Το Ισραήλ συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα, όπου πάνω από το 30% των θυμάτων του είναι παιδιά. Αυτό είναι το συμπέρασμα και νέας έρευνας που έγινε με ευθύνη του ΟΗΕ, επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι γνωρίζουμε: Το κράτος-τρομοκράτης δεν δεσμεύτηκε ποτέ από καμία συμφωνία για εκεχειρία, ούτε προτίθεται να αποχωρήσει μόνο του από τα κατεχόμενα εδάφη – τόσο της Παλαιστίνης όσο και του Λιβάνου και της Συρίας. Η ένοπλη αντίσταση σε αυτό είναι μονόδρομος!
Στον Περσικό δεν υπάρχει ειρήνη
Από μία κλωστή κρέμεται η εκεχειρία στον Περσικό, όπου οι «τεχνικές διαπραγματεύσεις» των 60 ημερών που προβλέπει το μνημόνιο κατανόησης έχουν ξεκινήσει. Παρ’ ότι τις τελευταίες μέρες έχουν διασχίσει τα Στενά του Ορμούζ αρκετά πλοία, συναίνεση για το μελλοντικό καθεστώς τους δεν υπάρχει και θα είναι δύσκολο να βρεθεί. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι το άνοιγμά τους θεωρητικά συμφέρει τους πάντες – από τις ΗΠΑ και το Ιράν, μέχρι την ΕΕ και την Κίνα. Οι Αμερικανοί επιμένουν ότι δεν θα υπάρξουν τέλη ή άλλες χρεώσεις, ενώ η Τεχεράνη (σε συνεννόηση και με το Ομάν) θεωρεί δικαίωμά της να επιβάλει δικαίωμα διέλευσης, όπως συμβαίνει στις διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά. Όσο για το πυρηνικό και βαλλιστικό πρόγραμμα, που το Ιράν – δικαίως – θεωρεί ότι αφορούν την εθνική του κυριαρχία, μια συμφωνία φαντάζει πολύ μακρινή
Ακροδεξιό «τσουνάμι» στη Λατ. Αμερική
«Φουσκώνει» το ακροδεξιό, αντιδραστικό, φιλοτραμπικό ρεύμα στη Λατινική Αμερική, καθώς σαρώνει τη μία μετά την άλλη τις χώρες της περιοχής. Τα δύο πιο πρόσφατα θύματα – που, πιθανότατα, δεν θα είναι τα τελευταία – είναι η Κολομβία και το Περού. Στην πρώτη, νέος πρόεδρος αναδείχθηκε στις επαναληπτικές εκλογές ο εκατομμυριούχος θαυμαστής του προέδρου των ΗΠΑ, Αμπελάρδο ντε λα Εσπιέγια, με διαφορά μάλιστα μικρότερη του 1% και τον αντίπαλό του, Ιβάν Σεπέδα, να αφήνει αιχμές για αλλοίωση του αποτελέσματος. Στο Περού δε, νικήτρια των εκλογών – με ακόμη πιο οριακή διαφορά και ακόμη πιο έντονες καταγγελίες για νοθεία – είναι η Κέιχο Φουτζιμόρι, κόρη του Αλμπέρτο Φουτζιμόρι, ο οποίος ηγήθηκε ενός ουσιαστικά δικτατορικού καθεστώτος τη δεκαετία του ’90, που σφραγίστηκε από τις διώξεις και δολοφονίες χιλιάδων κομμουνιστών, ως αντίποινα στη ένοπλη δράση της οργάνωσης Φωτεινό Μονοπάτι.
Η οριστική χρεοκοπία της «ροζ παλίρροιας»
Οι εξελίξεις στη Λατινική Αμερική προφανώς δεν είναι άσχετες με την ωμή παρέμβαση της Ουάσιγκτον και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στις χώρες της. Ο Τραμπ και η κυβέρνησή του έχουν καταστήσει απολύτως σαφές, άλλωστε, ότι θεωρούν την περιοχή «αυλή» των ΗΠΑ και δεν θα επιτρέψουν να την ελέγχει κανείς άλλος εκτός από αυτούς – μαζί, βεβαίως, με τον ανυπολόγιστο φυσικό της πλούτο. Έχουν αποδείξει δε, με την γκανγκστερική επιδρομή στο Καράκας και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, αλλά και με τον τρομοκρατικό αποκλεισμό της Κούβας, ότι όπου δεν πιάνει τίποτα άλλο θα «πίπτει ράβδος». Η αντίσταση και η αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους λαούς είναι πιο αναγκαία παρά ποτέ. Όπως είναι, όμως, και η κριτική στάση απέναντι στους εκφραστές της «ροζ παλίρροιας», που αποδείχθηκαν πολύ λίγοι και πρόδωσαν τις ελπίδες και την ψήφο τους.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 27-28 Ιουνίου 2026
