Είναι πολλά τα βιβλία μυθοπλασίας, ελληνικά και μεταφρασμένα, που εκδόθηκαν το 2025 και αξίζουν την προσοχή μας. Βιβλία όχι μόνο για τις καλοκαιρινές διακοπές αλλά για όλο τον χρόνο. Στον περιορισμένο χώρο της έντυπης έκδοσης, συγκεντρώσαμε κάποιες προτάσεις συντακτών του Πριν, τις οποίες μπορείτε να συμπληρώσετε και με τις δικές σας επιλογές.
Θωμάς Κοροβίνης, Σταυροί στο ακροθαλάσσι, εκδ. Άγρα.
Ένα βιβλίο με διαλογική μορφή, μια καταγραφή ή αναπαράσταση των συζητήσεων που είχε ο συγγραφέας, όταν ήταν 22 χρονών, με την 77χρονη γιαγιά του, την Ελπινίκη, το 1975, τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό της. Η Ελπινίκη, που βρέθηκε πρόσφυγας από τη Θράκη στη Θεσσαλονίκη με την ανταλλαγή πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, «κλέβει την παράσταση» με τη ζωντάνια και τη φαντασία της, τη σοφία και τη λαϊκότητά της και ο συγγραφέας αποδίδει με τέχνη την ομορφιά του προφορικού λόγου αλλά και το ήθος ενός κοινωνικού στρώματος, αυτό των προσφύγων, σε μια ανεπίστρεπτα χαμένη εποχή. Όπως και πολλά άλλα βιβλία του Θεσσαλονικιού συγγραφέα, έτσι και αυτό είναι μια ωδή στον λαϊκό πολιτισμό, αυτή τη φορά στον άυλο.
Αλέξης Πανσέληνος, Ξεχασμένες λέξεις, εκδ. Μεταίχμιο.
Ένα μυθιστόρημα όπου ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Νάσος Λύρας, ένας επιτυχημένος Έλληνας μετανάστης στη Γερμανία, διευθυντής πολυτελών ξενοδοχείων και συνταξιούχος τώρα πια, καταγράφει αναμνήσεις και σκέψεις του στο ημερολόγιό του από το 2014 έως το 2016, δηλαδή στα χρόνια των μνημονίων. Μιλά για τη Γερμανία και για την Ελλάδα, με αναφορές στα χρόνια της Κατοχής και της δικτατορίας. Οι «ξεχασμένες λέξεις», όπως ο ίδιος τις χαρακτηρίζει, είναι αυτές που έρχονται από το ελληνικό του παρελθόν και τώρα έχουν περάσει σε αχρηστία. Οι ημερολογιακές εγγραφές του Νάσου Λύρα (πρώην Θανάση) είναι ταυτόχρονα ένα ταξίδι αυτογνωσίας μετ’ εμποδίων. Η απλότητα της γραφής συνυπάρχει με την περίτεχνη δομή, όπως και στα άλλα μυθιστορήματα του Αλ. Πανσέληνου.
Θανάσης Σκρούμπελος, Τα κόκκινα χρόνια, εκδ. Τόπος.
Ένα μυθιστόρημα με μεγάλο χρονολογικό και γεωγραφικό εύρος, αφού μας ταξιδεύει στην Αθήνα της προδικτατορικής περιόδου αλλά και της μεταπολίτευσης, στην Καμπούλ, στη Μόσχα, στη Ρώμη και στο Βερολίνο. Ο συγγραφέας συνδυάζει τη μυθοπλασία με τη συστηματική ιστορική έρευνα, ιδίως όσον αφορά τα Ιουλιανά, γεγονός που προσδίδει στο βιβλίο του μια ξεχωριστή επικαιρότητα αφού φέτος συμπληρώνονται 60 χρόνια από εκείνο το πολιτικά καυτό καλοκαίρι. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξετυλίγεται η αγάπη του συγγραφέα για το θέατρο και τους ποιητές που σφράγισαν όχι μόνο τον ίδιο αλλά μια ολόκληρη γενιά. Ταυτόχρονα, το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος προς τη μητέρα του αφηγητή, μια διανοούμενη λαϊκή αγωνίστρια, περήφανη και ανυπότακτη.
Κώστας Ακρίβος, Όνομα πατρός Δούναβης, εκδ. Μεταίχμιο.
