Για τα δύο κορίτσια από την Ηλιούπολη
Ο θάνατος, και μάλιστα η αυτοκτονία, νέων ανθρώπων σοκάρει. Γιατί η ζωή αξίζει απεριόριστα, όσο κι αν το σύστημα διαμορφώνει τους όρους για να μετατρέπεται σε επιβίωση, όπου χαρές, αξίες και προσδοκίες σβήνουν μέσα σε προδιαγεγραμμένους ρόλους. Η ζωή αξίζει και γιατί είναι ο τόπος και ο χρόνος που μπορεί η απελευθέρωση να πραγματωθεί.
Είναι δουλειά των ειδικών επιστημόνων να ψηλαφίσουν τα προϋπάρχοντα ατομικά αίτια που ενεργοποιούν συγκεκριμένες ψυχοπιεστικές συνθήκες και οδηγούν στην αυτοχειρία. Είναι καθήκον όμως όλων των υπολοίπων και κυρίως της κομμουνιστικής αριστεράς, που μιλά στο όνομα ενός απελευθερωτικού μέλλοντος, να αντιληφθεί, να καταδείξει και να συντρίψει αυτές τις συνθήκες, έτσι ώστε κανένα εφηβικό όνειρο να μην οριστικά ματαιωθεί. Να μην αφήσουμε την κυρίαρχη πολιτική εξουσία και ιδεολογία να καλύψει πάλι τα αποδεικτικά στοιχεία της ενοχής της, φτιάχνοντας έναν κόσμο που «δεν χωρά» όλους τους κόσμους και όλους τους ανθρώπους.
Είναι ευθύνη μας να φυλάξουμε την ιερότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων, του πόνου και των ερωτημάτων του πιο κοντινού περιβάλλοντος, μακριά από το σφαγείο της αύξησης της θεαματικότητας των ΜΜΕ και την αδίστακτη εκμετάλλευση ενός «δημόσιου διαλόγου», που περισσότερο θέλει να καταναλώσει ευαισθησία παρά να απελευθερώσει. Και κυρίως να σκαλίσουμε με επιμονή τον δρόμο όπου η παιδεία, η εργασία, ο πολιτισμός, η φύση και η κοινωνία θα συναντηθούν με τις προσδοκίες της νέας γενιάς και όλων των ανθρώπων, για ένα καλύτερο μέλλον άξιο να βιωθεί.
Γιατί αυτό που λείπει σήμερα, κυρίως στα νέα παιδιά, δεν είναι η επίγνωση των δυσκολιών. Όσο ένας άλλος ορίζοντας, μια άλλη προοπτική, που για αυτήν αξίζει να παλέψουν. Ένα κίνητρο για να συνεχίζεις να περπατάς και να αξίζει να κουράζεσαι. Να σε κινητοποιεί να ψάχνεις την ομορφιά μέσα σε τόνους σκουπίδια. Ένα καλύτερο μέλλον, όχι από Θεού και όποτε κι αν έρθει αλλά από Ανθρώπου, συλλογικού ανθρώπου, που πασχίζει αυτός να το φέρει και να το κτίσει με νέα υλικά. Έτσι αποκτά νόημα η ζωή, ζεστασιά οι σχέσεις, ελπίδα το βλέμμα και αντοχή (Sumud) η προσπάθεια. Ακυρώνοντας μια κούφια ατομική ευθύνη που επικαλούνται οι κυρίαρχοι για να ξεπλύνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και αναλαμβάνοντας την πραγματική ατομική ευθύνη της συλλογικής δράσης, που θα μπορέσει να τσακίσει όλα αυτά τα θλιβερά, φωνασκώντα, αδίστακτα και ταυτόχρονα αδύναμα ξόανα του κεφαλαίου.
Γιώτα Ιωαννίδου
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε στις 16-17 Μαΐου 2026
