Η ταινία Γαλάζιο Μονοπάτι, ( O Último Azul), παραγωγής Βραζιλίας-Μεξικού βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Αποτελεί μια τρυφερή αλλά τολμηρή διαδρομή αντίστασης και εσωτερικής εξέγερσης.
Το ολοκληρωτικό καθεστώς της σύγχρονης Βραζιλίας νομοθετεί για οικονομικούς λόγους τον υποχρεωτικό εγκλεισμό των συνταξιούχων στις λεγόμενες αποικίες, όπου βρίσκονται υπό κρατική επιτήρηση.
Η 77χρονη Τερέζα εργάτρια σε εργοστάσιο που ονειρεύεται μετά την σύνταξη της να πετάξει για πρώτη φορά στη ζωή της με αεροπλάνο, έχει μια εβδομάδα διορία μέχρι τον εγκλεισμό της.
Μετά την άρνηση της κόρης της – υπό την επιτήρηση της οποίας βρίσκεται σύμφωνα με τον νέο νόμο – να της δώσει άδεια να ταξιδέψει με αεροπλάνο της γραμμής, αποφασίζει να πάει στον Αμαζόνιο για να πετάξει με κάποιο μικρό ανεμοπλάνο.
Ο Αμαζόνιος θα γίνει το γαλάζιο μονοπάτι προς την αυτογνωσία της, αλλά και ο καθρέφτης μιας ταξικής κοινωνίας όπου οι πλούσιοι συνταξιούχοι εξαγοράζουν την ελευθερία τους και όπου θα συναντήσει το ψέμα και την εκμετάλλευση, την πλασματική φυγή των ουσιών και την υποκρισία της θρησκείας, αλλά και την δύναμη της φύσης, ανακαλύπτοντας το νόημα της ζωής που δεν έζησε.
Ο σκηνοθέτης Γκαμπριέλ Μασκάρο με σταθερή κάμερα, αργό μοντάζ, κοντινά πλάνα και τετράγωνο καδράρισμα 4:3, θυμίζει Παβλικόφσκι και ειδικότερα την ταινία του Ida στην οποία είδαμε τη διαδρομή προς την αυτογνωσία, μιας νεαρής καλόγριας στην Πολωνία του «υπαρκτού» σοσιαλισμού.
Βασίλης Τσιράκης
