Διεθνιστική Κίνηση Αλληλεγγύης και Αγώνα για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών «Αγώνας χωρίς Σύνορα»
▸Η Διεθνιστική Κίνηση Αλληλεγγύης και Αγώνα για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών «Αγώνας χωρίς Σύνορα» (Internationalist Movement of Solidarity and Struggle with Migrants and Refugees «Struggle without Borders») δημιουργήθηκε από τη «συνάντηση» κάποιων κρίσιμων παραγόντων. Ως αποτέλεσμα της όξυνσης της καταπίεσης και εκμετάλλευσης των μεταναστών στη χώρα με συνεχή αφαίρεση δικαιωμάτων τους, της εν ψυχρώ εκτέλεσης προσφύγων στο Αιγαίο, αλλά και της διεθνούς διάστασης που έχει προσλάβει πια το ζήτημα. Είμαστε γέννημα των καιρών μας, και έχουμε επίγνωση αυτού του γεγονότος.
Η θέση των μεταναστών και των προσφύγων είναι ένα από τα ασφαλή κριτήρια για την ευρύτητα των δικαιωμάτων μας και την αξία που έχει η ζωή όλων μας για την αστική εξουσία και τις κυβερνήσεις της στη χώρα. Βατήρας μας είναι οι αγώνες που οι ίδιοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έχουν δώσει όλα αυτά τα χρόνια μαζί με το εργατικό κίνημα που παλεύει για αυτά τα ζητήματα κατανοώντας τη σημασία τους.
Μετανάστες και πρόσφυγες που συμμετέχουν στην Κίνηση καταθέτουν τις δικές τους σκέψεις με αφορμή τη μέρα ενάντια στους φυλετικούς διαχωρισμούς και τον ρατσισμό στις 21 Μάρτη και τη διαδήλωση που γίνεται σήμερα με κάλεσμα και της νέας πρωτοβουλίας. Οι δικοί τους συλλογισμοί και πράξεις είναι ο πρωταγωνιστής αυτής της προσπάθειας. Η ελπίδα και η λαχτάρα για ζωή και αγώνα με σάρκα και οστά.
Και όπως γράφουν και οι ίδιοι, δεν ζητούν φιλανθρωπία, εξαιρέσεις στην εξαθλίωση, αλλά να μπει ένα τέλος στη ρατσιστική πολιτική.
Το κράτος μάς κρατά χωρίς χαρτιά επίτηδες – είμαστε εδώ για να το πούμε δυνατά
Συλλογική μαρτυρία – Αιγυπτιακή κοινότητα μεταναστών και προσφύγων
Μιλάμε σήμερα ως μία κοινότητα — χιλιάδες Αιγύπτιοι εργάτες και πρόσφυγες που ζουν σε όλη την Αθήνα, τον Πειραιά και αλλού. Μιλάμε γιατί το κράτος που υποτίθεται ότι μας διοικεί δίκαια έχει αντ’ αυτού χτίσει ένα σύστημα σχεδιασμένο να μας κρατά αδύναμους. Και το ονομάζουμε αυτό που είναι: θεσμικός ρατσισμός.
Το ελληνικό κράτος δεν αποτυγχάνει να επεξεργαστεί τις αιτήσεις ασύλου μας από τύχη. Δεν χάνει τα χαρτιά μας από σύμπτωση. Δεν υποχρηματοδοτεί τις υπηρεσίες μετανάστευσης μόνο από αναποτελεσματικότητα. Αυτές είναι πολιτικές αποφάσεις — που λαμβάνονται από υπουργούς που μιλούν για «προστασία των συνόρων» και «εθνική ταυτότητα», ενώ γνωρίζουν καλά ότι οι πολιτικές τους παγιδεύουν ανθρώπους σε νομικό αδιέξοδο για χρόνια. Η αδήλωτη ιδιότητα δεν μας συμβαίνει. Μας την επιβάλλουν – σκόπιμα – για να παραμείνουμε πολύ φοβισμένοι για να μιλήσουμε, πολύ ευάλωτοι για να οργανωθούμε και πολύ «αναλώσιμοι» για να μετράμε.
Και οι συνέπειες είναι καταστροφικές. Χωρίς χαρτιά, δεν μπορούμε να υπογράψουμε νόμιμες συμβάσεις εργασίας. Εργοδότες μάς πληρώνουν μισό μισθό και μάς προκαλούν να παραπονεθούμε. Δουλεύουμε σε σκαλωσιές χωρίς εξοπλισμό ασφαλείας γιατί η άρνηση σημαίνει απώλεια δουλειάς — και η απώλεια δουλειάς σημαίνει απώλεια της λίγης σταθερότητας που έχουμε. Όταν τραυματιζόμαστε, εξαφανιζόμαστε αθόρυβα, γιατί τα νοσοκομεία ζητούν χαρτιά που δεν έχουμε. Αυτό δεν είναι εργασιακό πρόβλημα. Είναι πρόβλημα ρατσισμού — που εγκρίνεται από την κορυφή και εφαρμόζεται από κάτω.
