Ελένη Πιπερίδη, Θωμάς Σαμούτης, Στάθης Σπυρόπουλος
Ένα μήνα πριν αντιπροσωπεία της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση βρέθηκε στην Αργεντινή έπειτα από πρόσκληση της UJS (Ένωση Νέων για τον Σοσιαλισμό), νεολαίας του Partido Obrero (Εργατικό Κόμμα). Εκεί συμμετείχαν σε πλήθος πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, σε κινητοποιήσεις του αργεντίνικου λαού και σε διεθνείς διεργασίες. Η παρουσία τους έδειξε την αλληλεγγύη της οργάνωσης στον μαχόμενο λαό της Αργεντινής απέναντι στην αυταρχική κυβέρνηση Μιλέι αλλά και συνολικά στους λαούς της λατινικής Αμερικής, που επί δεκαετίες έρχονται αντιμέτωποι με ένα από τα πιο σκληρά πρόσωπα του ιμπεριαλισμού.
Πρόκειται για μια σημαντική διεθνιστική κίνηση που εντάσσεται στη συνολική προσπάθεια της νΚΑ για δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης με οργανώσεις άλλων χωρών. Από κοινές ανακοινώσεις μέχρι διεθνείς συντονισμούς, συνέδρια και αποστολές η νΚΑ και η Κομμουνιστική Απελευθέρωση έχουν χτίσει δεσμούς με πλήθος οργανώσεων ανά το κόσμο. Από τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι την Ιταλία και από την Τουρκία μέχρι τη μακρινή Αργεντινή, κοινός στόχος είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και σε αυτή τη βάση είναι πολύτιμη τόσο η ανταλλαγή εμπειριών όσο και η χάραξη κοινού βηματισμού απέναντι στις τεράστιες προκλήσεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι λαοί διεθνώς.
Τα μέλη της νΚΑ που απάρτιζαν την αποστολή γράφουν στο Πριν για τη κατάσταση στην Αργεντινή, εξηγούν κάποια πράγματα για τη δράση του κινήματος στη χώρα της λατινικής Αμερικής, αλλά μιλούν και για τη διαμονή των ίδιων και τη συμμετοχή τους σε πολιτικές και κινηματικές δραστηριότητες της UJS και του Partido Obrero.
Μια ιστορία δικτατοριών, χρεοκοπιών και εξεγέρσεων
Ο αργεντίνικος λαός ιστορικά έχει περάσει φτώχια και εξαθλίωση. Έζησε πολλές δεκαετίες αιματηρών δικτατοριών, που εναλλάσσονταν με δημοκρατικές, αλλά και πάλι καταπιεστικές κυβερνήσεις του Περόν και των συνεχιστών του, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Παρά τις δύσκολες συνθήκες εκείνης της περιόδου όμως, οι λαϊκοί αγώνες δεν σταμάτησαν να είναι στο επίκεντρο και να κερδίζουν μάχες. Βασικό παράδειγμα αυτού ήταν και το Κορδοβάσο, δηλαδή η εξέγερση εργατών και νεολαίας στην Κόρδοβα το 1969, που αποτέλεσε την αρχή του τέλους της δικτατορίας του Ονγκανία.
Μετά το τέλος της περιόδου των δικτατοριών, ακολούθησε το 1990, η οικονομική κρίση του 2001, η μεγάλη εξέγερση του αργεντινάσο και το κίνημα των πικετέρος.
Ακολούθησε μια μακρά περίοδος διακυβέρνησης της χώρας από τους Περονιστές (σοσιαλδημοκράτες της Αργεντινής), με βασικό πρόσωπο της περιόδου την Κριστίνα Κίρχνερ, η οποία βούτηξε τη χώρα σε ακόμα μεγαλύτερα χρέη. Την δεκαετία του 2010, ο λαός της Αργεντινής υπέφερε από τον υπερπληθωρισμό, την οικονομική ύφεση και τα χρέη στο ΔΝΤ, στο οποίο επέστρεψε επί κυβέρνησης του κεντροδεξιού Μάκρι, μια κατάσταση που κυριαρχεί μέχρι σήμερα και είναι αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης της οικονομίας της χώρας από τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις της περιόδου, που οδήγησε τον λαό ακόμα βαθύτερα στην εξαθλίωση, την φτώχια και την ανεργία.
