Αιμιλία Τσαγκαράτου
Η είδηση που αποκάλυψε η εφημερίδα Guardian την περασμένη εβδομάδα, ότι το ΝΑΤΟ πραγματοποιεί κλειστές συναντήσεις με σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς κινηματογράφου και τηλεόρασης σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μπορεί να προκαλεί αίσθηση, δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να μας εκπλήσσει.
Η Συμμαχία έχει πραγματοποιήσει ήδη τρεις συναντήσεις με επαγγελματίες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης στο Λος Άντζελες, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι και πρόκειται να συνεχίσει τη «σειρά των εμπιστευτικών συνομιλιών» της τον επόμενο μήνα στο Λονδίνο, συναντώντας μέλη της Ένωσης Σεναριογράφων της Μεγάλης Βρετανίας, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της συγκεκριμένης εφημερίδας. Ήδη, τα μέλη της Ένωσης μιλούν για προσπάθεια «να συμβάλλουν στην προπαγάνδα του ΝΑΤΟ», καθώς το θέμα της συνάντησης είναι «η εξελισσόμενη κατάσταση ασφάλειας στην Ευρώπη και πέραν αυτής». Αξίζει να σημειωθεί πως η επικείμενη συνάντηση θα γίνει με το πρωτόκολλο του Chatham House, σύμφωνα με το οποίο οι συμμετέχοντες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις πληροφορίες που λαμβάνουν κατά τη διάρκειά της, όχι όμως να αποκαλύψουν την ταυτότητα αυτών που παρευρίσκονται. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι η διαδικασία θα γίνει με τρόπο που εφαρμόζεται σε συζητήσεις στρατηγικής ή σε πολιτικά και διπλωματικά φόρουμ δείχνει και τη βαρύτητα του περιεχομένου της.
Ο Άλαν Ο’Γκόρμαν, σεναριογράφος της ταινίας Christy, η οποία αναδείχθηκε καλύτερη ταινία στα Ιρλανδικά Βραβεία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του 2026, χαρακτήρισε τη προγραμματισμένη συνάντηση «εξωφρενική» και «σαφή προπαγάνδα». «Θεώρησα ότι ήταν ανόητο και τρελό να παρουσιάζεται αυτό ως μια θετική ευκαιρία. Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, έχουν φίλους και συγγενείς ή προέρχονται οι ίδιοι από χώρες που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ, οι οποίες έχουν υποφέρει από πολέμους στους οποίους το ΝΑΤΟ έχει συμμετάσχει και έχει προωθήσει», είπε.
Ιστορικά, πάντως, η σχέση μεταξύ της κινηματογραφικής και τηλεοπτικής βιομηχανίας και των στρατιωτικών φορέων είχε και έχει κυρίως πρακτικούς σκοπούς. Οι παραγωγές βασίζονται εδώ και καιρό σε στρατιωτικούς συμβούλους, στην πρόσβαση σε εξοπλισμό και στην υλικοτεχνική υποστήριξη. Αυτό που φαίνεται διαφορετικό στην παρούσα φάση και συνιστά ποιοτική αναβάθμιση είναι το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ επιδιώκει να παρέμβει στην αρχική φάση της διαμόρφωσης των ιδεών και των αφηγήσεων, έτσι ώστε να επηρεάζει σαφώς τον προσανατολισμό τους.
Ζούμε, άλλωστε, σε μια περίοδο που ο πόλεμος ως τρόπος επίλυσης της κρίσης του καπιταλισμού και των ανταγωνισμών εντός του πρέπει να εμπεδωθεί, όπως και η «οικονομία του πολέμου». Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση είναι ισχυρά όπλα σε αυτή την ιδεολογική επίθεση.