Διαδηλώνουμε σήμερα γιατί αρνούμαστε να αποδεχτούμε ένα κράτος που χρησιμοποιεί το χρώμα του δέρματός μας και την καταγωγή μας ως δικαιολογία για να μας στερήσει δικαιώματα. Διαδηλώνουμε γιατί κάθε πολιτικός που μας αποκαλεί «κύμα» ή «απειλή» κάνει μια επιλογή — να μας απανθρωποποιήσει για ψήφους. Έχουμε δει πού οδηγεί αυτή η γλώσσα. Δεν θα περιμένουμε να γίνει χειρότερα.
Τα αιτήματά μας είναι απλά και αδιαπραγμάτευτα: πλήρης νομιμοποίηση για αδήλωτους εργάτες και πρόσφυγες, άμεση αναμόρφωση του συστήματος ασύλου, εφαρμόσιμες εργασιακές προστασίες ανεξάρτητα από νομικό καθεστώς και τέλος στη ρατσιστική πολιτική ρητορική που καλύπτει την εκμετάλλευσή μας. Δεν ζητάμε φιλανθρωπία. Απαιτούμε λογοδοσία — από ένα κράτος που έχει αποτύχει και το γνωρίζει.
Ο αγώνας μας είναι κοινός
Ναουζάτ Χαντίντ
Ως μετανάστρια, η ύπαρξή μου είναι ήδη πολιτική. Δεν ξεριζώθηκα τυχαία. Όπως εκατομμύρια άνθρωποι, αναγκάστηκα να φύγω εξαιτίας πολέμων, κατοχής, φτώχειας και εκμετάλλευσης. Η Παλαιστίνη είναι για μένα όχι μόνο μια πατρίδα, αλλά ένας διαρκής αγώνας. Η Παλαιστίνη ζει μέσα μας ως μνήμη, ως αδικία, αλλά και ως διαρκής αντίσταση.
Σήμερα έχω ελληνική υπηκοότητα και εργάζομαι. Κι όμως, αυτό δεν αναιρεί τη διαδρομή μου, ούτε τις ανισότητες που συνεχίζουν να υπάρχουν. Για πολλούς από εμάς, η «ένταξη» δεν σημαίνει ισότητα, αλλά μια καθημερινή προσπάθεια να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να υπάρχουμε.
Στην Ευρώπη δεν βρίσκουμε απλώς «ασφάλεια», αλλά νέες μορφές αποκλεισμού: σύνορα, στρατόπεδα, νόμους που μας θέλουν φθηνά και αόρατα εργατικά χέρια. Ο ρατσισμός και η εκμετάλλευση δεν είναι εξαίρεση· είναι συνέχεια του ίδιου συστήματος που μας ξερίζωσε.
Ο αγώνας μας είναι κοινός. Μαζί με τους ντόπιους εργαζόμενους διεκδικούμε ζωή με αξιοπρέπεια, δικαιώματα και ελευθερία. Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, χωρίς κατοχή, χωρίς εκμετάλλευση.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Η ανθρωπότητα δεν έχει σύνορα
S. B.
Μπροστά στην άνοδο των εθνικισμών στην Ευρώπη, που πολύ συχνά κρύβουν ρατσιστικές και φασιστικές ιδεολογίες, η ενότητα ενάντια στην προπαγάνδα αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Το κίνημα Struggle without Borders μάς υπενθυμίζει την κοινή μας ανθρωπιά: η αλληλοβοήθεια είναι καθήκον κάθε πολίτη, πέρα από εθνικότητες, καταγωγές ή φύλο. Το να συγκεντρωνόμαστε κάθε 21 Μαρτίου για να φωνάξουμε ότι κανείς δεν είναι παράνομος και ότι ο καθένας αξίζει αξιοπρέπεια και σεβασμό αποδεικνύει την επείγουσα ανάγκη αυτού του αγώνα. Είναι ακριβώς αυτές οι αξίες της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης που με ωθούν να συνεισφέρω σε αυτό το πολύγλωσσο έργο, το οποίο μου προσφέρει την πολύτιμη ευκαιρία να εμπλακώ συγκεκριμένα. Σπάζοντας τα γλωσσικά εμπόδια, μεταφέρουμε πιο δυνατά αυτό το μήνυμα: η ανθρωπότητα δεν έχει σύνορα. Μέσα από αυτή τη συλλογική δέσμευση θα καταπολεμήσουμε τον αποκλεισμό και θα χτίσουμε ένα μέλλον βασισμένο στον αμοιβαίο σεβασμό.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Μαρτίου 2026
