Γράμμα από Βρετανία
Νίκος Καπιτσίνης
Και ενώ η πολιτική, οικονομική και κοινωνική αρένα στο Ηνωμένο Βασίλειο διέρχεται μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους της μεταπολεμικής ιστορίας της, το Σάββατο 19 Μάη ο πρίγκηπας Harry και η Meghan Markle παντρεύτηκαν, σπαταλώντας το τεράστιο ποσό των 32 εκατομμυρίων βρετανικών λιρών και συγκεντρώνοντας την προσοχή ενός σεβαστού ποσοστού της βρετανικής κοινωνίας.
Ο γάμος πραγματοποιήθηκε την ώρα που σημαντικές εξελίξεις τρέχουν. Πρώτον, οι διαπραγματεύσεις για το Brexit βρίσκονται σε κρίσιμο στάδιο, με την κυβέρνηση να ηττάται σε 15 νομοθετήματα στη Βουλή των Λόρδων. Δεύτερον, η κρίση του Windrush απειλεί με απέλαση μετανάστες 2ης και 3ης γενιάς από την Καραϊβική, αναδεικνύοντας τον ρατσιστικό χαρακτήρα της κυβέρνησης. Η κρίση αυτή επέφερε την παραίτηση της υπουργού Εσωτερικών, και σημαντικού στελέχους της κυβέρνησης των Συντηρητικών, Άμπερ Ρουντ. Μίας κυβέρνησης που –τρίτον– εξαπέλυσε μαζί με τους ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους της βομβαρδισμούς εναντίον της Συρίας και παρακολούθησε χωρίς καμία αντίδραση τη σφαγή των Παλαιστινίων από το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ. Μίας κυβέρνησης που –τέταρτον– βρίσκεται στην κορύφωση της διαδικασίας οικοδόμησης της ειδικής σχέσης με τις ΗΠΑ.
Την περίοδο αυτή, λοιπόν, όλες αυτές οι εξελίξεις παραμερίζονται από τα βρετανικά ΜΜΕ στον βωμό ενός ακόμη βασιλικού γεγονότος, του γάμου αυτή τη φορά του πρίγκηπα Χάρι με τη Μέγκαν Μαρκλ, η οποία δεν είναι μέλος βασιλικής οικογενείας, όπως είθισται. Δεκάδες εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν το γεγονός, ενώ μόνο 800 ήταν οι προσκεκλημένοι. Τα 32 εκατομμύρια λίρες καλύπτονται από τους φορολογούμενους: τα έξοδα της ασφάλειας από την τοπική αστυνομία, ενώ τα προσωπικά έξοδα από τη βασιλική οικογένεια, η οποία όμως χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση (το 2018 πήρε 82 εκατομμύρια λίρες). Και ενώ το 66% των Βρετανών δεν ενδιαφέρεται για τον γάμο, το 68% πιστεύει πως η μοναρχία είναι ωφέλιμη για τη χώρα.
Έτσι, αναδεικνύεται πως το σπάσιμο της κυρίαρχης νοοτροπίας είναι απαραίτητο για την αλλαγή των συσχετισμών και των νόμων της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μια πραγματικά βαθιά αλλαγή της κουλτούρας αυτής, στο ΗΒ και σε όλη την Ευρώπη –μακριά από βασιλιάδες, πρίγκηπες, και μονάρχες– είναι αναγκαία, με πραγματική πίστη στη συλλογική δύναμη, στον άνθρωπο και στον εργαζόμενο, για να φέρουμε τον κόσμο ανάποδα.