Στο σήμερα, ο Μιλέι μπορούμε να πούμε πως ήρθε να δυσχεράνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση για τον λαό και την εργατική τάξη. Προχώρησε σε ένα πρόγραμμα ακραίας λιτότητας, με μαζικές απολύσεις χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων και έκοψε τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις. Πέρασε ένα τεράστιο πακέτο μεταρρυθμίσεων για την «απελευθέρωση των αγορών», ανοίγοντας τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση κρατικών υπηρεσιών και κοινωνικών αγαθών. Επίσης, ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του «εκπροσώπου» των δολοφόνων στην Λατινική Αμερική. Η πολιτική της κυβέρνησης Μιλέι αύξησε τη φτώχεια, με το ποσοστό να φτάνει στο 50%, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των νέων να εργάζεται από μικρή ηλικία για να μπορέσει να ζήσει.
Αυτή την περίοδο ο λαός της Αργεντινής παλεύει κόντρα στο νομοσχέδιο που φέρνει 12ωρη εργασία και αγωνίζεται για να παρθούν πίσω οι εκατοντάδες απολύσεις εργατών τoυ Fate, του μεγαλύτερου εργοστασίου ελαστικών στην χώρα. Εκεί με πρωτοβουλία του Partido Obrero πραγματοποιείται απεργιακός αποκλεισμός, με το εργοστάσιο να έχει εξελιχθεί σε κέντρο αγώνα και χιλιάδες κόσμου να στηρίζουν έμπρακτα τον δίκαιο αγώνα των εργατών.
Partido Obrero, ένα κόμμα εργατικό όχι μόνο στο όνομα
Το Partido Obrero (Εργατικό Κόμμα) αποτελεί σημαντική κομμουνιστική οργάνωση της Αργεντινής, η οποία πρωταγωνιστεί στους ταξικούς αγώνες στη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Είναι βασική συνιστώσα του Αριστερού Μετώπου Εργατών (FIT-U), σημειώνοντας σημαντικά ποσοστά στις βουλευτικές εκλογές και εκλέγοντας πληθώρα δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων. Παρεμβαίνει σε πλήθος εργατικών σωματείων σε πολλούς κλάδους και χώρους δουλειάς, από τη βιομηχανία και τα εργοστάσια μέχρι τους εκπαιδευτικούς και τους γιατρούς, προασπίζοντας μία ξεκάθαρη λογική για ένα ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα, μακριά από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Ταυτόχρονα, η UJS, η νεολαία του Partido Obrero, παρεμβαίνει σε πολλά πανεπιστήμια της χώρας, έχοντας σημαντικές δυνάμεις σε μία σειρά Φοιτητικών Συλλόγων, ενώ παίζει κομβικό ρόλο στους φοιτητικούς αγώνες που ξεσπούν ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Επιμένει, τέλος, σε μία κατεύθυνση οργανικής σύνδεσης του φοιτητικού με το εργατικό κίνημα και συνένωσης όλων των επιμέρους κινημάτων.
Αξιοσημείωτη είναι η παρέμβαση του Partido Obrero στο κίνημα των ανέργων και επισφαλώς εργαζόμενων, μέσω της συγκρότησης ενός ταξικού πόλου οργάνωσής τους, του Polo Obrero (Εργατικός Πόλος). Αν κάτι έχει ιδιαίτερη αξία να ξεχωρίσουμε είναι η παρέμβαση του Polo Obrero στις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Κόρδοβας, στις οποίες μας ξενάγησαν οι σύντροφοι του Partido Obrero εξηγώντας μας την ιστορία τους. Με πρωτοβουλία, λοιπόν, όπως μάθαμε, του PO κατελήφθησαν εκτάσεις γης στα περίχωρα της Κόρδοβας και οικοδομήθηκαν γειτονιές και σπίτια όπου αυτή τη στιγμή στεγάζουν πάνω από 100 οικογένειες. Συνολικά, πρόκειται για μία ιδιάζουσα πτυχή της παρέμβασης του Partido Obrero, που αποτελεί τη μοναδική οργάνωση που με ανατρεπτικά πολιτικά χαρακτηριστικά και σταθερή παρέμβαση προσπαθεί να οικοδομήσει αντιστάσεις στο πιο περιθωριοποιημένο κομμάτι της Αργεντίνικης κοινωνίας.
