Η 9η Μάη είναι ταυτισμένη με την αντιφασιστική νίκη, που σφράγισε τον 20ο αιώνα. Αποτελεί σημείο αναφοράς, μα και «μέτρο» της προσφοράς κάθε ιδεολογικού-πολιτικού-κοινωνικού ρεύματος. Καθώς ουδείς μπορεί να την αγνοήσει ούτε σήμερα, οι προσπάθειες παραχάραξης της κληρονομιάς της συνεχίζονται. Καθιστώντας αναγκαίο να υπενθυμίσουμε ποιοι έγραψαν αυτή τη σελίδα και πώς – σε ποιους ανήκει και σε ποιους όχι.
Η 9η Μάη ανήκει στους λαούς της Ευρώπης, που θυσίασαν εκατομμύρια από τα καλύτερα παιδιά τους για να νικηθούν ο φασισμός, η χιτλερική Γερμανία και ο «Άξονας». Ανήκει σε όσους αντιστάθηκαν στα μαύρα χρόνια: τον ηρωικό σοβιετικό λαό, τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους, τους αδούλωτους Γάλλους, το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, τους κομμουνιστές που αντίκρισαν περήφανοι το εκτελεστικό απόσπασμα στην Καισαριανή. Αλλά και νωρίτερα, στους μαχητές των Δημοκρατικών και τις Διεθνείς Ταξιαρχίες στον Ισπανικό Εμφύλιο.
Η 9η Μάη δεν ανήκει σε εκείνους που την έκαναν «Ημέρα της Ευρώπης». Στους κάθε λογής «Μπράουν, Φίσερ και Κραφτ» που άλλαξαν τα αιματοβαμμένα ρούχα τους με καθαρά κοστούμια, για να φτιάξουν την ΕΚΑΧ, την ΕΟΚ και την ΕΕ, δηλαδή μια Ευρώπη του κεφαλαίου. Δεν ανήκει στου «Αδόλφου τα εγγόνια», ούτε σε αυτούς που ξεδιάντροπα επιχειρούν να εξισώσουν θύτες και θύματα ως τα δύο «άκρα», ούτε και σε όσους βεβηλώνουν τη μνήμη του Ολοκαυτώματος, ενώ διαπράττουν νέες γενοκτονίες. Δεν ανήκει, τέλος, σε αυτούς που ισχυρίζονται πως η Ευρώπη τους χρωστά για το ότι δεν μιλά σήμερα γερμανικά (Τραμπ) ή σε εκείνους που καπηλεύονται τον Κόκκινο Στρατό για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους ιμπεριαλιστικά σχέδια (Πούτιν).
Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.
