Τις στιγμές φρίκης που έζησαν μετά την αναχαίτιση του Global Sumud Flotilla περιέγραψαν μέλη της ελληνικής αποστολής, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν το μεσημέρι του Σαββάτου, μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες μίλησαν για τις συνθήκες κράτησης, τη βία, τους εξευτελισμούς, τα βασανιστήρια, αλλά και για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και λεκτική κακοποίηση που υπέστησαν από τις ισραηλινές αρχές, ενώ στάθηκαν και στα πολιτικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τη στάση της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης.
Ταυτόχρονα, υπογράμμισαν από την αρχή, πως όσα πέρασαν τα μέλη της αποστολής δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που αντιμετωπίζει ο λαός της Παλαιστίνης για δεκαετίες, μια διαρκή καταπίεση και αυθαιρεσία, αναίρεση κάθε είδους δικαιωμάτων στο πλαίσιο του καθεστώτος απαρτχάιντ, κατοχής και εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας τα τελευταία χρόνια.
Στην έναρξη της συνέντευξης αναφέρθηκε ότι τρία μέλη της αποστολής δεν μπορούσαν να παραστούν, καθώς νοσηλεύονταν, ενώ προαναγγέλθηκαν και περαιτέρω νομικές ενέργειες μετά την εξέταση των πληρωμάτων στο Αττικό Νοσοκομείο και την επικείμενη προσφυγή στην ιατροδικαστική υπηρεσία.
«Η αποστολή θα είχε πετύχει, θα είχαμε φτάσει στη Γάζα»
Η Άννα Λαγωνικού, για την οποία σημειώθηκε ότι συμμετείχε για δεύτερη φορά σε αποστολή προς τη Γάζα, ανέφερε ότι η βία που αντιμετώπισαν τα πληρώματα αυτή τη φορά δεν είχε καμία σχέση με προηγούμενες αποστολές. Μίλησε για σοβαρούς τραυματισμούς, σπασμένα πλευρά και σπασμένους σπονδύλους, τονίζοντας ότι όσα συνέβησαν αποτυπώνουν μια νέα κλιμάκωση.
Η ίδια υποστήριξε ότι η αποστολή θα είχε καταφέρει να φτάσει στη Γάζα εάν η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση δεν είχαν συνεργαστεί με το Ισραήλ για την αποτροπή της. Συνέδεσε τα γεγονότα αυτά με τις προηγούμενες επιθέσεις του Ισραήλ σε σκάφη νότια της Κρήτης και με τις κινήσεις που έγιναν μέσα σε ελληνική και κυπριακή ζώνη ευθύνης. Όπως ανέφερε, η συνεργασία αυτή δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη αποστολή, αλλά συνολικά τη δυνατότητα να συνεχίζεται η γενοκτονία, με τη στήριξη των δυτικών κυβερνήσεων.
Στάθηκε επίσης στο ότι οι αγωνιστές βρέθηκαν σε μια πλωτή μονάδα βασανιστηρίων, αντιμέτωποι με έναν νέο μηχανισμό κακοποίησης, σχεδιασμένο για όσους στέκονται στο πλευρό της Παλαιστίνης. Τόνισε ότι η τεχνογνωσία αυτού του μηχανισμού έχει παραχθεί μέσα από τη μακρόχρονη καταπίεση των Παλαιστινίων και προειδοποίησε ότι, εάν δεν υπάρξει αντίδραση, η ατιμωρησία του Ισραήλ θα επιτρέψει την επέκταση τέτοιων πρακτικών και πέρα από τα σύνορα της Παλαιστίνης.
