Μαριάννα Τζιαντζή
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της μητσοτακο-κρατίας όπως υπονοεί η δυσοσμία που απλώθηκε την περασμένη Τρίτη. Αδιευκρίνιστη μέχρι στιγμής η προέλευσή της. Όπως στην Ομίχλη του Κάρπεντερ, όπου ένας αλλόκοτος «εχθρός» εισβάλλει στην ειρηνική μας καθημερινότητα.
Για μια «μοβ σκιά Μαΐου» που «ξάπλωσε στον τόπο» μιλούσε πριν από περίπου 40 χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις με αφορμή την αστυνομική βία που είχε ασκηθεί σε βάρος νεαρών αναρχικών στο κέντρο της Αθήνας. Δεν μιλούσε για το μοβ της πασχαλιάς ούτε για το μοβ που προκύπτει όταν αναμείξουμε δύο βασικά χρώματα, το κόκκινο και το μπλε. Μιλούσε για το μοβ που γίνεται σύμβολο του πένθους, του φόβου, της μοχθηρίας, της απόγνωσης. Πολλές ήταν οι μοβ σκιές που εξαπλώθηκαν τον φετινό Μάιο. Βαριά, αβάσταχτη είναι η σκιά των δύο 17χρονων κοριτσιών που έπεσαν στο κενό, έχοντας γκρεμίσει όλες τις γέφυρες πίσω τους, έχοντας κλειδώσει την πόρτα που οδηγούσε στην ταράτσα της πολυκατοικίας. Μόνο τα μικρά τους ονόματα έχουν απομείνει: Λυδία και Μελίνα. Ας τα θυμόμαστε και ας μη γνωρίσουμε τα πρόσωπά τους.
Η αυθάδεια της κυβερνητικής εξουσίας εξακολουθεί να ρίχνει τη μοβ σκιά της. Στα εγκαίνια του νέου εργοστασίου, της νέας «γραμμής παραγωγής», της Coca-Cola 3Ε στο Σχηματάρι παραβρέθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στην ομιλία που εκφώνησε, με φόντο μια ψηφιακή γαλάζια θάλασσα, υποστήριξε ότι χάρη στην πολιτική σταθερότητα και τα αναπτυξιακά κίνητρα που έφερε η κυβέρνησή του, η ελληνική βιομηχανία πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο· το ίδιο και οι εξαγωγές. Ούτε κουβέντα για το μπισκοτάδικο Βιολάντα στα Τρίκαλα και τις νεκρές εργάτριες, ούτε κουβέντα για το 13ωρο ή τα εργατικά ατυχήματα που πολλαπλασιάζονται με κτηνώδη ρυθμό. Μάλιστα, παρότρυνε τους μεγαλοεπενδυτές να «στηρίξουν τους εργαζομένους τους» προσφέροντάς τους «καλύτερες αμοιβές, ασφαλές περιβάλλον και ευκαιρίες εξέλιξης» και χαρακτήρισε την Coca-Cola 3Ε «κορυφαίο εργοδότη». Εθελοντική πατριωτική εισφορά από τους ολιγάρχες ζητά ο Αλέξης, εθελοντική φιλεργατική συμπεριφορά ζητά ο Κυριάκος. Προς τι, λοιπόν, η ταξική πάλη; Προς τι «το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός», όπως έλεγε πριν από 60 χρόνια ο Χρήστος Τσαγανέας στην ταινία Άνθρωποι, άνθρωποι;
Στο Σχηματάρι ο Μητσοτάκης, στα Μακντόναλντς η πρέσβειρα των ΗΠΑ. Αφού, μόλις έφτασε στην Ελλάδα, τίμησε τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό ξεφαντώνοντας σε κοσμικό μεγα-σκυλάδικο με τον Κωνσταντίνο Αργυρό, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ τίμησε πριν λίγες μέρες με την παρουσία της τα εγκαίνια ενός νέου καταστήματος της γνωστής αλυσίδας στο Μall της Νεραντζιώτισσας. Εκεί η πρέσβειρα μίλησε για τη στενή σχέση της επιχείρησης με την αμερικανική κουλτούρα και υπενθύμισε ότι τα Μακντόναλντς είναι τα αγαπημένα μπέργκερ του προέδρου Τραμπ.
Το χειρότερο δεν είναι να επανέλθει η δυσωδία είναι να να τη συνηθίσουμε, ως αναπόσπαστο κομμάτι
του επενδυτικού θριάμβου
Πηχτό, πεθαμενατζίδικο ήταν το μοβ που «ξάπλωσε» στον χώρο κράτησης εκατοντάδων ακτιβιστών του στολίσκου του March to Gaza. Άνθρωποι ριγμένοι κατάχαμα, δεμένοι πισθάγκωνα, και ο υπουργός Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ να περιφέρεται ανάμεσά τους εκστομίζοντας απειλές. Ακόμα και οι συνταγματάρχες της χούντας δεν πόζαραν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, άφηναν τους δούλους τους, τους βασανιστές, να κάνουν τη βρόμικη δουλειά μακριά από τον φωτογραφικό φακό. Όμως αυτό που κατάφεραν οι Ισραηλινοί, που οι ίδιοι δημοσιοποίησαν το αποτρόπαιο βίντεο, ήταν να φτάσει η μοβ σκιά παντού, να ξεσηκωθεί παγκόσμια κατακραυγή. Οι ταπεινωμένοι εξυψώθηκαν και οι «νικητές» ταπεινώθηκαν, στιγματίστηκαν.
Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της μητσοτακο-κρατίας όπως υπονοεί η δυσοσμία που απλώθηκε την περασμένη Τρίτη σε μεγάλο μέρος της Αττικής. Πρώτη και καλύτερη, την Αθηναϊκή Ριβιέρα βρήκε να χτυπήσει. Χάθηκε η οσμή να εξαπλωθεί στο Μενίδι, τον Ασπρόπυργο, το Ζεφύρι, το Πέραμα; Ούτε το Κολωνάκι δεν σεβάστηκε. Αδιευκρίνιστη μέχρι στιγμής η προέλευσή της. Αν δεν υπήρχαν εκατοντάδες τηλεφωνικές καταγγελίες, θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για σενάριο ταινίας τρόμου όπου ένας αλλόκοτος «εχθρός», όπως στην Ομίχλη του Κάρπεντερ, εισβάλλει στην ειρηνική μας καθημερινότητα. Ο «σαβανοτραχανάς», για τον οποίο εύστοχα μίλησε ο συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος, είναι εδώ.
Και αν η οσμή επιστρέψει ξανά; Και αν η μέρα της επανόδου της συμπέσει με τα πανηγυρικά εγκαίνια του Ellinikon Experience τα οποία πιθανότατα να τιμήσουν με την παρουσία τους ο Μητσοτάκης και η Γκιλφόιλ;
Όμως το χειρότερο δεν είναι να επανέλθει η δυσωδία. Το χειρότερο είναι να μη μας προκαλεί πια έκπληξη, να τη συνηθίσουμε, να τη θεωρήσουμε αναπόσπαστο κομμάτι του επενδυτικού θριάμβου, του μιλιταριστικού παροξυσμού και της σιδερόφραχτης πολιτικής σταθερότητας που πέτυχε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 16-17 Μαΐου 2026
