Ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης για τη Δίκη των Αμπελοκήπων, την αθώωση του Νίκου Ρωμανού, του Δημήτρη Π. και του Α.Κ. και την προκλητική καταδίκη των Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ.
Το τέλος της δίωρης δίκης των Αμπελοκήπων μας αφήνει με ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία υπάρχει σίγουρα μια σημαντική ήττα της κρατικά κατασκευασμένης τρομοϋστερίας και μια νίκη για το κίνημα αλληλεγγύης. Από την άλλη πλευρά, κανείς δεν μπορεί να δηλώσει ικανοποιημένος για τον τρόπο που λειτούργησε για ακόμη μια φορά η δικαστική εξουσία στην Ελλάδα.
Αφενός είχαμε την αθώωση (λόγω αμφιβολιών!) του Νίκου Ρωμανού, του Δημήτρη Π. και του Α.Κ. δηλαδή τριών εκ των πέντε κατηγορουμένων, για την οποία κάθε ευσυνείδητος άνθρωπος πανηγυρίζει, αφού η αθωότητά τους ήταν εμφανέστατη και τα κατηγορητήρια των σεναριογράφων της Αντιτρομοκρατικής, έωλα. Το κίνημα αλληλεγγύης που υπερασπίστηκε σθεναρά την αθωότητά τους βοήθησε στην αποδόμηση του κατηγορητηρίου αναδεικνύοντας τις κρατικές μεθοδεύσεις και την εκδικητικότητα της κυβέρνησης.
Ωστόσο, η ικανοποίηση που μπορούμε να νιώθουμε από αυτή τη θετική έκβαση έχει σαφή όρια.
Πόσο ικανοποιημένοι/ες μπορεί να αισθανόμαστε όταν τρεις νέοι άνθρωποι έχασαν 1,5 χρόνο από τη ζωή τους στη φυλακή ενώ τα στοιχεία βοούσαν ότι ήταν αθώοι; Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα ότι οι προφυλακίσεις τέτοιου τύπου αποτελούν τρομοκρατικό όπλο στα χέρια του κράτους απέναντι σε αγωνιστές/ριες. Άλλωστε ο σημερινός Πρόεδρος της Έδρας, ήταν ο ίδιος που ως ανακριτής άφηνε ελεύθερη την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, μετά την πρώτη απολογία της.
Και φυσικά πόσο ικανοποιημένοι μπορεί να αισθανόμαστε όταν η δικαστική εξουσία φρόντισε να παραδεχτεί μεν την αθωότητά των τριών κατηγορουμένων, προσθέτοντας όμως το «λόγω αμφιβολιών» ώστε να προφυλάξει οικονομικά και ηθικά την πλευρά των συκοφαντών, των κατασταλτικών Αρχών που έστησαν την υπόθεση.
Ακόμα χειρότερα, η καταδίκη της Μαριάννας Μ. σε 19 και της Δήμητρας Ζ. σε 8 έτη φυλάκισης αντίστοιχα, αποτελεί μεγάλη απόδειξη για την εκδικητική, ολοκληρωτικού τύπου λειτουργία της δικαστικής εξουσίας σήμερα. Για να πετύχει το δικαστήριο να επιβάλλει αυστηρότερες ποινές ακόμα και απ’ ότι στους ηγέτες της εγκληματικής, ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» (Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης κ.α. έφαγαν 13 χρόνια), ξεχείλωσε τον ήδη τερατώδη «αντιτρομοκρατικό» νόμο 187Α. Με σενάρια, υποθέσεις και λογικά άλματα της έδρας, στοιχειοθετήθηκε η ύπαρξη «τρομοκρατικής οργάνωσης» – η οποία απαιτεί τουλάχιστον τρία άτομα και ως εκ τούτου «χώρεσε» με νομικές αλχημείες και η Δήμητρα Ζ. – χωρίς όνομα, χωρίς ενέργειες, χωρίς διακηρυγμένες αρχές και στόχους, χωρίς ιστορικό, χωρίς δομή, χωρίς πραγματικά μέλη.
Το σκεπτικό του δικαστηρίου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τραγελαφικό αν αυτή τη στιγμή δεν καταστρέφονταν δύο ζωές και αν αυτή η απόφαση δεν εξέπεμπε σήμα για το πως ο σύγχρονος κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός σκοπεύει να αντιμετωπίσει τον «εχθρό λαό» στο μέλλον. Το σκηνικό καταστολής που είδαμε μετά την ανακοίνωση της απόφασης, με την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον του αλληλέγγυου κόσμου και τον επικίνδυνο τραυματισμό διαδηλώτριας που χτύπησε τον αυχένα της σε ζαρτινιέρα μετά την απώθησή της από ΜΑΤατζή συμπληρώνει το μήνυμα από τη μεριά του κράτους.
Γι’ αυτό οι ταξικοί αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος πρέπει να πρέπει να γκρεμίσουν την αστική δικαστική εξουσία, το κράτος, τους μηχανισμούς του και τις αστικές κυβερνήσεις που υπηρετούν τον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό.
Ρωγμή στην κρατική τρομοκρατία η αθώωση του Νίκου Ρωμανού, του Δημήτρη Π. και του Αργύρη Κ.