Το κίνημα των πικετέρος με τις δυναμικές μορφές πάλης και ο Εργατικός Πόλος
Στο πλαίσιο της σκληρής οικονομικής κρίσης στα μέσα του ’90, συγκροτήθηκε το κίνημα των πικετέρος, δηλαδή οργανώσεων ανέργων, το οποίο υιοθέτησε δυναμικές μορφές πάλης, όπως καταλήψεις κτιρίων και μπλοκάρισμα κεντρικών και περιφερειακών δρόμων μέσω πικετοφοριών, από τις οποίες πήρε και το όνομά του.
Το κίνημα συγκροτήθηκε μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, που αποτέλεσαν βασικό εργαλείο οργάνωσης της δράσης του. Τα πρώτα χρόνια ανέδειξαν τις δυνατότητες των δυναμικών μορφών πάλης, αλλά ταυτόχρονα και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας πολιτικής πρότασης ανεξάρτητης από την αστική πολιτική και τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Ιδιαίτερα με την όξυνση της κοινωνικής σύγκρουσης στα τέλη της δεκαετίας και στις αρχές του 2000, η ανάγκη αυτή οδήγησε στη δημιουργία ενός ταξικού πόλου οργάνωσης των ανέργων και των επισφαλώς εργαζόμενων, του Polo Obrero υπό την καθοδήγηση του Partido Obrero.
Ο Εργατικός Πόλος (Polo Obrero) έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη των ταξικών χαρακτηριστικών του κινήματος, σε αντιπαράθεση με τις ρεφορμιστικές τάσεις, ιδιαίτερα κατά την κορύφωση του Αργεντινάσο, δηλαδή της εξέγερσης του λαού της Αργεντινής το 2001. Συνεχίζει μέχρι και σήμερα να δρα ως βασικός φορέας οργάνωσης και κινητοποίησης ανέργων και μεταναστών με έντονη παρουσία στις φτωχές γειτονιές όπως η Ματάνζα του Μπουένο Άιρες, διεκδικώντας μέτρα κοινωνικής προστασίας και προβάλλοντας μια αντικαπιταλιστική πολιτική κατεύθυνση.
Απεργίες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις και κάμπινγκ αλά Αργεντίνικα
Τις πρώτες μέρες του ταξιδιού μας στην Αργεντινή συμμετείχαμε στο ετήσιο καμπ της Ένωσης Νέων για τον Σοσιαλισμό (UJS) στην επαρχία του Μπουένος Άιρες. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τους Αργεντινούς συντρόφους της νεολαίας, αλλά και τους Ιταλούς συντρόφους μας από το TIR (Διεθνιστική Επαναστατική Τάση), που επίσης είχαν την δική τους αποστολή. Στο καμπ ήρθαμε σε επαφή με την κουλτούρα του αργεντινού λαού μέσα από πολιτιστικά δρώμενα και μάθαμε για τις πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις στη χώρα από την εποχή της δικτατορίας μέχρι σήμερα, με μια σειρά από ιδεολογικές διαλέξεις, που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε. Επιπλέον, τοποθετηθήκαμε και σε μια εκδήλωση, στην οποία μιλήσαμε για τις διεθνείς εξελίξεις και τον πόλεμο, την κατάσταση στην χώρα μας και την ανάγκη της κοινής διεθνιστικής πάλης με στόχο την επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση.
Τις επόμενες μέρες επισκεφτήκαμε την Κόρδοβα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αργεντινής, όπου βρεθήκαμε στη μεγάλη κοινότητα ανέργων, χτισμένη από το Polo Obrero. Στην Κόρδοβα συμμετείχαμε σε κινητοποίηση στο υπουργείο Εργασίας, επισκεφτήκαμε τα γραφεία του σωματείου των δασκάλων και συνομιλήσαμε μαζί τους, αλλά και τοποθετηθήκαμε στην μαζική εκδήλωση του Partido Obrero στην πανεπιστημιούπολη της πόλης.
