Φαίδρα Σούρμπη, μέλος του ΚΣ της νΚΑ
Κάθε χρόνο οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν ένα στοίχημα για το φοιτητικό κίνημα: Εάν κόντρα στην προσπάθεια της κυβέρνησης να απαξιώσει τους συλλόγους, οι ίδιοι οι φοιτητές θα πλαισιώσουν μαζικά αυτή τη διαδικασία. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές αποτέλεσαν ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές να συμμετέχουν, ενάντια στην διαρκή προσπάθεια παρεμπόδισης των συλλογικών διαδικασιών στα Πανεπιστήμια.
Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, η ΠΚΣ βγήκε πρώτη δύναμη, αν και με σημαντική μείωση τόσο σε ψήφους όσο και ποσοστά. Πρόκειται για μια ένδειξη πως πράγματι μέσα στα πανεπιστήμια υπάρχει αναζήτηση για κάποιου είδους αγωνιστική απάντηση ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου, παρά τις προσπάθειες της ΝΔ και της ΔΑΠ να παρουσιάσουν μια εικόνα συναίνεσης από το φοιτητικό σώμα. Έχει νόημα ωστόσο να εξετάσουμε τη συνεχόμενη μείωση της ΠΚΣ: οι δυνάμεις της συνεχίζουν να μην προσπαθούν να θέσουν τους συλλόγους σε αγωνιστική τροχιά με κάποιον ουσιαστικό τρόπο -μάλιστα μέσα σε μια συγκυρία που η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση προχωράει ραγδαία- καλλιεργώντας μια λογική ανάθεσης στους φοιτητές, με έλλειψη πρότασης αγώνα ώστε να μπλοκαριστεί η επέλαση του κεφαλαίου στα πανεπιστήμια. Η ΠΚΣ μετά από τέσσερα χρόνια πρωτιάς χρεώθηκε τη ματαίωση των προσδοκιών του αγωνιστικού δυναμικού, που παρά τις συνεχόμενες αριστερές «πρωτιές» είδε να περνάνε μια σειρά από αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στα πανεπιστήμια χωρίς το φοιτητικό κίνημα να μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Η ΔΑΠ απέτυχε ξανά να κερδίσει τη μάχη των εκλογών και να παρουσιάσει μια δήθεν νομιμοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής. Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμά της δείχνει αντοχή και προσπάθεια ανασυγκρότησης του μηχανισμού της σε μια σειρά από σχολές, γεγονός που δεν πρέπει να υποτιμηθεί.
Αντίστοιχη στασιμότητα και αντοχή δείχνουν οι δυνάμεις της ΠΑΣΠ, οι οποίες αν και απέχουν πολύ από το να μπορέσουν να αποτελέσουν αντίπαλο δέος στις δυνάμεις της ΔΑΠ και να παρουσιαστούν ως «συνεπής, προοδευτική εναλλακτική», φαίνεται πως θα προσπαθήσουν να συγκροτήσουν τον μηχανισμό τους και να παίξουν αναβαθμισμένο ρόλο στις διεργασίες του επόμενου διαστήματος. Συνολικά, οι καθεστωτικές δυνάμεις αποτυγχάνουν να ενσωματώσουν πλατιά τις διαθέσεις των φοιτητών, εμφανίζεται, ωστόσο, ο κίνδυνος τα επόμενα χρόνια να επανέλθουν στο προσκήνιο ακόμα πιο αποφασιστικά και επιθετικά ως προς το σχέδιο διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων και μπλοκαρίσματος κάθε συλλογικής ανατρεπτικής δράσης.
Τα σχήματα των ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό τις δυνάμεις τους. Εκφράζουν ένα υπαρκτό ρεύμα μέσα στις σχολές το οποίο εγκλωβίζεται στα όρια μιας ρηχής και στείρας αντι-δεξιάς γραμμής. Τα ΕΑΑΚ υιοθέτησαν μια δήθεν αγωνιστική ρητορική, η οποία δεν συνοδεύεται από πραγματικό σχέδιο κλιμάκωσης της πάλης των φοιτητών και ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος. Η παρέμβαση τους τον τελευταίο χρόνο χαρακτηρίστηκε από τα εκφυλιστικά φαινόμενα στις πλάτες των φοιτητικών συλλόγων -τα οποία κοστίζουν στον τρόπο ύπαρξης των ίδιων των συλλόγων από εδώ και πέρα- και τις πρακτικές οργανωμένης προσπάθειας παρεμπόδισης των υπόλοιπων αγωνιστικών δυνάμεων -και ειδικά της Attack- με αποκορύφωμα τους συνεχείς προπηλακισμούς και απειλές πριν, αλλά και την ημέρα των φοιτητικών εκλογών. Με τη γραμμή και τη στάση τους υπονομεύουν το φοιτητικό κίνημα και τις προσπάθειες ανασυγκρότησης των αγώνων και των διαδικασιών του. Οι πρακτικές αυτές πρέπει να καταδικαστούν και να απομονωθούν από όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις και ευρύτερα από το αγωνιστικό δυναμικό των σχολών.