«Ήταν ένα πολύ καλά οργανωμένο κρατικό σχέδιο»
Ο Βαγγέλης Θεοδωράτος υπογράμμισε ότι όσα συνέβησαν στα σώματα των αγωνιστών δεν ήταν τυχαία ούτε αποτέλεσμα μιας ομάδας στρατιωτών που έδρασαν αυθαίρετα. Τα περιέγραψε ως ένα καλά οργανωμένο, κρατικά δομημένο σχέδιο, με συγκεκριμένα στάδια, εντολές και διαδικασίες. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, η είσοδος στο πλοίο-φυλακή ακολουθούσε μια σχεδόν τυποποιημένη ακολουθία: οι κρατούμενοι πετιούνταν κάτω, δέχονταν χτυπήματα, τέιζερ και εξευτελισμούς, περνούσαν από σημεία ελέγχου και στη συνέχεια οδηγούνταν σε κοντέινερ, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου ή ηλικίας.
Στο πολιτικό σκέλος, τόνισε ότι η αποστολή δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μέρος του αγώνα για την ελευθερία της Παλαιστίνης και για την ελευθερία όλων. Υπογράμμισε ότι τα κράτη δεν πρόκειται να σταματήσουν αυτό που συμβαίνει και ότι η ευθύνη βαραίνει τις κοινωνίες και τους ελεύθερους ανθρώπους. Ευχαρίστησε όσους κινητοποιήθηκαν στην Ελλάδα, λέγοντας ότι η πίεση του κόσμου στον δρόμο και η αλληλεγγύη έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την τύχη των πληρωμάτων.
«Η θάλασσα μετατράπηκε σε πλωτή φυλακή»
Ο Αντώνης Βραδής επικεντρώθηκε στις συνθήκες της «πλωτής φυλακής», τονίζοντας ότι πρέπει να δοθεί ορατότητα σε έναν μηχανισμό βασανιστηρίων που δοκιμάστηκε πάνω στα σώματα των αγωνιστών. Περιέγραψε το κοντέινερ όπου κρατήθηκαν δεκάδες άνθρωποι για περίπου 50 ώρες ή και περισσότερο, με ελάχιστη τροφή, ελλιπή παροχή νερού και σχεδόν ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής. Όπως ανέφερε, το ψωμί ήταν το μόνο τρόφιμο που τους δόθηκε και αυτό σε ανεπαρκείς ποσότητες, ενώ η απουσία χαρτιού υγείας και οι δύο χημικές τουαλέτες για περίπου 170 ανθρώπους αποτύπωναν τον εξευτελιστικό χαρακτήρα της κράτησης.
🇵🇸Το μέλος της αποστολής #GlobalSumudFlotilla, Αντώνης Βραδής, επικεντρώθηκε στις συνθήκες της «πλωτής φυλακής», τονίζοντας ότι πρέπει να δοθεί ορατότητα σε έναν μηχανισμό βασανιστηρίων που δοκιμάστηκε πάνω στα σώματα των αγωνιστών pic.twitter.com/hsPPnnxxh3
— Πριν (@PRINgr) May 23, 2026
Περιέγραψε ακόμη ότι ακόμη και η παροχή νερού γινόταν με τρόπο βίαιο και εκφοβιστικό: στρατιώτες έβγαιναν από κοντέινερ σε σχηματισμό, έκαναν χρήση κρότου-λάμψης, έριχναν πλαστικές σφαίρες και μόνον έπειτα άφηναν μια μικρή ποσότητα νερού για δεκάδες ανθρώπους, συγκεκριμένα 24 μπουκάλια για 170 άτομα! Αναφέρθηκε και στις συνθήκες ύπνου, όπου οι κρατούμενοι ήταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, ενώ όσοι βρίσκονταν κοντά στα ανοίγματα των κοντέινερ είχαν όλη τη νύχτα στραμμένα πάνω τους φώτα και λέιζερ όπλων.
Μίλησε ακόμα για την αναγκαστική στάση στα γόνατα επί ώρες ως ένα από τα χειρότερα βασανιστήρια που υπέστη. Είπε ότι μετά από λίγα λεπτά δεν μπορούσε να διαχειριστεί τον πόνο και ότι αυτό που τον κράτησε ήταν η σκέψη πως στο ίδιο σημείο, στην ίδια στάση, είχαν βρεθεί πριν από εκείνον χιλιάδες Παλαιστίνιοι, γονείς και παιδιά. Για τον ίδιο, το πιο σκοτεινό στοιχείο ήταν ότι η θάλασσα, την οποία ταύτιζε με την ελευθερία, μετατράπηκε σε τόπο κράτησης.
