάροχοι, με το αζημίωτο θα γίνουν μεσάζοντες, αφού προβλέπεται να λαμβάνουν 2% προμήθεια από αυτούς τους φόρους. Με τον Θοδωρή Λιβάνιο να καθησυχάζει ότι δεν θα είναι μεγάλες οι επιβαρύνσεις.
Τελικό αποτέλεσμα, η πολλαπλή φορολόγηση της κατοικίας από κεντρικό και τοπικό κράτος. Η αρχή αυτού του νέου εργαλείου αντιλαϊκής φορολογίας έγινε με τα μνημόνια το 2011. Προστέθηκε το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ) στα δημοτικά τέλη και τους δημοτικούς φόρους μέσω των λογαριασμών ρεύματος. Ήταν δήθεν έκτακτος φόρος και δικαίως ονομάστηκε χαράτσι. Μετονομάστηκε το 2013 σε Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ακινήτων (ΕΕΤΑ). Άφησε χιλιάδες σπίτια χωρίς ρεύμα και μέσα στην κρίση οδήγησε πολλούς να ξεπουλήσουν όσο-όσο τα σπίτια τους. Το 2014 αντικαταστάθηκε από τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ) και η είσπραξή του πέρασε απευθείας στην εφορία.
Ο νέος κώδικας, με το άρθρο 395, επαναφέρει το ανάλγητο μέτρο της διακοπής ηλεκτροδότησης αν δεν καταβάλλονται οι νέοι φόροι. Ενώ, θα δημιουργήσει προβλήματα όχι μόνο στους ιδιοκτήτες αλλά και στους ενοικιαστές που θα πληρώνουν τον λογαριασμό ρεύματος, επιφέροντας αλυσιδωτά όχι μόνο τριβές μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών, αλλά και ανεβάζοντας περαιτέρω τα ήδη πολύ ακριβά ενοίκια. Η υποκρισία των κυβερνητικών επιτελείων, ότι δήθεν φροντίζουν για προγράμματα απόκτησης στέγης και αντιστροφή της υπογεννητικότητας, είναι απύθμενη.
Η απόκτηση και η διατήρηση ιδιόκτητης κατοικίας μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο με τα τοκογλυφικά δάνεια των τραπεζών, την εκτίναξη των τιμών αγοράς από την κερδοσκοπία των κατασκευαστικών και των εταιρειών real estate, τις αυξήσεις στο κόστος υλικών κατασκευής, την αρπακτικότητα των funds, την αντιλαϊκή φορομπηξία κεντρικού και τοπικού κράτους και το κόστος στέγασης φτάνει στα ύψη με τα πανάκριβα ενοίκια.
Ο νόμος Λιβάνιου χρειάζεται να καταδικαστεί και να αποκρουστεί μαζί με τον αγώνα για ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης και όλου του συστήματος εξουσίας που την υπηρετεί.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 30-31 Μαΐου 2026