Τις επόμενες μέρες του ταξιδιού μας ήμασταν στο Μπουένος Άιρες, όπου συμμετείχαμε στη μεγάλη συγκέντρωση έξω από το Εθνικό Κογκρέσο, ημέρα γενικής απεργίας, ενάντια στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μιλέι που επιτρέπει την 12ωρη εργασία. Επίσης, συμμετείχαμε στην απεργιακή περιφρούρηση του εργοστασίου της Fate, στηρίξαμε τον αγώνα του σωματείου SUTNA (Ενιαίο Συνδικάτο Εργαζομένων στα Ελαστικά Αργεντινής) και παρακολουθήσαμε τη συνέλευση του, στην οποία αποφασίστηκε να κλιμακωθεί ο αγώνας και να συνεχιστεί ο απεργιακός αποκλεισμός. Τέλος, κάναμε παρέμβαση στο συνέδριο των δασκάλων της Αργεντινής, στο οποίο μεταφέραμε την κατάσταση στην Ελλάδα και μιλήσαμε για τους αγώνες των δικών μας δασκάλων ενάντια στην αξιολόγηση.
Η χαρά να ανακαλύπτεις συντρόφισσες/ους στην άλλη άκρη της Γης
Συντρόφισσα από την UJS: «Μάς γεμίζει δύναμη να συναντούμε νέους ανθρώπους από τόσο μακριά, που αγωνίζονται με αυταπάρνηση»
Ενώ η Κομμουνιστική Απελευθέρωση, και παλαιότερα το ΝΑΡ, έχει σταθερή σχέση με το Partido Obrero όλα τα τελευταία χρόνια, η συγκεκριμένη αποστολή στο Μπουένος Άιρες και η συμμετοχή μας ως μελών της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση τόσο στο camping της UJS όσο και σε ευρύτερες κινηματικές διεργασίες και πολιτικές εκδηλώσεις, με βεβαιότητα αποδεικνύει ένα πράγμα: τη σημασία των δεσμών και των διεθνών σχέσεων και σε επίπεδο νεολαίας. Η αποστολή αυτή, λοιπόν, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις μεταξύ μας σχέσεις, τις οποίες το επόμενο διάστημα επιδιώκουμε να ενισχύσουμε. Οι περαιτέρω διεθνιστικές αποστολές και συναντήσεις, με στόχο την κοινή διεθνιστική πάλη και μία νέα πνοή στο κομμουνιστικό κίνημα διεθνώς, θα αποτελέσουν φάρο σε αυτή την προσπάθεια.
Σε μία συνθήκη που η νεολαία διεθνώς βλέπει να της κλέβουν το μέλλον με τον πιο στυγνό τρόπο και που η πολεμική απειλή «δηλητηριάζει» κάθε πτυχή της ζωής ενός νέου ανθρώπου, η διεθνιστική αλληλεγγύη, η ανταλλαγή εμπειριών και η αλληλοτροφοδότηση μεταξύ φοιτητών και νέων εργαζομένων από δύο διαφορετικές γωνιές της γης είναι παραπάνω από χρήσιμη και ελπιδοφόρα.
Όπως χαρακτηριστικά μας δήλωσε μία συντρόφισσα από τη νεολαία του Partido Obrero, «μας γεμίζει κουράγιο και μας δίνει δύναμη να βλέπουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι στην ηλικία μας, σε μία χώρα τόσο μακριά, με τόσες διαφορές αλλά και τόσες ομοιότητες, που κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες συνεχίζουν να παλεύουν μαχητικά και με αυταπάρνηση». Και πράγματι, ένα βασικό εφόδιο με το οποίο μας προμήθευσε αυτό το ταξίδι είναι η βαθιά αισιοδοξία που σε γεμίζει να έρχεσαι σε δια ζώσης επαφή με οργανώσεις και νέους αγωνιστές και αγωνίστριες που, κόντρα στους καιρούς, επιμένουν στην επαναστατική πάλη και την κομμουνιστική προοπτική.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Μαρτίου 2026
