Διεθνιστικές, επαναστατικές οργανώσεις από όλο τον κόσμο καλούν σε νέο συντονισμένο γύρο διαδηλώσεων στις 29 Νοέμβρη για την επανεκκίνηση του κινήματος αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από την Ιταλία, όπου γίνεται προσπάθεια παράλληλα για απεργία στις 28 Νοέμβρη. Στο κάλεσμα τονίζεται η αναγκαιότητα για επανεκκίνηση και ενίσχυση των αγώνων των τελευταίων μηνών, με στόχο τη μέγιστη συμμετοχή της οργανωμένης εργατικής τάξης και τον ευρύτερο και πιο διαρκή αποκλεισμό της πολεμικής εφοδιαστικής μηχανής που υποστηρίζει το Ισραήλ.
Η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό Λαό στις 29 Νοεμβρίου — αν και ανακηρύχθηκε από έναν θεσμό, όπως ο ΟΗΕ, ο οποίος βρίσκεται στην πηγή της τραγικής ιστορίας αυτού του λαού, με τη νομιμοποίηση του Κράτους του Ισραήλ και την αρχική εθνοκάθαρση μέσω της οποίας δημιουργήθηκε — θα μπορούσε να αποτελέσει την ευκαιρία για αυτήν την επανεκκίνηση.
Article in Spanish, English , Italian
Δεν υπάρχει «ειρηνευτικό σχέδιο». Για να σταματήσουμε τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, πρέπει να συντρίψουμε τη σιωνιστική-δυτική μηχανή θανάτου!
Ας επανεκκινήσουμε το διεθνές κίνημα για την υποστήριξη της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού!
Να σταματήσουμε την πορεία προς τον πόλεμο, την οικονομία του πολέμου και το αστυνομικό κράτος!
Στις 2 Σεπτεμβρίου, στο Σαρμ ελ Σέιχ, ο Τραμπ διαφήμισε το «σχέδιό» του στον κόσμο ως ένα ειρηνευτικό σχέδιο που αναμενόταν εδώ και τρεις χιλιετίες. Τρεις εβδομάδες ήταν αρκετές για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι δεν υπάρχει ούτε υποψία ειρήνης, ούτε καν πραγματική εκεχειρία, πόσο μάλλον δίκαιη ειρήνη.Είναι απλώς μια εκεχειρία, που αποσπάστηκε από την εξαιρετική δύναμη του παλαιστινιακού λαού, την ένοπλη αντίστασή του και από την πίεση της ανάπτυξης και επέκτασης ενός τεράστιου παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης — μιας εύθραυστης εκεχειρίας που παραβιάζεται επανειλημμένα από το σιωνιστικό κράτος, με αποτέλεσμα εκατοντάδες θανάτους και τραυματισμούς μεταξύ των Παλαιστινίων στη Γάζα. Επιπλέον, ο ισραηλινός στρατός επέστρεψε στους βομβαρδισμούς του Λιβάνου και της Υεμένης, ενώ οι έποικοι έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους και την καταστροφή ελαιόδεντρων στη Δυτική Όχθη. Εν τω μεταξύ, η Κνεσέτ ανακήρυξε τη Δυτική Όχθη ως τμήμα του ισραηλινού κράτους.
Ο δήμιος Νετανιάχου, που έχει τον έλεγχο χάρη στην υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΕ, δεν έχει εγκαταλείψει καθόλου την ιδέα του «μεγάλου Ισραήλ» ή της «ολοκλήρωσης της δουλειάς στη Γάζα»: δηλαδή, την εξόντωση των ένοπλων δυνάμεων αντίστασης, την προσάρτηση μεγάλου μέρους της Λωρίδας και την πρόκληση, μέσω νέων σφαγών και αποκλεισμού της επισιτιστικής βοήθειας, μιας μαζικής εξόδου από τη Γάζα. Το σχέδιο του Τραμπ, το οποίο δεν αποκηρύσσει τους σχεδιαμούς περί «μεγάλου Ισραήλ», εκφράζει ένα ακόμη πιο φιλόδοξο σχέδιο: την εμπλοκή των αραβικών καθεστώτων σε πλήρη ειρήνευση με ένα διευρυμένο και «ασφαλές» Ισραήλ, έτσι ώστε να σβήσει για πάντα το «παλαιστινιακό ζήτημα» μετατρέποντας τη Γάζα σε πολυτελές θέρετρό του (όπως στο προκλητικό βίντεο τεχνητής νοημοσύνης πέρυσι) και προωθώντας αλλαγές καθεστώτων σε πολλά κράτη, προς έναν γενικό φιλοαμερικανικό ιμπεριαλιστικό επανασχεδιασμό στη Μέση Ανατολή.
