Τι δεν συζητήθηκε στο Πεκίνο
Η συνάντηση των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Σι Τζινπίνγκ έγινε εν μέσω φιλοφρονήσεων και μαθητών δημοτικού που κουνούσαν σημαιάκια. Μπορούμε να υποθέσουμε τι συζητήθηκε κεκλεισμένων των θυρών: Η απελευθέρωση των εξαγωγών των κινεζικών σπάνιων γαιών, οι δασμοί 22% στα κινεζικά προϊόντα προς τις ΗΠΑ, το ιρανικό πετρέλαιο και τα στενά του Ορμούζ, η Ταϊβάν και η βιομηχανία μικροτσίπς της, οι εμπορικές σχέσεις σε τεχνολογίες αιχμής, καθώς εξάλλου στην αμερικανική αντιπροσωπεία παρευρισκόταν και ο Ίλον Μασκ.
Σίγουρα δεν συζητήθηκαν τα συμφέροντα της κινεζικής εργατικής τάξης στην εκμετάλλευση της οποίας στηρίζεται η παγκόσμια εξόρμηση του κινεζικού καπιταλισμού, η κρατική τρομοκρατία της ICE στις ΗΠΑ, η γενοκτονία στη Γάζα και η επίθεση στον Λίβανο από το Ισραήλ, καθώς και η απαγωγή του ζεύγους Μαδούρο. Προφανώς τα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα θα μπήκαν στο τραπέζι, όχι όμως από τη σκοπιά των λαών και των εργαζομένων ούτε από τη σκοπιά του δίκαιου ή του άδικου. Η Μέση Ανατολή ήταν στο τραπέζι, η ελευθερία του παλαιστινιακού λαού δεν ήταν.
Οι λαοί, η αριστερά και οι κομμουνιστές που βλέπουν με αγανάκτηση την αυθαιρεσία και την κτηνωδία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τον πολεμικό πυρετό της ΕΕ, σίγουρα βλέπουν με ικανοποίηση τον Τραμπ να είναι συμμαζεμένος και ευγενικός, ενώ ο πρόεδρος Σι προειδοποίησε για ένα «πελοποννησιακό πόλεμο», παγκόσμιο αυτή τη φορά. Ωστόσο όπως και στην αρχαιότητα οι «υπερδυνάμεις» συγκρούονται πατώντας πάνω στους δούλους και στους είλωτες κάθε εποχής. Εκτός εαν αυτοί αποφασίσουν να πολεμήσουν για λογαριασμό τους.
Μπάμπης Συριόπουλος