«Μια γραμμή παραγωγής βασανιστηρίων»
Ο Παντελής Βλάχας έκανε λόγο για μια «γραμμή παραγωγής βασανιστηρίων», υποστηρίζοντας ότι δεν επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά ή για αντίδραση απέναντι σε ορισμένους αγωνιστές που διαμαρτυρήθηκαν. Όπως είπε, οι ισραηλινές αρχές είχαν εφαρμόσει μια οργανωμένη διαδικασία που στόχευε όχι μόνο στο σώμα αλλά, κυρίως, στην απανθρωποποίηση των κρατουμένων.
Ο Παντελής Βλάχας στη συνέντευξη τύπου της ελληνικής αποστολής έκανε λόγο για μια «γραμμή παραγωγής βασανιστηρίων», υποστηρίζοντας ότι δεν επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά ή για αντίδραση απέναντι σε ορισμένους αγωνιστές που διαμαρτυρήθηκαν #globalsumudflotilla pic.twitter.com/eXBeDZfBJG
— Πριν (@PRINgr) May 23, 2026
Περιέγραψε ανθρώπους που αναγκάζονταν να κοιτούν διαρκώς κάτω, χωρίς να σηκώνουν το κεφάλι, σε μια διαδικασία που, όπως είπε, είχε στόχο να τους κάνει να αισθανθούν ότι δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι. Μίλησε για διαδοχικά στάδια ελέγχου, ταπείνωσης και βίας: αρχικά τους ρωτούσαν για τυχόν ιατρικά προβλήματα ή φάρμακα, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας στοιχειώδους φροντίδας, και αμέσως μετά τους οδηγούσαν σε κοντέινερ όπου δέχονταν χτυπήματα, τέιζερ, απειλές και όπλα στραμμένα πάνω τους μέχρι να πέσουν κάτω.
Οι κρατούμενοι περνούσαν ένας-ένας από αυτή τη διαδικασία, σαν σε γραμμή παραγωγής, ενώ οι υπόλοιποι άκουγαν τους συντρόφους τους να βασανίζονται χωρίς να μπορούν να επέμβουν. Τόνισε ότι όλοι ένιωσαν πως θα μπορούσαν να λυγίσουν, όχι μόνο από τη σωματική καταπόνηση αλλά κυρίως από την προσπάθεια απανθρωποποίησης. Αυτό που τους κράτησε, είπε, ήταν ότι ο ένας κοιτούσε τον άλλον, αναγνώριζε στο βλέμμα του την ίδια δοκιμασία και αντλούσε δύναμη από τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.
«Κρατάμε το βλέμμα των συντρόφων»
Ο Κώστας Καλαρέμας συμμετείχε στην αποστολή Freedom Flotilla Coalition, τα μέλη της οποίας κρατήθηκαν από τους Ισραηλινούς μαζί με εκείνα του Global Sumud Flotilla, σε παρόμοιες συνθήκες. Μίλησε για πλωτό Γκουαντάναμο, όπου άνθισε η συντροφικότητα. «Καθώς βρισκόμουν στα κοντέινερ μου ήρθε στο μυαλό το βιβλίο του Πρίμο Λέβι Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος (σ.σ. για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί και την εξόντωση των εβραίων) και σκέφτηκα πως κάποιοι πήραν το λάθος μήνυμα». Αφηγήθηκε πως δέχθηκαν πυρά όταν το ισραηλινό ναυτικό επιχείρησε να καταλάβει το σκάφος τους, το βασανισμό με τέιζερ για να αποκαλύψουν ποιος είναι ο καπετάνιος και τον πυροβολισμό στο πόδι μιας γυναίκας που είπε πως ήταν ο καπετάνιος. Μίλησε για ξυλοδαρμούς, αλλά ταυτόχρονα τόνισε πως κανένας από τα μέλη των πληρωμάτων δεν υποχώρησε. «Κρατάμε το βλέμμα των συντρόφων και το χαμόγελο».