Πρόκειται για τη μυθιστορηματική βιογραφία του κορυφαίου Ρουμάνου συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι (1884-1935), φίλου του Καζαντζάκη και του Ρομέν Ρολάν, που είχε χαρακτηριστεί «Γκόρκι των Βαλκανίων». Ο Ιστράτι είναι μια μοναδική περίπτωση στην παγκόσμια λογοτεχνία αφού ξεκίνησε σαν ένα πάμπτωχο παιδί στη Βραΐλα κι έκανε ένα σωρό χειρωνακτικές δουλειές για να επιβιώσει χωρίς καν να έχει τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Ωστόσο, ύστερα από παρότρυνση του Ρολάν άρχισε να γράφει απευθείας στα γαλλικά και κατάφερε κυριολεκτικά να μαγέψει τη γαλλική διανόηση αλλά και όλους όσους γνώρισαν τον ίδιο και τα λιγοστά αλλά σπουδαία βιβλία αυτού του προλετάριου συγγραφέα που δεν έγραψε απλώς «προλεταριακή» λογοτεχνία αλλά υπηρέτησε τη Λογοτεχνία με ευφυΐα και πάθος.
Ντέιβιντ Πις, Τόκιο. Η επιστροφή, μτφρ. Αλεξάνδρα Κονταξάκη, εκδ. Τόπος.
Με αυτό το μυθιστόρημα κλείνει η τριλογία του Βρετανού Ντέιβιντ Πις που δικαιολογημένα έχει χαρακτηριστεί αριστουργηματική. Ήδη από τις εκδόσεις Τόπος κυκλοφορούν τα δύο πρώτα βιβλία, το Τόκιο ώρα μηδέν (2009) και το Κατεχόμενη πόλη (2014).Η Επιστροφή, που διαβάζεται αυτοτελώς, περιστρέφεται γύρω από μια ανεξιχνίαστη δολοφονία, αυτή του Σιμογιάμα, προέδρου των Εθνικών Σιδηροδρόμων η οποία συνέβη το 1949 και τη διαλεύκανσή της αναλαμβάνει ένας Αμερικανός αστυνομικός. Το βιβλίο μάς μεταφέρει από το Τόκιο του 1949 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και στο 1988, οπότε και πέθανε ο αυτοκράτορας Χιροχίτο. Η υπόθεση Σιμογιάμα εξακολουθεί και σήμερα να συγκλονίζει την Ιαπωνία.
Μichel Pedinielli, Mποκανέρα, μτφρ. Γιάννης Καυκιάς, εκδ. Πόλις.
Ένα νουάρ μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στη Νίκαια της Γαλλίας και ο κεντρικός χαρακτήρας του είναι η ντετέκτιβ Ντιου Μποκανέρα, μια πενηντάρα, χωρίς παιδιά, που αγαπά τον καφέ και πάσχει από αϋπνίες. Είναι ιδιωτική ντετέκτιβ και φορά αρβύλες, είναι αστεία και θαρραλέα, με μια δόση μελαγχολίας. Μια μέρα, ένας άντρας με αγγελική μορφή της ζητά να ερευνήσει τον θάνατο του συντρόφου του. Λίγες μέρες μετά, δολοφονείται και ο ίδιος. Η Μποκανέρα θα κάνει άνω-κάτω την πόλη για να ανακαλύψει τον ένοχο. Μια πόλη πλουσίων σε πλήρη ανοικοδόμηση, με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και βαθιές κοινωνικές αντιθέσεις, όπου οι γκέι, οι φτωχοί και οι μετανάστες, παρά τις μορφές αλληλεγγύης που αναπτύσσονται, έρχονται αντιμέτωποι με την καχυποψία και την εχθρότητα.
Λεονάρδο Παδούρα, Τέλειο παρελθόν, μτφρ. Κώστας Αθανασίου, εκδ. Καστανιώτη.
Ο Κουβανός συγγραφέας Λεονάρδο Παδούρα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα και, καθώς παραμένει κάτοικος της Κούβας, τα βιβλία του, πέρα από τη λογοτεχνική τους αξία, αποτελούν μια από πρώτο χέρι μαρτυρία ή καταγραφή της εξέλιξης της κουβανικής κοινωνίας κατά τις τρεις-τέσσερις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Παδούρα (εκδόθηκε στην Κούβα το 2000) και, όπως στα άλλα που ακολούθησαν, κεντρικός ήρωας είναι ο υπολοχαγός της αστυνομίας Μάριο Κόντε που αναλαμβάνει την εξιχνίαση της εξαφάνισης ενός ανώτατου στελέχους του υπουργείου Βιομηχανίας. Καθώς ο εξαφανισμένος τυχαίνει να είναι παλιός συμμαθητής του Κόντε, ο υπολοχαγός θα βρεθεί στη δίνη πολλών αναμνήσεων και συναισθημάτων.
Κίμων Ρηγόπουλος, Ό,τι μπόρεσα να πάθω, εκδ. ΚΨΜ.