Τα δύο έργα – ένα «μεγάλο Ισραήλ» και μια «νέα Μέση Ανατολή» υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ και με τη βοήθεια του μηχανισμού του ΝΑΤΟ – μπορεί να έχουν σημεία τριβής, αλλά έχουν την ίδια αποικιοκρατική και εκμεταλλευτική ουσία, τόσο απέναντι στον παλαιστινιακό λαό όσο και απέναντι στις εκμεταλλευόμενες και καταπιεσμένες μάζες σε όλη τη Μέση Ανατολή. Και σίγουρα δεν θα είναι οι αντιδραστικές αραβικές αστικές τάξεις που θα σταθούν πραγματικά εμπόδιο σε αυτά τα έργα. Ούτε θα είναι η Ρωσία του Πούτιν, η οποία συνεχάρη τον Τραμπ για το «σχέδιό» του, ή η Ινδία, ένας μεγάλος φίλος του Ισραήλ. Ούτε η Βραζιλία, η οποία συνεχίζει να το προμηθεύει με τις τεράστιες ποσότητες πετρελαίου που χρειάζεται για να πραγματοποιήσει την κατοχή και τη γενοκτονία του. Ούτε η Κίνα, ένας σημαντικός εξαγωγέας άπειρωναγαθών και κεφαλαίων στο Ισραήλ. Ο κυνισμός της αστικής γεωστρατηγικής πολιτικής είναι κοινός σε Ανατολή και Δύση, όπως αποδεικνύεται από τις προσπάθειες της Ρωσίας να διατηρήσει την επιρροή και τις βάσεις της στη Συρία, συνεργαζόμενη με το νέο καθεστώς Τζολάνι ή από τις διπλωματικές προσπάθειες της Κίνας να αποκαταστήσει τις σχέσεις Ιράν-Σαουδικής Αραβίας που θα διευκολύνουν το δικό της σχέδιο για τον νέο οικονομικό και εμπορικό Δρόμο του Μεταξιού. Παρά τον ανταγωνισμό τους, όλοι τελικά συμφωνούν στον αφοπλισμό της παλαιστινιακής αντίστασης και στην ψευδή «λύση των δύο κρατών» .
Έχοντας επίγνωση της απόλυτης αναγκαιότητας μιας εκεχειρίας, τόσο για τις κατεστραμμένες και πεινασμένες μάζες του πληθυσμού της Γάζας όσο και για την αναδιοργάνωση των τάξεών τους, οι παλαιστινιακές δυνάμεις αντίστασης συμφώνησαν να λειτουργήσουν, τουλάχιστον τυπικά, στο πλαίσιο του «σχεδίου Τραμπ», στο πλαίσιο της απομόνωσης και του εκβιασμού που ασκούν οι Άραβες ηγέτες και οι γειτονικές χώρες της περιοχής. Αλλά έχουν ήδη αναγκαστεί να υπολογίσουν το γεγονός ότι ο Τραμπ θα είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ένας έντιμος μεσολαβητής μεταξύ αυτών και της γενοκτονικής συμμορίας που βρίσκεται στην εξουσία στο Ισραήλ. Ο δρόμος για τη σταθεροποίηση της εκεχειρίας είναι γεμάτος παγίδες. Ο δρόμος προς την ελευθερία από τον Σιωνιστή καταπιεστή και την πραγματική αυτοδιάθεση είναι ακόμα πολύ μακρύς και απαιτεί την κατεδάφιση του «σχεδίου Τραμπ». Σίγουρα δεν θα διευκολυνθεί από τους ξένους που θα κληθούν να διοικήσουν «προσωρινά» τη Γάζα. Αυτοί ενδιαφέρονται μόνο να συμμετάσχουν στη μοιρασιά του πλούτου που κλάπηκε από τους Παλαιστίνιους της Γάζας και θα προσπαθήσουν να τους εκβιάσουν και να τους υποτάξουν μέσω των ελιγμών « ανοικοδόμησης » .
Περισσότερο από ποτέ, η υπόθεση της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης του παλαιστινιακού λαού βρίσκεται στα χέρια των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μαζών της Παλαιστίνης, ολόκληρου του αραβοϊσλαμικού κόσμου και του παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης και υποστήριξης για μια ελεύθερη Παλαιστίνη από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα. Αυτό, και μόνο αυτό, είναι ο πραγματικός άξονας αντίστασης στη μηχανή καταστροφής και θανάτου του Ισραήλ, στον δυτικό ιμπεριαλισμό που το υποστηρίζει με κάθε υλικό, στρατιωτικό, διπλωματικό και πολιτιστικό μέσο, και στους συνεργούς του, Άραβες και μη Άραβες.