«Η κλιμάκωση αυτή απαιτεί κλιμάκωση από εμάς»
Ο Γιάννης Πανταζόπουλος στάθηκε στην ψυχολογική διάσταση των βασανιστηρίων. Περιέγραψε μια διαδικασία συντριβής της προσωπικότητας, όπου οι κρατούμενοι αντιμετωπίζονταν ως σώματα χωρίς βούληση, ενώ οι αρχές κατέγραφαν τυπικά τις ασθένειες και τα φάρμακά τους, χωρίς όμως να έχουν πρόθεση να τους τα χορηγήσουν – ένα στοιχείο που λειτουργούσε ως μορφή ταπείνωσης και αποδυνάμωσης.
Στο πολιτικό σκέλος, υποστήριξε ότι η στάση του Ισραήλ απέναντι στις αποστολές αλληλεγγύης έχει κλιμακωθεί σε σχέση με προηγούμενες προσπάθειες. Αυτή η κλιμάκωση, είπε, απαιτεί ανάλογη απάντηση από το κίνημα, με ενίσχυση των δράσεων, των συνεργασιών και των στόχων του. Αναφέρθηκε στην ανάγκη να ενισχυθεί το BDS και να αναδειχθεί το παλαιστινιακό ζήτημα ως κεντρικό πολιτικό πρόβλημα στην Ευρώπη.
Ξεκαθάρισε δε πως το ευρωπαϊκό διαβατήριο είναι επί της ουσίας άχρηστο, αφού καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν υπερασπίστηκε τους πολίτες της. Άσκησε ιδιαίτερα σκληρή κριτική στην ελληνική κυβέρνηση, την οποία χαρακτήρισε απολύτως υποταγμένη στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
«Ο λαός θα προστατεύσει τον λαό»
Η Φαίδρα Βόκαλη έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη στάση της ελληνικής κυβέρνησης μετά την επιστροφή των αγωνιστών. Όπως είπε, όταν έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη, δεν τους περίμενε ούτε πρέσβης ούτε πρόξενος, αλλά ένας υπάλληλος που τους ενημέρωσε ότι υπήρχε ένα… λεωφορείο για τη Θεσσαλονίκη – σε μια ένδειξη απαξίωσης αλλά και εκδικητικότητας.
Σε σχέση με τη μεταχείριση των κρατουμένων, μίλησε για τη συστηματικότητα της διαδικασίας αλλά και για την τυχαιότητα της βίας. Όπως είπε, παρά την προετοιμασία που είχαν κάνει για το ποια άτομα μπορεί να θεωρηθούν πιο ευάλωτα, τελικά όλοι όσοι ήταν ευθυγραμμισμένοι με το αίτημα για ελευθερία της Παλαιστίνης, κατέστη σαφές πως ήταν εν δυνάμει στόχοι. Δεν είχε σημασία αν κάποιος ήταν λευκός ή μη λευκός, γυναίκα ή άνδρας, περισσότερο ή λιγότερο ευάλωτος. Η βία μπορούσε να στραφεί οποιαδήποτε στιγμή σε οποιοδήποτε άτομο.
Αναφέρθηκε επίσης σε περιστατικό νεαρής Γερμανίδας κρατούμενης με επιληπτικές κρίσεις, η οποία ζητούσε τα φάρμακά της. Όταν διαμαρτυρήθηκε πιο έντονα μεταφέρθηκε σε διπλανό χώρο και της έσπασαν δάχτυλο. Από τα βασανιστήρια του Ισραήλ, όπως τόνισε, κανένα κράτος και καμία αρχή δεν τους προστάτευσε – ως εκ τούτου είναι σαφές πως μόνο ο λαός μπορεί να προστατεύσει τον λαό.