Εξηντατρία ποιήματα αποτελούν αυτή την έβδομη ποιητική συλλογή του Κίμωνα Ρηγόπουλου. Όπως σημειώθηκε και στην παρουσίαση της συλλογής, ο τίτλος –και το ομώνυμο ποίημα– παραπέμπει στο «πάθει μύθος» του Αισχύλου αλλά και στην παρηγοριά. Η «λύπη» είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει αυτά τα παθήματα και ανοίγει μπροστά μας ένα μεγάλο και ποικίλο πεδίο αισθήσεων και συναισθημάτων, ανθρώπινων σχέσεων και ιδεών, στοχασμών και πράξεων, επιθυμιών και πραγματώσεων. Ο Κίμων Ρηγόπουλος σε αυτά του τα ποιήματα μετράει και αναμετριέται με τον χρόνο, τη φθορά αλλά και τα κέρδη τους. Ο ποιητής βεβαιώνει, προτρέπει, προστάζει, αμφιβάλλει διεκδικώντας την ταπεινότητα, την ακεραιότητα, την αθωότητα, την ευγένεια, την ελπίδα.
Γεωργία Συριοπούλου, Bagatelles της οδού Αλκαμένους, εκδ. Μετρονόμος.
Η Bagatelle είναι «μια μικρή μουσική φόρμα, χωρίς κάποια αυστηρή δομή, ελαφριά, ενίοτε παιγνιώδης ή ακόμη και απλοϊκή». Κάπως έτσι είναι και τα πεζογραφήματα –κατά κύριο λόγο– του βιβλίου, 60 ιστορίες γραμμένες στο κέντρο της Αθήνας, με μερικές από αυτές να απλώνονται και έξω από το λεκανοπέδιο. Όπως σημειώνει η ίδια η συγγραφέας, «είναι φτιαγμένες από προσωπικές εικόνες, παρατηρούν τον κόσμο από πολύ κοντινές ή πολύ μακρινές οπτικές γωνίες, περιέχουν αναμνήσεις, σαχλαμάρες, καθώς και στοχασμούς ή αφορισμούς». Το έργο αυτό είναι τα ίχνη μιας προσωπικής διαδρομής με συλλογική σημασία στον χρόνο και στον χώρο μιας Αθήνας που ορίζεται από τις γειτονιές του κέντρου της, την ομορφιά και την ασχήμια τους.
Γιάννης Μπρούζος, Τι πραγματικά αξίζει: 24 γράμματα στο γιο μου
Ο Γιάννης Μπρούζος, εκπαιδευτικός και συνδικαλιστής, μέλος της οργάνωσης Αναμέτρηση, δίνει μια μεγάλη μάχη ενάντια στον καρκίνο. Μέσα σε αυτή τη μάχη, ο Γιάννης έγραψε μια συλλογή από 24 γράμματα με τίτλο «Τι πραγματικά αξίζει», που απευθύνονται στο γιο του, Στέλιο αλλά και σε όλους-ες-α όπως σημειώνεται που μοιράστηκαν και μοιράζονται κοινούς δρόμους, αγωνίες και αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο. Ο Γιάννης αποφάσισε να εκδώσει μόνος χωρίς εκδοτικό οίκο τα γράμματα αυτά και αξίζει την υποστήριξη μας για να καλύψει το κόστος της εκτύπωσης και μέρος των ιατρικών του εξόδων. Είναι μια σημαντική προσπάθεια που αξίζει την προσοχή και την ολόψυχη στήριξή μας. Περισσότερες πληροφορίες στο διαδίκτυο.
Γιώργος Αλεξάτος, Σωτήρης Πέτρουλας, εκδ. Άπαρσις
Μια έξω από τα καθιερωμένα βιογραφία του Σωτήρη Πέτρουλα, που δολοφονήθηκε πριν από 60 χρόνια, είναι το νέο βιβλίο του Γιώργου Αλεξάτου που μπορούμε να το διαβάσουμε ως ένα συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά παράλληλα και ως τεκμηριωμένη μελέτη για τα πάθη της Αριστεράς στα ταραγμένα χρόνια πριν από τη δικτατορία, για τις ανησυχίες και την αμφισβήτηση της επίσημης κομματικής γραμμής της ΕΔΑ. Στηριγμένος σε αρχειακό υλικό και προσωπικές μαρτυρίες, ο συγγραφέας καταγράφει τη διαδρομή της πολιτικής συνείδησης του Πέτρουλα, ανατέμνει και ερμηνεύει το εγχώριο και το διεθνές πολιτικό τοπίο την εποχή της δολοφονίας του, τον καυτό Ιούλιο του 1965, προσφέροντας πλούσιο υλικό για σκέψη γύρω από το παρελθόν και το παρόν του κομμουνιστικού κινήματος.