Με εξαίρεση τις οργανώσεις αντίστασης στην Υεμένη και τον Λίβανο, η υποστήριξη της θρυλικής αντίστασης του παλαιστινιακού λαού στον αραβο-ισλαμικό κόσμο ήταν λιγότερη από την αναγκαία, ειδικά σε μια χώρα-κλειδί όπως η Αίγυπτος. Η περίπτωση της Τουρκίας του Ερντογάν είναι αποκαλυπτική. Εκεί, υπήρχαν δύο είδη διαδηλώσεων :οι γνήσιες διαμαρτυρίες αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους, που αποκάλυπταν το συνεχιζόμενο εμπόριο της κυβέρνησης του ΑΚΡ με το Ισραήλ, οι οποίες στη συνέχεια καταστάλθηκαν από το κράτος, και οι επίσημες συγκεντρώσεις , που οργανώθηκαν από την κυβέρνηση του ΑΚΡ για να αποσπάσουν την προσοχή της ισλαμιστικής βάσης της. Τώρα, ο Ερντογάν έσπευσε να καλωσορίσει το σχέδιο Τραμπ, καθώς οι αρχές του είναι κοινές με το καθεστώς του και εξυπηρετούν τις φιλοδοξίες της τουρκικής αστικής τάξης να ενισχύσει την επιρροή της ως περιφερειακή δύναμη, συντρίβοντας τους αγώνες της τουρκικής εργατικής τάξης και της νεολαίας. Η βάναυσα καταπιεστική φύση των αραβικών στρατιωτικών καθεστώτων και μοναρχιών λειτουργεί ως αμόνι ενάντια στη δράση των μαζών. Η συντριβή των εξεγέρσεων της Αραβικής Άνοιξης με τη συνεργασία των τοπικών αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ματαίωσε ένα επαναστατικό αποτέλεσμα. Ωστόσο, μια εξαιρετικά ασταθής κατάσταση παραμένει. ‘Οπου υπήρξαν εξεγέρσεις, όπως στον Λίβανο, το Ιράν, την Αλγερία και το Σουδάν, ακολούθησε ένα κύμα παθητικότητας μεταξύ των καταπιεσμένων εργατών και της νεολαίας. Τα βαθιά κοινωνικά αίτια των εξεγέρσεων παραμένουν όμως και γίνονται πιο έντονα. Αυτό αποδεικνύεται από το πρόσφατο κύμα διαμαρτυριών στο Μαρόκο κατά της φτώχειας και της εκμετάλλευσης. Το παλαιστινιακόζήτημα μπορεί για άλλη μια φορά να είναι το φυτίλι που θα βάλει φωτιά στις φτωχογειτονιές του αραβικού κόσμου.
Αντίθετα, χάρη εν μέρει στον Παγκόσμιο Στόλο Sumud, το φιλοπαλαιστινιακό κίνημα σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες έχει αναπτυχθεί πρόσφατα, φτάνοντας σε ένα σημαντικό άλμα τόσο σε ποιότητα όσο και σε κλίμακα τις τελευταίες εβδομάδες, με γενικές απεργίες στην Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία, και μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους, ειδικά στην Ιταλία. Μέχρι τώρα, ακόμη και όπου αυτό το κίνημα ήταν ευρέως διαδεδομένο (όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο), η οργανωμένη εργατική τάξη έχει συμμετάσχει οριακά. Οι τελευταίες απεργίες έχουν αρχίσει να καλύπτουν αυτό το κενό, ειδικά σε ορισμένα λιμάνια και σε ορισμένους τομείς της χερσαίας εφοδιαστικής αλυσίδας (αποθήκες, σιδηρόδρομοι, μεταφορές), όπου η συμμετοχή στις απεργίες ήταν σημαντική. Όσοι έχουν βγει μαζικά στους δρόμους ήταν κυρίως ένα νεαρό, ντόπιο προλεταριάτο και μετανάστες δεύτερης ή τρίτης γενιάς που, εκτός από την καταδίκη της γενοκτονίας και του Ισραήλ, έχουν εκφράσει την άνευ όρων αλληλεγγύη τους προς την παλαιστινιακή αντίσταση με πολλούς τρόπους. Εξίσου ισχυρή και ευρεία βάση σε όλη την Ευρώπη είχε η καταδίκη των εθνικών κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως συνένοχων στη γενοκτονία, την εθνοκάθαρση και η υποστήριξη του «σχεδίου» του Τραμπ.
Ο πραγματικός κίνδυνος τώρα είναι ότι αυτό το κίνημα θα νιώσει κάπως ικανοποιημένο με τη συνεχιζόμενη, ασταθή εκεχειρία. Αντίθετα, είναι πιο απαραίτητο από ποτέ να επανεκκινήσουμε και να ενισχύσουμε τους αγώνες των τελευταίων μηνών, με στόχο τη μέγιστη συμμετοχή της οργανωμένης εργατικής τάξης και τον ευρύτερο και πιο διαρκή αποκλεισμό της πολεμικής εφοδιαστικής που υποστηρίζει το Ισραήλ. Το Ισραήλ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις τεράστιες προμήθειες όπλων και αγαθών που διέρχονται από ευρωπαϊκά λιμάνια και εδάφη, ή ακόμα και αραβικά (πχ στο Μαρόκο). Ο μηχανισμός καταστροφής και θανάτου του θα αποδυναμωνόταν σοβαρά, ακόμη και σε σημείο παρακώλυσης, από ένα ενεργό, οργανωμένο και διεθνώς συντονισμένο μποϊκοτάζ των προμηθειών όπλων και αγαθών.
Η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό Λαό στις 29 Νοεμβρίου — αν και ανακηρύχθηκε από έναν θεσμό, όπως ο ΟΗΕ, ο οποίος βρίσκεται στην πηγή της τραγικής ιστορίας αυτού του λαού, με τη νομιμοποίηση του Κράτους του Ισραήλ και την αρχική εθνοκάθαρση μέσω της οποίας δημιουργήθηκε — θα μπορούσε να αποτελέσει την ευκαιρία για αυτήν την επανεκκίνηση. Στην Ιταλία, θα προηγηθεί μια νέα γενική απεργία που θα καλέσουν όλα τα συνδικάτα βάσης για την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου. Και αυτό θα μπορούσε να είναι ένα χρήσιμο παράδειγμα για πολλές άλλες χώρες.