«Δεν συνάντησα ψήγμα ανθρωπιάς»
Η Βίκυ Κοτσώρη μίλησε για την αδυναμία της να επεξεργαστεί ακόμη σωματικά και ψυχικά όσα έζησε. Είπε ότι ο δικός της μηχανισμός επιβίωσης ήταν να απολέσει οτιδήποτε της θύμιζε άνθρωπο και να αποχωριστεί τα συναισθήματά της. Περιέγραψε την επιστροφή της ως επιστροφή σώματος, αλλά όχι αλώβητη, σημειώνοντας ότι οι αγωνιστές θα μιλούν για καιρό και ότι κανένας τρόμος δεν θα τους φιμώσει.
Στη μεταγενέστερη παρέμβασή της τόνισε ότι, σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους, οι ίδιοι οι αγωνιστές έχουν πλέον το προνόμιο να βρίσκονται σε μια συνθήκη ασφάλειας όπου μπορούν, έστω σταδιακά, να εκδηλώσουν και να επουλώσουν τα σωματικά και ψυχικά τραύματά τους. Οι Παλαιστίνιοι, είπε, είτε επιστρέφουν στην ισοπεδωμένη Γάζα είτε παραμένουν στα κολαστήρια των ισραηλινών αρχών, χωρίς καμία δυνατότητα επούλωσης.
Απαντώντας στο εάν συνάντησε κάποια ανθρώπινη συμπεριφορά, είπε ότι δεν είδε κανένα ψήγμα ανθρωπιάς σε κανένα σημείο της κράτησής της. Αναγνώρισε μόνο στιγμιαίες διαφοροποιήσεις σε χώρους όπου υπήρχαν αστυνομικοί ή υπάλληλοι, αλλά περιέγραψε περιστατικό όπου ένας νεαρός αστυνομικός χαλάρωσε για λίγο δεμένα χέρια κρατουμένου και, όταν οι συνάδελφοί του το αντιλήφθηκαν, άρχισε να χτυπά τους κρατούμενους στο κεφάλι.
«Κανένα κύμα πίσω»
Ο Ιάσονας Γουσέτης-Γκίνης τόνισε πως κάθε έννοια διεθνούς δικαίου (όπως και ναυτικού) έχει πεθάνει και πως όταν αδιαφορούμε για κάτι που φαίνεται πως είναι μακριά μας έρχεται και σε εμάς. «Κανείς δεν είναι ασφαλής», γι’ αυτό η απάντηση είναι στο κίνημα, με τη λογική «ούτε βήμα πίσω – κανένα κύμα πίσω».
Ο Γιάννης Ατματζίδης είπε πως 50 χρόνια είναι στη θάλασσα, ήταν σαφώς η πιο δύσκολη αποστολή της ζωής του. «Δεν μπορούσα να φανταστώ πως άνθρωποι μπορούν να βασανίζουν ανθρώπους», ενώ παρομοίασε το πλοίο-φυλακή που κρατούνταν με τα πλοία που μετέφεραν τους σκλάβους. «Οι άνθρωποι της αποστολής ήταν υπέροχοι, ειδικά οι νέοι. Πήρα κουράγιο κι ελπίδα. Ευχαριστώ όσους συμμετείχαν στην προσπάθεια».
«Ένα πλήρες κολαστήριο έπλεε ελεύθερα για μέρες στη Μεσόγειο»
Από τον Γιώργο Τσίρη, ο οποίος νοσηλευόταν και δεν μπορούσε να παραστεί, διαβάστηκε σύντομο μήνυμα. Σε αυτό περιέγραφε όσα έζησαν για τρεις ημέρες ως μια εμπειρία που θύμιζε τον Δάντη και την επιγραφή στην είσοδο της κόλασης, με το «αφήστε κάθε ελπίδα εσείς που εισέρχεστε».
Στο μήνυμά του ανέφερε ότι ένα πλήρες κολαστήριο έπλεε ελεύθερα για μέρες στη Μεσόγειο, βασανίζοντας ανθρώπους με τη συνενοχή κυβερνήσεων. Τόνισε, όμως, ότι όσα βίωσαν οι αγωνιστές δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα ζει ο παλαιστινιακός λαός εδώ και δεκαετίες, υπογραμμίζοντας ότι ο αγώνας για μια ελεύθερη Παλαιστίνη δεν θα σταματήσει.
