Παρουσιάστηκε η νέα Κίνηση Struggle without borders, συνέλευση στις 17 Μάη
Το πανό έγραφε «Ζούμε μαζί – παλεύουμε μαζί, ενάντια στις διακρίσεις και τον ρατσισμό»! Η υπογραφή Struggle without borders – Αγώνας χωρίς σύνορα σηματοδοτεί τον τρόπο που σκοπεύει να παρέμβει η νέα αντιρατσιστική κίνηση. «Θέλουμε να δουλέψουμε μαζί με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και όχι γι’ αυτούς», είπε εισηγητικά ο Νίκος Πελεκούδας, πρόεδρος του ΣΕΦΚ. Η συνέντευξη τύπου της νέας διεθνιστικής κίνησης Struggle without borders – Αγώνας χωρίς σύνορα ανέδειξε τη συλλογική κι ανατρεπτική φυσιογνωμία της και είχε ενδιαφέρον.
Εισαγωγικά ο Ν. Πελεκούδας κατήγγειλε την πρόσφατη απόφαση του υπουργού αντι-μετανάστευσης Θάνου Πλεύρη να κλείσει δομές, σημείωσε πως οι μετανάστες είναι το πεδίο δοκιμής των πιο απαράδεκτων πολιτικών που μετά επεκτείνονται στον λαό, ανάδειξε τον ρόλο της ΕΕ, που είναι το «κελί προσφύγων και μεταναστών» και υπογράμμισε πως το κίνημα πρέπει να παλέψει για την κατάργηση των ρατσιστικών νόμων της ΝΔ κι όχι να περιμένει σαν τερματοφύλακας τους επόμενους. Η κίνηση Αγώνας χωρίς σύνορα θα συμβάλλει στην κοινή δράση όλων των αντιρατσιστικών πρωτοβουλιών, τόνισε, ανακοινώνοντας πρωτοβουλίες για το μεγάλο κρατικό κι ευρωπαϊκό έγκλημα στην Πύλο (πλησιάζει η επέτειος στις 14 Ιουνίου).
Η εκπαιδευτικός Λίτσα Φρυδά εξήγησε πώς η εμπειρία της σημαντικής παρέμβασης του Συντονισμού Σωματείων για το Προσφυγικό – Μεταναστευτικό (ΣΥΠΡΟΜΕ) οδήγησε στην ανάγκη δημιουργίας μόνιμης κίνησης παρέμβασης στο πεδίο αυτό, η οποία θα επιδιώκει τη σταθερή σχέση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ανέδειξε την ενωτική λογική της προσπάθειας και τη συμμετοχική-συνθετική λειτουργία της με ανοικτό συντονιστικό. Η επόμενη συνέλευση της Κίνησης θα γίνει την Κυριακή 17 Μάη.
«Οι μητέρες στη Λαχώρη του Πακιστάν κλαίνε τα παιδιά τους όπως και οι δικές μας μανάδες», είπε χαρακτηριστικά ο Θωμάς Σίδερης, παρουσιάζοντας πλευρές από τη δημοσιογραφική του δουλειά. Οι μετανάστες είναι πολύτιμες υπάρξεις, άνθρωποι με πλήρη δικαιώματα, τόνισε, χαρακτηρίζοντας νεοναζί τον νυν υπουργό Μετανάστευσης. «Πολλοί μετανάστες κοιμούνται σε κοτέτσια, κι όμως κι εκεί προσπαθούν να βάλουν λίγο χρώμα σαν την πατρίδα τους», συμπλήρωσε, λέγοντας πως δεν μπορεί παρά να στηρίξει την προσπάθεια.
Η Ναουζάτ Χαντίντ, Παλαιστίνια που ζει στην Ελλάδα, υπογράμμισε πως το δίκιο του λαού της Παλαιστίνης είναι στο κέντρο της προσπάθειας της νέας Κίνησης. «Αγώνας χωρίς σύνορα σημαίνει να στηρίξουμε στην πράξη τον διαρκή αγώνα των Παλαιστινίων, να προωθήσουμε τη συλλογική οργάνωση για να σταματήσει η γενοκτονία και η κατοχή», είπε μεταξύ άλλων.
«Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στις κατασκευές είναι μετανάστες. Είμαστε πίσω από κάθε τούβλο που μπαίνει στην Ελλάδα κι όμως είμαστε αόρατοι», είπε ο Ράντι μετανάστης από την Αίγυπτο. «Η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να μην είμαστε μέλη της κοινωνίας, γι’ αυτό μάς αφήνει χωρίς χαρτιά, χωρίς νομιμότητα, χωρίς ασφάλιση. Έτσι πέφτουν τα μεροκάματα και για εμάς και για τους ντόπιους», εξήγησε, περιγράφοντας το πώς οι μετανάστες οδηγούνται στο περιθώριο, χωρίς να μπορούν να πάνε σε ένα νοσοκομείο, να νοικιάσουν σπίτι κλπ. «Είμαστε σύγχρονοι σκλάβοι!», τόνισε. Τον προηγούμενο χρόνο, είπε, υπήρχαν 17 θανατηφόρα συμβάντα με Αιγυπτίους. Απ’ αυτά καταγράφηκαν μόνο δύο, που είχαν χαρτιά.
Η εκπαιδευτικός Άιντα Γκουρία, αλβανικής καταγωγής, σημείωσε πως η ελληνική κοινωνία ξέρει από προσφυγιά, ενώ αναφέρθηκε και στην περίοδο εισόδου Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα και το πώς αντιμετωπίστηκαν τότε. «Το ελληνικό θαύμα των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε από Αλβανούς εργάτες χωρίς χαρτιά». Σήμερα, υπάρχει ένα θετικό παράδειγμα συμβίωσης στην Ελλάδα.
Παρέμβαση έκανε Πακιστανός δημοσιογράφος, που ανέφερε πως 15.000 μετανάστες από το Πακιστάν αγνοούνται αφότου ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την Ευρώπη!
Η Κωνσταντίνα Κακούρου, πρόεδρος της Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας, ανέδειξε την κρατική αναλγησία στα σχολεία που διδάσκονται παιδιά μεταναστών και την αγωνία των εκπαιδευτικών μήπως συλλάβει η αστυνομία τους μαθητές τους, καθώς μπορεί να μην έχουν χαρτιά οι οικογένειές τους. «Ζητάμε από υπουργείο να στελεχωθούν τα σχολεία, έτσι ώστε να βοηθηθεί ο μαθητικός πληθυσμός που χρειάζεται ιδιαίτερη στήριξη, και η απάντηση είναι πως ‘’υπάρχουν άλλες προτεραιότητες’’ και πως ‘’δεν είναι όλα τα δάκτυλα ίσα’’»!
Όλοι οι συμμετέχοντες ανανέωσαν το ραντεβού τους στην επόμενη συνέλευση της Κίνησης και στους δρόμους του αγώνα.