Εναπόκειται στις διεθνιστικές δυνάμεις, που παρακολουθούν προσεκτικά όλα όσα συμβαίνουν πέρα από τα εθνικά τους σύνορα, να αξιοποιήσουν αυτή τη δυναμική και να προσπαθήσουν να την διευρύνουν. Εναπόκειται στους διεθνιστές αγωνιστές στην Ιταλία να διασφαλίσουν ότι η απεργία της 28ης Νοεμβρίου θα ξεπεράσει τα στενά όρια του συνδικαλισμού βάσης και θα συμπεριλάβει, όπως συνέβη στις 3 Οκτωβρίου, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, τόσο μέλη του CGIL όσο και μη μέλη των συνδικάτων.
Εξίσου σημαντικό είναι η αναζωογόνηση του παλαιστινιακού κινήματος να ευθυγραμμιστεί με την καταπολέμηση της κούρσας των εξοπλισμών, της πολεμικής οικονομίας και του πολέμου που μαίνεται τώρα σε έναν αυξανόμενο αριθμό χωρών σε όλο τον κόσμο. Η σφαγή μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται, όπως και αυτή στο Σουδάν μεταξύ στρατιωτικών συμμοριών που υποκινούνται από ξένες δυνάμεις. Άλλες εστίες πολέμου είναι έτοιμες να ξεσπάσουν στη Λατινική Αμερική, την Αφρική και τα Βαλκάνια. Οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις, ξεκινώντας από εκείνες των μεγάλων δυνάμεων, εξοπλίζονται με ολοένα και πιο καταπιεστική νομοθεσία, λειτουργώντας ως πραγματικά αστυνομικά κράτη, προετοιμαζόμενες για την επιβολή νέων, τεράστιων θυσιών στις εργατικές τάξεις και ακόμη και σε ένα τμήμα της μεσαίας τάξης. Τα μέτρα «έκτακτης ανάγκης» που λαμβάνονται παντού, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και την Ιταλία, εναντίον αγωνιστών αλληλέγγυων με την παλαιστινιακή αντίσταση, αποτελούν πρόγευση των δρακόντειων μέτρων με τα οποία οι αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, είτε φασιστικές… είτε του Εργατικού Κόμματος, θα επιδιώξουν να καταστείλουν εν τη γενέσει της την ταξική σύγκρουση που αναπόφευκτα θα αναζωπυρωθεί.
Ήδη από τις 24 Φεβρουαρίου του περασμένου έτους, οι διεθνιστικές δυνάμεις συντονίστηκαν για να φέρουν μια ενιαία πλατφόρμα αγώνα στους δρόμους περίπου είκοσι χωρών. Ανανεώνουμε αυτή τη δέσμευση με στόχο την περαιτέρω πρόοδο προς τη δημιουργία ενός προλεταριακού διεθνιστικού στρατοπέδου ανεξάρτητου από όλα τα καπιταλιστικά κράτη, με στόχο τη βελτίωση των μισθών, των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης των εργατών, την αναχαίτιση της πορείας προς την οικονομία του πολέμου (με τις βαριές θυσίες της) και τον πόλεμο , και τη μετατροπή του ενδοϊμπεριαλιστικού πολέμου σε κοινωνική επανάσταση. Διεξάγουμε αυτόν τον αγώνα προωθώντας τη σύσταση ανεξάρτητων επαναστατικών εργατικών κομμάτων και μιας επαναστατικής Εργατικής Διεθνούς.
Περισσότερο από ποτέ, στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού και της αντίστασης ενάντια στον δυτική-σιωνιστική αποικιοκρατία!
Τέλος στους βομβαρδισμούς, την πολιορκία και τον λιμό που επιβάλλονται στη Γάζα. Ελευθερία σε όλους τους Παλαιστίνιους κρατούμενους!
Άμεση και άνευ όρων αποχώρηση του Σιωνιστικού στρατού από τη Γάζα και των εποίκων από τη Δυτική Όχθη!
Ας μπλοκάρουμε την προμήθεια όπλων και αγαθών στο Ισραήλ. Ας μποϊκοτάρουμε τις ισραηλινές επιχειρήσεις! Ας διακόψουμε όλες τις σχέσεις με το Σιωνιστικό Κράτος!
Λευτερία στην Παλαιστίνη από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα!
Για την επαναστατική ενότητα των λαών της Μέσης Ανατολής, απαλλαγμένων από την καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική κυριαρχία!
Για ένα διεθνές και διεθνιστικό ταξικό μέτωπο ενάντια στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις και τους πολέμους του κεφαλαίου!
Εργάτες και καταπιεσμένοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!
KA – Κομμουνιστική Απελευθέρωση (Greece)
PO – Workers Party (Argentina)
SEP – Socialist Workers Party (Turkey)
SWP – Socialist Workers Party (Great Britain)
TIR – Revolutionary Internationalist Tendency (Italy)
Anticapitalistas (Peru)
Comunistas (Cuba)
DSIP – Devrimci Sosyalist İşçi Partisi – Revolutionary Socialist Workers Party (Turkey)
Fuerza 18 de octubre (Chile)
GAR – Grupo Acción Revolucionaria (Mexico)
International Socialists (Botswana)
International Socialists (Canada)
Internationale Socialister (Denmark)
Linkswende (Austria)
Marx21 (Spanish State)
Pracownicza Demokracja – Workers Democracy (Poland)
Revolutionary Left Current (Syria)
Solidarity (Australia)
Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Greece)
Socialist Workers League (SWL, Nigeria)
Socialistická Solidarita – Socialist Solidarity (Czech Republic)
Tribuna Classista (Brazil)
UFCLP- United Front Committee for a Labor Party (US)
Workers Solidarity (South Korea)
There is no “peace plan”. To stop the genocide in Palestine, we must demolish the Zionist-Western death machine!