Τα σχήματα της Ρεβάνς σημειώνουν μικρή άνοδο πανελλαδικά σε σχέση με πέρυσι. Εκφράζουν κυρίως ένα ρεύμα αγωνιστικής διεκδίκησης εντός «ρεαλιστικών» πλαισίων, και πολλές φορές απουσία συνολικής γραμμής αντιπαράθεσης με την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ. Αξίζει να σχολιαστεί ότι σε στιγμές που υπάρχουν σοβαρές διακυβεύσεις (π.χ. διαγραφές φοιτητών) επιλέγουν υποταγή στον αρνητικό συσχετισμό αντί για αγωνιστική ανασυγκρότηση και επιθετικά αιτήματα. Ωστόσο, οι δυνάμεις τους είχαν τους τελευταίους μήνες θετική συμβολή σε μια σειρά από αγωνιστικές πρωτοβουλίες στο φοιτητικό κίνημα.
Η Attack στα ΑΕΙ-Αριστερή Αντικαπιταλιστική Κίνηση συγκέντρωσε 1.963 ψήφους, σημειώνοντας πτώση -0,56%. Αποτελεί έναν πόλο συσπείρωσης του μαχητικού δυναμικού που αναζητά μια άλλη πορεία του φοιτητικού κινήματος, εκφράζοντας τις πιο ριζοσπαστικές και ανατρεπτικές τάσεις. Η Attack αναδείχτηκε πρώτη δύναμη σε σχολές στις οποίες πρωταγωνίστησε και στις οποίες αποτυπώθηκε μια πραγματική κίνηση, ξεδιπλώθηκε το αγωνιστικό σχέδιο της και κατάφερε -με κόστος ακόμα και διώξεις, συλλήψεις και πειθαρχικά- να βάλει φρένο ή να καθυστερήσει τα σχέδια διοικήσεων-κυβέρνησης.
Υπάρχουν μπροστά μας κρίσιμες μάχες, όπως για το άρθρο 16, τις επόμενες διαγραφές, την πολεμική έρευνα. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να αντεπιτεθεί, η Attack στα ΑΕΙ θα συμβάλλει καθοριστικά
Στα συνολικά αποτελέσματα της Attack ωστόσο, εκφράστηκε η αδυναμία και του ρεύματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να καθορίσει και να παίξει αναβαθμισμένο ρόλο στις αναγκαίες μάχες στα πανεπιστήμια.
Τα αποτελέσματα των φετινών φοιτητικών εκλογών αναδεικνύουν ξεκάθαρα δύο πράγματα:
α) Πρέπει να αντιστραφεί άμεσα η τάση αποχής και απομαζικοποίησης των διαδικασιών των φοιτητικών συλλόγων (δεν είναι καθόλου αμελητέα η μείωση της συμμετοχής στις εκλογές).
β) Πρέπει να αλλάξει ο συσχετισμός υπέρ της ανατρεπτικής πολιτικής, κόντρα στις «χαμηλές πτήσεις» και τη συμβολική διαμαρτυρία, τον εκφυλισμό και τη διάλυση των δομών του φοιτητικού κινήματος.
Τα επόμενα βήματα του φοιτητικού κινήματος είναι κρίσιμα, καθώς με καθοριστική ευθύνη των κυρίαρχων δυνάμεων, αλλά και με σημαντικές αδυναμίες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αποτυπώθηκε η δυσκολία συντονισμένης συλλογικής απάντησης σε μια σημαντική χρονιά για την υλοποίηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Έπειτα από την μάχη των φοιτητικών εκλογών, μπροστά μας έχουμε ακόμα πιο σημαντικές μάχες: τη συζήτηση για την κατάργηση του άρθρου 16, την παραπέρα κατοχύρωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, τις επόμενες διαγραφές φοιτητών, την αυταρχική θωράκιση των πανεπιστημίων με σχέδια ασφαλείας και πειθαρχικά, την εμπλοκή των πανεπιστημίων με την πολεμική βιομηχανία. Σε κάθε μικρή και μεγάλη μάχη το φοιτητικό κίνημα μπορεί και πρέπει να συμβάλλει ώστε οι κοινωνικές τάσεις αμφισβήτησης και οργής να μετατραπούν σε οργανωμένη δύναμη ανατροπής, σε αγώνα για ζωή στο ύψος των αναγκών μας.
Σε αυτή την κατεύθυνση και σε αυτόν τον δρόμο θα βαδίσουν οι αγωνιστές και αγωνίστριες της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς και καλούμε μαζικά τη σπουδάζουσα νεολαία να βαδίσουμε μαζί!
