Ένας επιφανής Ρώσος φιλόσοφος και κριτικός της λογοτεχνίας γράφει για τις αισθητικές αντιλήψεις του Μαρξ.
Στη μονογραφία του Μιχαήλ Λίφτιτς (1905-1983) «Η φιλοσοφία της τέχνης του Καρλ Μαρξ» (εκδ. Τόπος) αναπτύσσεται η εξέλιξη των αισθητικών αντιλήψεων του Μαρξ για την τέχνη και την κουλτούρα από τα νεανικά του χρόνια έως την ωριμότητά του. Το βιβλίο εκδόθηκε στην ΕΣΣΔ το 1933 και ο συγγραφέας του ήταν ένας από τους πιο δραστήριους και σημαντικούς διανοούμενους της σοβιετικής περιόδου, αν και η διαφωνία του με το δόγμα Ζντάντοφ τον είχε θέσει γι’ αρκετά χρόνια στο περιθώριο.
Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου, διευκρινίζεται ότι ο Μαρξ και ο Ένγκελς δεν μας κληροδότησαν «μια συστηματική ερμηνεία της κουλτούρας και της τέχνης». Εντούτοις, στα έργα και την αλληλογραφία τους υπάρχουν πολλές αναφορές και εκτεταμένα χωρία όπου εκφράζουν τις απόψεις τους για διάφορες πλευρές της τέχνης και της κουλτούρας. Αυτές τις διάσπαρτες απόψεις συνενώνει κι ερμηνεύει διαλεκτικά ο Λίφτιτς. Είναι δύσκολο να χωρέσουν σε λίγες γραμμές τα θέματα και οι έννοιες στο έργο του Μαρξ, όπως τα αναλύει ο Λίφτιτς σε αυτό το εξαιρετικά πυκνό, αν και σχετικά ολιγοσέλιδο, βιβλίο.
Η ρέουσα μετάφραση είναι της Μαρίας Μαντώς Γιαννίκου ενώ τα διαφωτιστικά σχόλια είναι του Γιάννη Ιόλαου Μανιάτη, που υπογράφει και το κατατοπιστικό επίμετρο του βιβλίου. Μάλιστα, καλό θα ήταν το επίμετρο να διαβαστεί εξαρχής, σαν να ήταν «εισαγωγή» (που στην ελληνική έκδοση είναι του Τέρυ Ήγκλετον). Το βιβλίο αυτό δεν είναι εύκολο, όμως καθώς ο αναγνώστης εξοικειώνεται με το ύφος του συγγραφέα, η δυσκολία συνυπάρχει με την απόλαυση. Εξάλλου, αν γυρεύαμε παντού και πάντα τα εύκολα, θα μας αρκούσαν τα γνωστά εκλαϊκευμένα εγχειρίδια που μάλλον αδικούν παρά τιμούν τον Μαρξ.