Let’s relaunch the international movement to support the resistance of the Palestinian people!
Let’s stop the race to war, the war economy, and the police state!
On September 2nd, in Sharm el-Sheikh, Trump sold his “plan” to the world as a peace plan long-awaited for three millennia. Three weeks were enough to realize that there is not even a shadow of peace, not even a real ceasefire, much less a just peace. It is merely a truce, wrested by the extraordinary strength of the Palestinian people and their armed resistance and by the pressure of the growth and extension of a huge global solidarity movement — a fragile truce repeatedly violated by the Zionist state, resulting in hundreds of deaths and injuries among Palestinians in Gaza. Moreover, the Israeli army has returned to bombing Lebanon and Yemen, while settlers have intensified physical attacks and the demolition of olive trees in the West Bank. Meanwhile, the Knesset has declared the West Bank part of Israeli territory.
The executioner Netanyahu, in control thanks to the support of the United States and the EU, has absolutely not given up on “greater Israel” or on “finishing the job in Gaza”: that is, exterminating the armed resistance forces, annexing a large part of the Strip, and provoking, with new massacres and a blockade of food aid, a mass exodus from Gaza. Trump’s plan, which does not disavow the claims of “greater Israel,” expresses an even more ambitious project: involving Arab regimes in total pacification with an enlarged and “secured” Israel, so as to erase the “Palestinian question” forever by turning Gaza into his luxury resort (as in the obscene AI video last year) and promoting regime changes in several states towards a general pro-US imperialist redesign in the Middle East.
The two projects — a “greater Israel” and a “new Middle East” under US domination and integrating the machinery of NATO — may have points of friction, but they have the same colonialist and slave-ridden essence, both towards the Palestinian people and towards the exploited and oppressed masses throughout the Middle East. And it certainly won’t be the reactionary Arab bourgeoisies that will truly stand in the way of these projects. Nor will it be Putin’s Russia, which congratulated Trump on his “plan”; or India, a great friend of Israel; or Brazil, which continues to supply it with the enormous quantities of oil needed to carry out its occupation and genocide; or China, a major exporter of oceans of goods and capital to Israel. Τhe cynicism of bourgeois geostrategic politics is common in East and West, as evidenced by Russia’s efforts to maintain its influence and bases in Syria, cooperating with the new Jolani regime or by China’s diplomatic efforts to restore Iran-Saudi Arabia relations that will facilitate its own plan for the new economic and trade Silk Road. Despite their antagonism, everyone ultimately agrees on the disarmament of the Palestinian resistance and the false “two-state solution”.
Aware of the absolute necessity of a truce, both for the ravaged and starving masses of Gaza’s population and to reorganize their ranks, Palestinian resistance forces have agreed to operate, at least formally, within the “Trump plan”, in the context of the isolation and extortion being exercised by Arab leaders and neighboring countries in the region. But they have already had to reckon with the fact that Trump will be anything but an honest mediator between them and the genocidal gang in power in Israel. The road to stabilizing the truce is full of pitfalls; the road to freedom from the Zionist oppressor and true self-determination is still a very long one, and it requires the demolition of the “Trump plan.” It will certainly not be made easier by foreign hands called upon to “provisionally” administer Gaza, interested only in participating in the division of wealth stolen from the Palestinians, and which will try to blackmail and subjugate the Palestinians of Gaza through the “reconstruction” maneuvers.
More than ever, the cause of the national and social liberation of the Palestinian people lies in the hands of the oppressed and exploited masses of Palestine and the entire Arab-Islamic world, and of the global movement of solidarity and support for a free Palestine from the river to the sea. This, and this alone, is the true axis of resistance to Israel’s machine of destruction and death, to Western imperialism that supports it with every material, military, diplomatic, and cultural means, and to its accomplices, Arab and non-Arab.
With the exceptions of resistance organizations in Yemen and Lebanon, support for the legendary resistance of the Palestinian people in the Arab-Islamic world has been less than necessary, especially in a key country like Egypt. The case of Erdogan’s Turkey is revealing. There, two types of demonstrations existed: genuine Palestinian solidarity protests, exposing the AKP government’s continued trade with Israel, which were subsequently repressed by the state; and official rallies, organized by the AKP government to distract its Islamist base. Now, Erdogan was quick to welcome the Trump plan as its principles are common to his regime and serve both the aspirations of the Turkish bourgeoisie to strengthen its influence as a regional power, crushing the struggles of the Turkish working class and youth. The brutally repressive nature of Arab military regimes and monarchies acts as an anvil against the action of the masses. The crushing of the Arab Spring uprisings with the collaboration of local bourgeois classes and imperialist powers aborted a revolutionary outcome. But an extremely convulsive scenario remains where there have been rebellions and uprisings as in Lebanon, Iran, Algeria and Sudan has led to a wave of passivity among oppressed workers and youth. The deep social causes of the uprisings remain and are becoming more acute. This is demonstrated by the recent wave of protests in Morocco against poverty and exploitation. The Palestinian cause may once again be the fuse that will set fire to the slums of the Arab world.