Γιώργος Κοζανιτάς, Το Τρίτο Είδος, εκδ. Μαραθι
Το βιβλίο Το Τρίτο Είδος- Εδώ στη Γη είμαστε όλοι δολοφόνοι είναι το τρίτο λογοτεχνικό έργο του συγγραφέα. Είναι εμπνευσμένο από την ταινία μικρού μήκους Third Kind του Γιώργου Ζώη. Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο που κατέστρεψε τη Γη, το ανθρώπινο είδος μεταναστεύει σε άλλον πλανήτη και πετυχαίνει μεγάλα επιτεύγματα εκεί, έχει καταργήσει τις ταξικές διακρίσεις καθώς κάθε μέλος έχει αυτάρκεια και έχει ακόμα κατακτήσει και την αθανασία καθώς σε αυτόν τον πλανήτη κανείς δεν γερνά.
Υπάρχει ένα μεγάλο αλλά όμως, η νοσταλγία για τον γενέθλιο τόπο απειλεί την υγεία αλλά και την ευημερία της ανθρωπότητας. Το βιβλίο επικεντρώνεται στις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων και μας δείχνει πόσο εύκολα το όνειρο μετατρέπεται σε δυστοπικό εφιάλτη.
Συλλογικό έργο 20 σκιτσογράφων, Μες στην Ελλάδα των Τεμπών, εκδ.ΚΨΜ.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ ένα λεύκωμα 88 σελίδων με την συμμετοχή 20 εκ των πιο ανήσυχων και γνωστών Ελλήνων και Ελληνίδων σκιτσογράφων και θέμα το έγκλημα στα Τέμπη. Το λεύκωμα φέρει τον τίτλο Μες στην Ελλάδα των Τεμπών (τίτλος εμπνευσμένος από το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου). Το βιβλίο αποτελείται από 75 σκίτσα που αποτυπώνουν μέσα από την τέχνη πολλά από αυτά δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε, σκίτσα που έγιναν συνθήματα, εικόνες που έγιναν φωνές διαμαρτυρίας και των ανθρώπων που έχασαν τους ανθρώπους τους. Οι σκιτσογράφοι συμμετέχουν αφιλοκερδώς και όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθούν για τη στήριξη του σκοπού του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τέμπη 2023.
Georges Simenon, Σε περίπτωση ατυχήματος, μτφρ. Αργυρώ Μακάρωφ, εκδ. Άγρα.
Ο Λυσιέν Γκομπίγιο είναι ένας διακεκριμένος δικηγόρος, παντρεμένος με τη χήρα του τέως αφεντικού του, και κινείται στους καλύτερους κοινωνικούς κύκλους. Μια μέρα μια νεαρή εκδιδόμενη, η Υβέτ, του ζητάει να την υπερασπιστεί και ταυτόχρονα του δίνεται. Της παρέχει το δικό της διαμέρισμα και στη συνέχεια μαθαίνει ότι ένας παλιός νεαρός εραστής της την απειλεί. Και το δράμα συμβαίνει.Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε μορφή ημερολογίου, σαν μυστική αναφορά του πρωταγωνιστή ή σαν «φάκελος» δικηγορικής υπόθεσης. Η ταινία γυρίστηκε το 1958 σε σκηνοθεσία του Κλωντ Ωτάν-Λαρά και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας
Bίκτορ Ουγκό, Οι άθλιοι, μτφρ. Ωρίων Αρκομάνης, εκδ. Gutenberg, 2 τόμοι.
Θα ήταν κωμικό το να κάνουμε συστάσεις για ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, όπως αυτό. Το ιδιαίτερο αυτής της νέας έκδοση έγκειται αφενός στο ότι πρόκειται για μεταφραστικό άθλο και αφετέρου στο ότι εδώ περιλαμβάνονται για πρώτη φορά επτά κεφάλαια που ο Ουγκό δεν είχε συμπεριλάβει στην αρχική έκδοση των Αθλίων και πρωτοεκδόθηκαν στη Γαλλία το 2018 με τον τίτλο «Τα λουλούδια». Πρόκειται για κείμενα με καθαρά στοχαστικό χαρακτήρα, όπου ο Ουγκό διερευνά θέματα ηθικής τάξεως, κοινωνικής υποκρισίας κ.ά. Και να υπενθυμίσουμε ότι ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης σε μια συνέντευξή του είχε πει ότι, σε πολύ νεαρή ηλικία, έγινε κομμουνιστής διαβάζοντας τους Αθλίους.
