του Μιχάλη Παπαμακάριου
Αδιαμφισβήτητα το γεγονός της χρονιάς που πέρασε στο χώρο της ποπ ήταν η κυκλοφορία του Lux της Rosalia, η οποία ένιωσε την ανάγκη να αφήσει για λίγο στην άκρη την ποπ φαντασμαγορία και να αναμετρηθεί με κάτι απείρως πιο δύσκολο. Kαι το δύσκολο δεν ήταν να τραγουδήσει έχοντας πλάι της μια συμφωνική ορχήστρα γιατί το Lux δεν απλά είναι κάτι τέτοιο.
Το Lux είναι ένα concept άλμπουμ. Σε μια πρώτη ακρόαση μπορεί να ξεχωρίζει το στοιχείο της θρησκευτικότητας, αλλά η βαθύτερη ενασχόληση με αυτό αναδεικνύει το κύριο που είναι η φεμινιστική του διάσταση μέσα από τη γυναικεία «αγιότητα». Δεν είναι τυχαίες οι φυσιογνωμίες και οι πηγές πάνω στις οποίες έχει βασιστεί η αφήγηση του άλμπουμ και αφορούν το ρόλο γυναικών στο δύσκολο χώρο της θρησκείας αλλά και της φιλοσοφίας. Από πλευράς περιεχομένου λοιπόν το Lux είναι ένα φεμινιστικό έργο με μυστικιστικά και θρησκευτικά στοιχεία.
Η Rosalia χρησιμοποιεί την συμφωνική αισθητική, σκύβει πάνω στο φλαμένκο και το φάδο και τελικά διαμορφώνει ένα άλμπουμ που συνδυάζει την ορχηστρική ποπ με στοιχεία του μιούζικαλ και της πλούσιας μουσικής παράδοσης της Ιβηρικής. Έχει επιλέξει με μαεστρία τους συνεργάτες της, από την συμφωνική του Λονδίνου και τη Bjork μέχρι μεγάλες φωνές του Φλαμένκο (Estrella Morente, Sílvia Pérez Cruz) και του φάδο (Carminho). Δεν είναι τυχαίο το πώς ακούγεται η έτσι κι αλλιώς πολύ καλή φωνή της ίδιας της Rosalia στο ηχητικό περιβάλλον του Lux, ειδικά στα κομμάτια που εμπνέονται ηχητικά από την παράδοση της χώρας της. Μπορεί να μην αποφεύγονται κάποιες γλυκανάλατες στιγμές αλλά συνολικά το Lux κερδίζει το στοίχημα και η Rosalia βγαίνει από την αναμέτρηση νικήτρια…
Το Berghain είναι το κομμάτι που έχει ακουστεί περισσότερο αλλά κατά τη ταπεινή μου γνώμη οι πιο σημαντικές στιγμές του άλμπουμ είναι τα Mundo Nuevo, De Madruga και La Rumba Del Perdon. Το Lux θα μείνει στην ιστορία της δισκογραφίας σαν το «ιερό» έργο μιας από τις μεγαλύτερες ιέρειες της σύγχρονης ποπ.