Conversely, thanks in part to the Global Sumud Flotilla, the pro-Palestine movement in some European countries has recently grown, reaching a significant leap in both quality and scale in recent weeks, with general strikes in Italy, Greece, and Spain, and massive street demonstrations, especially in Italy. Until now, even where this movement has been widespread (such as in the United Kingdom), the organized working class has been marginally involved. The latest strikes have begun to make up for this gap, especially in some ports and in some areas of land logistics (warehouses, railways, local transport), where strike participation has been significant. Those who have taken to the streets en masse have been primarily a young, indigenous proletariat and those from second or third generation immigrants who, in addition to condemning the genocide and Israel, have expressed their unconditional solidarity with the Palestinian resistance in numerous ways. Equally strong and broad-based throughout Europe has been the condemnation of national governments and the European Union as complicit in genocide, ethnic cleansing, and support for Trump’s “plan.”
The real risk now is that this movement will feel somewhat satisfied with the ongoing, shaky truce. Instead, it is more necessary than ever to relaunch and strengthen the struggles of recent months, aiming for the maximum involvement of the organized working class and the broadest and most lasting blockade possible of the war logistics that support Israel. Israel depends heavily on the massive supplies of weapons and goods passing through European ports and territories, or even Arab ones (think Morocco). Its machinery of destruction and death would be severely weakened, even to the point of crippling, by an active, organized, and internationally coordinated boycott of the supplies of weapons and goods.
The International Day of Solidarity with the Palestinian People on November 29th — although proclaimed by an institution, such as the UN, which is at the origin of this people’s tragic story, with its legitimacy of the State of Israel and the original ethnic cleansing through which it was created —could be the opportunity for this relaunch. In Italy, it will be preceded by a new general strike called by all grassroots unions for Friday, October 28th. And this could be a useful indication for many other countries.
It is up to internationalist forces, attentive to everything happening beyond their own national borders, to harness this momentum and try to broaden it. It is up to internationalist militants in Italy to ensure that the November 28th strike transcends the narrow confines of grassroots unionism and involves, as happened on October 3rd, hundreds of thousands of workers, both CGIL members and non-union members.
Equally important is that the revitalization of the Palestine movement be aligned with the fight against the arms race, the war economy, and the war now raging in a growing number of countries around the world, while the massacre between NATO and Russia in Ukraine and the military gangs in Sudan incited by foreign powers continue without end. Other hotbeds of war are poised to erupt in Latin America, Africa, and the Balkans. Capitalist governments, starting with those of the great powers, are equipping themselves with increasingly repressive legislation, acting as veritable police states, in preparation for imposing new, enormous sacrifices on the working classes and even a segment of the middle class. The “exceptional” measures taken everywhere, from the United States to the United Kingdom, Germany, and Italy, against militants in solidarity with the Palestinian resistance are a foretaste of the draconian measures with which bourgeois governments of all stripes, whether fascist-like or Labour, will seek to nip in the bud the class conflict that will inevitably reignite.
As early as February 24th of last year, internationalist forces coordinated to bring a single platform of struggle to the streets of some twenty countries. We renew this commitment with the aim of making further progress towards the creation of a proletarian internationalist camp independent of all capitalist states, aimed at improving the salary, working and living conditions of the workers, at halting the race to war economy (with its heavy sacrifices) and to war,and transforming inter-imperialist war into social revolution. We wage this struggle promoting the constitution of independent revolutionary workers parties and of a revolutionary Workers International.
More than ever, alongside the Palestinian people and resistance against Western-Zionist colonialism!
End the bombing, siege, and famine inflicted on Gaza; freedom for all Palestinian prisoners!
Immediate and unconditional withdrawal of the Zionist army from Gaza and of settlers from the West Bank!
Let’s block the supply of weapons and goods to Israel; let’s boycott Israeli businesses! Break all relations with the Zionist State!
Free Palestine from the river to the sea!
For the revolutionary unity of the peoples of the Middle East, free from capitalist and imperialist domination!
For an international and internationalist class front against the capitalist governments and the wars of capital!
Workers and oppressed of the world, let us unite!
No existe ningún “plan de paz”. Para detener el genocidio en Palestina, ¡debemos destruir la máquina de muerte sionista-occidental!
¡Relancemos el movimiento internacional para apoyar a la resistencia palestina!
¡Detengamos la carrera hacia la guerra, la economía de guerra y el estado policial!
El 2 de septiembre, en Sharm el-Sheikh, Trump vendió su “plan” al mundo como un plan de paz esperado desde hacía tres milenios. Tres semanas bastaron para que se vea que no hay ni siquiera una sombra de paz, ni siquiera un alto el fuego real, y mucho menos una paz justa. Se trata simplemente de una tregua, arrancada por la extraordinaria fuerza del pueblo palestino y su resistencia armada, y por la presión del crecimiento y la extensión de un enorme movimiento de solidaridad global, una tregua frágil violada repetidamente por el Estado sionista, que ha causado cientos de muertos y heridos entre los palestinos de Gaza. Además, el ejército israelí ha vuelto a bombardear el Líbano y Yemen, mientras que los colonos han intensificado los ataques físicos y la demolición de olivos en Cisjordania. Mientras tanto, la Knesset ha declarado Cisjordania parte del territorio israelí.
