Δημήτρης Δεσύλλας
Στη σημερινή δυστοπική εποχή του πολεμικού-δολοφονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού, του παγκόσμιου καλπασμού του φασιστικού Τραμπισμού, της πολεμικής ΕΕ – «σύγχρονο Νταχάου» για όλα τα δικαιώματα και της μαφιόζικης διακυβέρνησης Μητσοτάκη (σκανδάλων ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπών, εγκλήματος Τεμπών), προωθείται διεθνώς, σε όλη την Ευρώπη και στη χώρα μας μια αντιδραστική έως φασιστική ανασυγκρότηση του πολιτικού σκηνικού. Μπροστά στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές (διπλές ή και τριπλές με νέες καλπονοθείες) επικίνδυνοι μοχλοί – «απόχες» για την ενσωμάτωση της εκρηκτικής λαϊκής οργής αλλά και για τη συρρίκνωση, αχρήστευση, ακύρωση της αντικαπιταλιστικής – επαναστατικής Αριστεράς είναι τα νέα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού.
Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα
Επειδή δεν ζούμε σε χώρα λωτοφάγων, θυμίζουμε μερικά μόνον από τα άθλια πεπραγμένα του, ως αριστεροδεξιά συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και ως συναινετική «μαϊμού» αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ:
Πρώτο: Ξεπούλησε τα τραίνα στους φονιάδες της Hellenic Train για ψίχουλα – 45 εκατ. ευρώ! Ξεπούλησε όλη τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια μέσω του κακόφημου «Υπερταμείου». Πήγε να πουλήσει το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για 700 εκατ. ευρώ, αλλά η ΕΕ τον υποχρέωσε να το πουλήσει σε διπλάσια τιμή, 1,4 δισεκ. ευρώ!
Δεύτερο: Αύξησε τα όρια συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια, «χωρίς να ανοίξει μύτη» (σε αντίθεση με ότι έγινε στη Γαλλία, αύξηση από τα 62 στα 65 χρόνια, σταδιακά σε 6 εξάμηνα).
Τρίτο: Με άγρια φορομπηξία, μάζεψε το ματωμένο πλεόνασμα, το γνωστό «μαξιλάρι» των 37 δισεκ. ευρώ και το παρέδωσε περήφανα στον Μητσοτάκη. Ακόμα και σήμερα κομπάζει ότι «παραλάβαμε άδεια και παραδώσαμε γεμάτα ταμεία»!
Τέταρτο: Απέλυσε τον υπουργό Παιδείας Ν. Φίλη, με απαίτηση του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, όπως είχε κάνει και ο Α. Παπανδρέου με τον Αντώνη Τρίτση! Έβγαλε ευρωβουλευτές τον γιο του Σωκράτη Κόκκαλη και τον «εραστή» Δυτικών και Βελγικών προαστίων Αλέξη Γεωργούλη εις δόξαν του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς!
Πέμπτο: Στην πανδημία άσκησε συναινετική – «μαϊμού» αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη. Πρότεινε κοινή υπουργό Υγείας τη θρησκόληπτη Αθηνά Λινού. Αποδέχτηκε την απαγόρευση των συγκεντρώσεων – διαδηλώσεων και μέσα σε όργιο καταστολής (πχ. Σεπόλια, Νέα Σμύρνη κ.α.) πρότεινε ένα μισθό – δώρο στους αστυνομικούς!
Τώρα, αποφάσισε «να μας σώσει ξανά» με νέο κόμμα και νέο πρόγραμμα: «δημοκρατικός καπιταλισμός – αντίφαση εν τοις όροις, νέος πατριωτισμός και ευρωπαϊσμός, διαφάνεια και αξιοκρατία ενάντια στην πλουτοκρατία – κλεπτοκρατία»!
Το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού
Πρώτο: Δεν πρόκειται για «Κίνημα Πολιτών». Πρόκειται για κόμμα αστικό αρχηγικό, με συνολική ακροδεξιά ιδεολογία: με το χουντικό – τραμπικό δόγμα «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», έλεγχος στις αμβλώσεις, «εισβολείς» οι μετανάστες, «τουρκοφαγία» τύπου Δένδια – Σαμαρά στα ελληνοτουρκικά.
Δεύτερο: Κόμμα που το οργανώνει ακροδεξιό επιτελείο: Η ακροδεξιά δικηγόρος Μαρία Γρατσία (της «Νίκης»), ο απόστρατος πτέραρχος Αθανάσιος Τζουγανάτος και κυρίως ο Νίκος Νικολόπουλος, αρχηγός του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, «τσιράκι» του φασίστα Αμβρόσιου, πρώην βουλευτής της ΝΔ (από το γραφείο του οποίου ξεκίνησαν οι φονιάδες του καθηγητή Τεμπονέρα, δηλαδή ο Καλαμπόκας, ο Σπίνος και τα άλλα παιδιά).
Τρίτο: Δεν λέει κουβέντα για τους φονιάδες της Hellenic Train, για να γυρίσουν τα τραίνα στο δημόσιο, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο. Ενώ υπάρχει το θετικό προηγούμενο της επιστροφής των ιδιωτικοποιημένων αστικών λεωφορείων στο δημόσιο, με το γνωστό δυναμικό κίνημα «ΕΑΣ – ΕΑΣ, να φύγει ο κερατάς»!
Τέταρτο: Δεν λέει κουβέντα για Τραμπ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, βάσεις, τερατώδεις πολεμικούς εξοπλισμούς (5% του ΑΕΠ), απαγορευτικούς στην πιο μικρή εργατική και λαϊκή διεκδίκηση.
Πέμπτο: Προβάλλει ανώδυνα, απολίτικα, αταξικά συνθήματα: για δικαιοσύνη, καλοσύνη, αγάπη (τους αγαπάμε όλους) καλοπέραση (να περνάμε όλοι μας καλά). Αυτά σε συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης και εκρηκτικής πόλωσης πλούτου – φτώχειας.
Η κυρία Καρυστιανού οικειοποιείται και καπηλεύεται το παλλαϊκό αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα των Τεμπών. Η δικαιοσύνη είναι μία έννοια θετική, όπως η ειρήνη και η δημοκρατία. Άλλο όμως δικαιοσύνη και άλλο άδικο δικαστικό σύστημα. Άλλο δικαιοσύνη και άλλο δικαστές που την κακοποιούν και την ευτελίζουν. «Το δικαστήριο ήταν εκεί, αλλά η δικαιοσύνη ήταν απέξω», λέει χαρακτηριστικά ο Διονύσης Σαββόπουλος στο Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο Κοεμτζή.
Σήμερα στην εποχή του βάρβαρου – πολεμικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού έχει καταργηθεί η διάκριση των τριών εξουσιών του Μοντεσκιέ (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική). Αυτές έχουν συγχωνευθεί σε μία, στην αστική εξουσία, που πρέπει να ανατραπεί με ταξικά ανασυγκροτημένο Εργατικό Κίνημα και με άλλη, επαναστατική, σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά. Στον σάπιο καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε: Για να αναπνεύσουμε, πρέπει να τους ανατρέψουμε!
