Ούτε μαλάκας ούτε Ελευσίνιος ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης.
«Πριν ένα περίπου χρόνο βλέπαμε μαζί την ταινία “Ευτυχία” που πραγματεύονταν τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Σε κάποια στιγμή έπεσε ένα τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη, το «Τελευταίο βράδυ μου». Όταν το άκουσε (ο Θόδωρος Πάγκαλος) μου είπε: Αυτός ο Καζαντζίδης ήταν Ελευσίνιος, ένας μαλάκας και μισός ήταν, αλλά αυτό το τραγούδι είναι ωραίο, είναι το τελευταίο πράγμα που θέλω να ακούσω όταν θα με αποχαιρετάτε», είπε χαρακτηριστικά στον επικήδειό του για τον πρώην υπουργό ο Κώστας Μήτσης, που ήταν για πολλά χρόνια γραμματέας του Πάγκαλου, και εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το τραγούδι, κάνοντας τους παρευρισκόμενους να δακρύζουν.
Ούτε μαλάκας ούτε Ελευσίνιος ήταν ο ποντιακής καταγωγής Στέλιος Καζαντζίδης. Στη Νέα Ιωνία γεννήθηκε, στην Ελευσίνα έγινε η κηδεία του κι εκεί βρίσκεται ο τάφος του. Πώς μπορεί να χαρακτηρίζεται «ένας μαλάκας και μισός» ο μεγαλύτερος λαϊκός τραγουδιστής του 20ού αιώνα; Η ευφυϊα του Καζαντζίδη δεν εκφράζεται μέσα από τις συνεντεύξεις και τις δημόσιες δηλώσεις του, αλλά μέσα από τις μοναδικές, τις ανεπανάληπτες ερμηνείες των τραγουδιών του τις οποίες πολλοί νεότεροι συνάδελφοί του (ας μην τους χαρακτηρίσουμε με κάποιο παγκαλικό επίθετο) προσπάθησαν ανεπιτυχώς να μιμηθούν.
Πολλές είναι οι αφορμές για να ακούμε και να θυμόμαστε τον Καζαντζίδη με δέος και συγκίνηση και ας μη μας βρίσκουν σύμφωνους τα κατά καιρούς «ξεσπάσματά» του και οι αφορισμοί του . Όμως τώρα προστέθηκε άλλος ένας λόγος για να θυμόμαστε τον Πάγκαλο (εκτός από τα γνωστά, όπως «μαζί τα φάγαμε» ή οι «άπλυτοι καθηγητές»). Να τον θυμόμαστε σαν τον πολιτικό που χαρακτήρισε «μαλάκα» τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Μ. Τ
