Η (προσωρινή) σύλληψη της πρώην «υπουργού Εξωτερικών» της ΕΕ, Φεντερίκα Μογκερίνι, καθώς και η παραίτησή της από τη θέση της πρυτάνεως του αποκαλούμενου «Κολεγίου της Ευρώπης», άνοιξαν ξανά το καπάκι του… βόθρου των Βρυξελλών, επιτρέποντας να αναδυθεί η δυσοσμία των σκανδάλων, της ρεμούλας και των λόμπι. Η προκλητική διαδικασία της απευθείας ανάθεσης της εκπαίδευσης των μελλοντικών διπλωματών της ΕΕ αναδεικνύει τόσο το επίπεδό τους και τους στόχους που θα κληθούν να υπηρετήσουν όσο και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι «ευρωπαϊκοί θεσμοί». Αυτοί στους οποίους πολλοί, ειδικά εδώ στην Ελλάδα, εξακολουθούν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για απόδοση δικαιοσύνης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα σκάνδαλο αποκαλύπτει τι κρύβεται πίσω από τη «βιτρίνα». Το 1999, είχε εξαναγκαστεί σε παραίτηση όλη η Επιτροπή Σαντέρ, ενώ το 2014 παραλίγο να έχει την ίδια τύχη η Επιτροπή Γιουνκέρ. Επίσης, η Κριστίν Λαγκάρντ, πρόεδρος της ΕΚΤ, έχει καταδικαστεί για «αμέλεια» όταν ενέκρινε την καταβολή αποζημίωσης στον επιχειρηματία Μπερνάρ Ταπί, ύψους 403 εκατ. ευρώ από κρατική τράπεζα. Αλλά και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, νυν πρόεδρος της Κομισιόν, έχει κατηγορηθεί για αδιαφανείς αναθέσεις σε εταιρείες, κακοδιαχείριση σε εξοπλιστικά προγράμματα και για υπόγειες συνεννοήσεις με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Pfizer για τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού. Το δε αποκαλούμενο «Κατάρ-γκέιτ» εξακολουθεί να ταλανίζει την Ευρωβουλή.
Αυτά που αποκαλύπτονται, μάλιστα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου και δεν αποτελούν τυχαία γεγονότα ή απλές «παρεκτροπές». Επιβεβαιώνουν τον πραγματικό χαρακτήρα της ΕΕ, που είναι ένας υπερεθνικός μηχανισμός εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου, με τα σκάνδαλα και τις υπόγειες διαδρομές υπέρ του να είναι μέρος της φύσης της.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 6-7 Δεκεμβρίου