«Να σταθεί η χώρα μας στη σωστή πλευρά της ιστορίας»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, μέλη της αποστολής στάθηκαν και στην αλληλεγγύη που υπήρξε καθ’ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας και της διαδρομής. Αναφέρθηκε ότι η αποστολή ξεκίνησε να οργανώνεται μήνες πριν από έναν μικρό πυρήνα ανθρώπων και ότι, όσο αυξάνονταν οι ανάγκες, αυξάνονταν εκθετικά και οι άνθρωποι που προσφέρονταν να βοηθήσουν.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους ανθρώπους στην Κρήτη, που κινητοποιήθηκαν μετά το πρώτο ρεσάλτο από τους Ισραηλινούς, στη νομική υποστήριξη, στη μεταφορά στο νοσοκομείο, στη φιλοξενία και στη φροντίδα των πληρωμάτων, αλλά και στη Σύρο, στη Ρόδο, στο Καστελλόριζο και σε κάθε σημείο όπου εμφανιζόταν κάποια ανάγκη και βρισκόταν αμέσως κάποιος αλληλέγγυος ή κάποια αλληλέγγυα.
Στο ίδιο πλαίσιο, τονίστηκε ότι η χώρα πρέπει να σταθεί «στη σωστή πλευρά της ιστορίας», στο πλευρό του διεθνούς και του ναυτικού δικαίου, το οποίο παραβιάστηκε. Παράλληλα, στο τέλος έγινε κάλεσμα να στραφεί η προσοχή και στην επόμενη αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, η οποία βρίσκεται στη Λιβύη, με την έκκληση να δοθεί και σε αυτή όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα.
«Να αναλάβουν τις ευθύνες τους»
Από τη νομική ομάδα επισημάνθηκε ότι οι δυνατότητες νομικών ενεργειών κατά του Ισραήλ είναι περιορισμένες, καθώς, όπως αναφέρθηκε, το Ισραήλ έχει υπογράψει ελάχιστες συμβάσεις και δεν έχει αποδεχθεί μηχανισμούς που επιτρέπουν ατομικές προσφυγές για παραβιάσεις. Ωστόσο, τονίστηκε ότι υπάρχουν περιθώρια προσφυγών κατά κρατών που έχουν υποχρεώσεις βάσει διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος.
Σε αυτό το πλαίσιο έγινε αναφορά σε ασφαλιστικά μέτρα που είχαν κατατεθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για προηγούμενο περιστατικό, με αίτημα να μην επιτραπεί η μεταφορά δύο ανθρώπων στο Ισραήλ. Σύμφωνα με τη νομική ομάδα, παρότι οι άνθρωποι αυτοί τελικά μεταφέρθηκαν και επέστρεψαν στις χώρες τους, το Δικαστήριο δεν απέρριψε αμέσως το αίτημα αλλά υπέβαλε ερωτήματα προς την ελληνική κυβέρνηση, γεγονός που δείχνει ότι εντόπισε το ζήτημα της άτυπης απαγωγής ανθρώπων από χωρικά ύδατα ευρωπαϊκής χώρας.
Η νομική ομάδα υπογράμμισε ότι οι ελληνικές και κυπριακές αρχές είχαν ενημερωθεί και είχαν κληθεί να προστατεύσουν την ασφαλή διέλευση των πλοίων και τα πληρώματα. Επισήμανε ότι οι αναχαιτίσεις, οι απαγωγές, η ψυχολογική βία, η παρακολούθηση δικηγόρων και οι συνθήκες κράτησης συνθέτουν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ζήτησε ανεξάρτητες και αμερόληπτες έρευνες, ώστε να διαλευκανθούν όσα συνέβησαν στο πλοίο, στη διαδρομή και στο ισραηλινό έδαφος, τονίζοντας ότι οι κυβερνήσεις οφείλουν πλέον να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