El verdugo Netanyahu, en el poder gracias al apoyo de Estados Unidos y la UE, no ha renunciado en absoluto al “Gran Israel” ni a “terminar el trabajo en Gaza”: es decir, exterminar a las fuerzas de resistencia armadas, anexionar gran parte de la Franja y provocar, con nuevas masacres y un bloqueo de la ayuda alimentaria, un éxodo masivo de Gaza. El plan de Trump, que no reniega de las reivindicaciones del “Gran Israel”, expresa un proyecto aún más ambicioso: involucrar a los regímenes árabes en una pacificación total con un Israel ampliado y “asegurado”, con el fin de borrar para siempre la “cuestión palestina” convirtiendo Gaza en su complejo turístico de lujo (como en el obsceno vídeo de IA del año pasado) y promoviendo cambios de régimen en varios Estados hacia un rediseño imperialista proestadounidense general en el Medio Oriente.
Los dos proyectos —un “Gran Israel” y un “Nuevo Medio Oriente” bajo dominio estadounidense e integrados la maquinaria de la OTAN— pueden tener puntos de fricción, pero comparten la misma esencia colonialista y esclavista, tanto hacia el pueblo palestino como hacia las masas explotadas y oprimidas de todo Medio Oriente. Y desde luego no serán las burguesías árabes reaccionarias las que realmente se interpongan en el camino de estos proyectos. Tampoco lo hará la Rusia de Putin, que felicitó a Trump por su “plan”; ni la India, gran amiga de Israel; ni Brasil, que sigue suministrándole las enormes cantidades de petróleo que necesita para llevar a cabo su ocupación y genocidio; ni China, gran exportadora de océanos de mercancías y capital a Israel. El cinismo de la política geoestratégica burguesa es común en Oriente y Occidente, como lo demuestran los esfuerzos de Rusia por mantener su influencia y sus bases en Siria, cooperando con el nuevo régimen de Jolani, o los esfuerzos diplomáticos de China por restablecer las relaciones entre Irán y Arabia Saudí, lo que facilitará su propio plan para la nueva Ruta de la Seda económica y comercial. A pesar de su antagonismo, todos coinciden en última instancia en el desarme de la resistencia palestina y en la falsa “solución de dos Estados”.
.
Conscientes de la absoluta necesidad de una tregua, tanto para las masas devastadas y hambrientas de la población de Gaza como para reorganizar sus filas, las fuerzas de resistencia palestinas han acordado operar, al menos formalmente, dentro del “plan Trump”, en el contexto del aislamiento y la extorsión que ejercen los líderes árabes y los países vecinos de la región. Pero ya han tenido que aceptar el hecho de que Trump será todo menos un mediador honesto entre ellos y la banda genocida que está en el poder en Israel. El camino hacia la estabilización de la tregua está lleno de obstáculos; el camino hacia la libertad del opresor sionista y la verdadera autodeterminación sigue siendo muy largo y requiere la demolición del “plan Trump”. Sin duda, no será más fácil con la intervención de manos extranjeras llamadas a administrar “provisionalmente” Gaza, interesadas únicamente en participar en el reparto de la riqueza robada a los palestinos, y que intentarán chantajear y someter a los palestinos de Gaza mediante maniobras de “reconstrucción”.
Ahora más que nunca, la causa de la liberación nacional y social del pueblo palestino está en manos de las masas oprimidas y explotadas de Palestina y de todo el mundo árabe-islámico, así como del movimiento global de solidaridad y apoyo a una Palestina libre desde el río hasta el mar. Esto, y solo esto, es el verdadero eje de la resistencia contra la maquinaria de destrucción y muerte de Israel, contra el imperialismo occidental que la apoya con todos los medios materiales, militares, diplomáticos y culturales, y contra sus cómplices, árabes y no árabes.
Con la excepción de las organizaciones de resistencia en Yemen y Líbano, el apoyo a la legendaria resistencia del pueblo palestino en el mundo árabe-islámico ha sido menor del necesario, especialmente en un país clave como Egipto. El caso de la Turquía de Erdogan es revelador. Allí existían dos tipos de manifestaciones: las protestas genuinas de solidaridad con Palestina, que denunciaban el comercio continuado del gobierno del AKP con Israel y que posteriormente fueron reprimidas por el Estado; y las manifestaciones oficiales, organizadas por el gobierno del AKP para distraer a su base islamista. Ahora, Erdogan se apresuró a aceptar el plan de Trump, ya que sus principios son comunes a su régimen y sirven a la vez a las aspiraciones de la burguesía turca de fortalecer su influencia como potencia regional, aplastando las luchas de la clase obrera y la juventud turcas. La naturaleza brutalmente represiva de los regímenes militares y las monarquías árabes actúa como un yunque contra la acción de las masas. El aplastamiento de los levantamientos de la Primavera Árabe, con la colaboración de las clases burguesas locales y las potencias imperialistas, abortó un resultado revolucionario. Pero sigue existiendo un escenario extremadamente convulso en el que las rebeliones y levantamientos como los de Líbano, Irán, Argelia y Sudán han provocado una ola de pasividad entre los trabajadores y los jóvenes oprimidos. Las profundas causas sociales de los levantamientos siguen existiendo y se están agudizando. Así lo demuestra la reciente ola de protestas en Marruecos contra la pobreza y la explotación. La causa palestina puede ser una vez más la mecha que haga levantarse a los barrios populares del mundo árabe.
