Δημήτρης Σταμούλης
Η επιστροφή στην καπιταλιστική «κανονικότητα» και την «ανάπτυξη» των κερδών του κεφαλαίου πληρώνεται με βαρύ φόρο αίματος από τον κόσμο της εργασίας τα τελευταία δύο χρόνια. Με τον νεκρό της Ζώνης… θανάτου στο Πέραμα, τα θύματα της εργατικής τάξης φτάνουν –ίσως και υπερβαίνουν– τα εξήντα μόνο στο πρώτο πεντάμηνο του 2023, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οργάνωση για την Υγεία και Ασφάλεια της Εργασίας (ΟSHA). «Μαύρη» είναι η στατιστική του θανάτου και για τη χρονιά που μας πέρασε, καθώς το 2022 καταγράφηκε αρνητικό ρεκόρ στη χώρα, με 102 νεκρούς εργάτες, αριθμό υπερδιπλάσιο από τον αντίστοιχο του 2019, δηλαδή προ πανδημίας!
Όπως ήδη έχει επισημάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, «κλάδοι “δυναμικοί” όπως αυτός της βιομηχανίας τροφίμων, εταιρείες που εξαγοράστηκαν από “επενδυτές” όπως τα ναυπηγεία Σύρου, αποθήκες και κατασκευές που δίνουν “ώθηση” στην “ανάπτυξη” των κερδών, πρωταγωνιστούν στην εντατικοποίηση, τα 12ωρα εργασίας και τους θανάτους εργατών». Από την άλλη, ειδικό «ρόλο» στην αιματοβαμμένη εκμετάλλευση των εργατών, αποδεικνύεται ότι δια-δραματίζει ο φονικός νόμος Χατζηδάκη για την περιβόητη «διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου». Ο άθλιος νόμος 4801/2021 επιτρέπει έως και τρεις ώρες υπερωρίας την ημέρα με φθηνότερη υπερωριακή αμοιβή, έως και 150 ώρες ετησίως, ενώ το όριο αυτό μπορεί να επεκταθεί με απόφαση του υπουργού Εργασίας! Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα είναι μακράν η πρώτη χώρα στην ΕΕ με 13% των εργαζομένων της να χτυπούν πενηντάωρα.
Οι ιδιωτικοποιήσεις, η κυριαρχία «ιδιωτικοοικονομικών» κριτηρίων και το κυνήγι των χρόνων αποπεράτωσης και παράδοσης των έργων, σε συνδυασμό με τη διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών, αποτελούν βασικές αιτίες για τη γιγάντωση των εργοδοτικών εγκλήματων.
Ο μαχόμενος ταξικός συνδικαλισμός οφείλει να φέρει σε «πρώτη θέση» αιτήματα όπως ασφαλείς συνθήκες εργασίας, λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτεροι μισθοί, για να μπορούν οι εργάτες να γυρνούν ακέραιοι και με αξιοπρέπεια στο σπίτι τους.