Por el contrario, gracias en parte a la Flotilla Global Sumud, el movimiento pro-Palestina en algunos países europeos ha crecido recientemente, alcanzando un salto significativo tanto en calidad como en escala en las últimas semanas, con huelgas generales en Italia, Grecia y España, y manifestaciones callejeras masivas, especialmente en Italia. Hasta ahora, incluso donde este movimiento ha estado muy extendido (como en el Reino Unido), la clase trabajadora organizada ha tenido una participación marginal. Las últimas huelgas han comenzado a compensar esta brecha, especialmente en algunos puertos y en algunas áreas de la logística terrestre (almacenes, ferrocarriles, transporte local), donde la participación en la huelga ha sido significativa. Los que han salido a las calles en masa han sido principalmente un proletariado joven e indígena y los inmigrantes de segunda o tercera generación que, además de condenar el genocidio y a Israel, han expresado su solidaridad incondicional con la resistencia palestina de numerosas maneras. Igualmente fuerte y generalizada en toda Europa ha sido la condena de los gobiernos nacionales y de la Unión Europea como cómplices del genocidio, la limpieza étnica y el apoyo al “plan” de Trump.
El riesgo real ahora es que este movimiento se sienta hasta cierto punto satisfecho con la tregua inestable que se está viviendo. En cambio, es más necesario que nunca relanzar y reforzar las luchas de los últimos meses, con el objetivo de lograr la máxima participación de la clase trabajadora organizada y el bloqueo más amplio y duradero posible de la logística bélica que apoya a Israel. Israel depende en gran medida de los enormes suministros de armas y mercancías que pasan por los puertos y territorios europeos, o incluso árabes (pensemos en Marruecos). Su maquinaria de destrucción y muerte se vería gravemente debilitada, incluso hasta el punto de quedar paralizada, por un boicot activo, organizado y coordinado internacionalmente de los suministros de armas y mercancías.
El Día Internacional de Solidaridad con el Pueblo Palestino, el 29 de noviembre, aunque proclamado por una institución como la ONU, que está en el origen de la trágica historia de este pueblo, con su legitimación del Estado de Israel y la limpieza étnica original mediante la cual se creó, podría ser la oportunidad para este relanzamiento. En Italia, estará precedido por una nueva huelga general convocada por todos los sindicatos de base para el viernes 28 de octubre. Y esto podría ser una indicación útil para muchos otros países.
Depende de las fuerzas internacionalistas, atentas a todo lo que ocurre más allá de sus propias fronteras nacionales, aprovechar este impulso e intentar ampliarlo. Depende de los militantes internacionalistas de Italia garantizar que la huelga del 28 de noviembre trascienda los estrechos límites del sindicalismo de base y cuente con la participación, como ocurrió el 3 de octubre, de cientos de miles de trabajadores, tanto afiliados a la CGIL como no afiliados.
Igualmente importante es que la revitalización del movimiento palestino se sitúe en la línea de la lucha contra la carrera armamentística, la economía de guerra y la guerra que ahora se libra en un número cada vez mayor de países de todo el mundo, mientras que la masacre entre la OTAN y Rusia en Ucrania y las bandas militares en Sudán incitadas por potencias extranjeras continúan sin fin. Otros focos de guerra están a punto de estallar en América Latina, África y los Balcanes. Los gobiernos capitalistas, empezando por los de las grandes potencias, se están dotando de una legislación cada vez más represiva, actuando como auténticos Estados policiales, en preparación para imponer nuevos y enormes sacrificios a las clases trabajadoras e incluso a un segmento de la clase media. Las medidas “excepcionales” adoptadas en todas partes, desde Estados Unidos hasta el Reino Unido, Alemania e Italia, contra los militantes solidarios con la resistencia palestina son un anticipo de las medidas draconianas con las que los gobiernos burgueses de todo tipo, ya sean fascistas o laboristas, tratarán de cortar de raíz el conflicto de clases que inevitablemente se reavivará.
Ya el 24 de febrero del año pasado, las fuerzas internacionalistas se coordinaron para llevar una única plataforma de lucha a las calles de una veintena de países. Renovamos este compromiso con el objetivo de avanzar aún más hacia la creación de un campo internacionalista proletario independiente de todos los Estados capitalistas, destinado a mejorar el salario, las condiciones de trabajo y de vida de los trabajadores, a detener la carrera hacia la economía de guerra (con sus grandes sacrificios) y hacia la guerra, y a transformar la guerra interimperialista en revolución social. Libramos esta lucha promoviendo la constitución de partidos obreros revolucionarios independientes y de una Internacional Obrera revolucionaria.
¡Más que nunca, junto al pueblo palestino y la resistencia contra el colonialismo sionista occidental!
¡Fin a los bombardeos, el asedio y la hambruna infligidos a Gaza; libertad para todos los presos palestinos!
¡Retirada inmediata e incondicional del ejército sionista de Gaza y de los colonos de Cisjordania!
¡Bloqueemos el suministro de armas y mercancías a Israel; boicoteemos las empresas israelíes!
¡Rompamos toda relación con el Estado sionista!
¡Palestina libre desde el río hasta el mar!
¡Por la unidad revolucionaria de los pueblos de Medio Oriente, libres del dominio capitalista e imperialista!
¡Por un frente de clase internacional e internacionalista contra los gobiernos capitalistas y las guerras del capital!
¡Trabajadores y oprimidos del mundo, unámonos!
