Ιωάννα Ρίζου
Κριτική ψήφος στην Εναλλακτική Παρέμβαση, ζητούμενο οι αγώνες της επόμενης μέρας
Στις 30/11 και 1/12 ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ο μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος της χώρας, προχωράει σε αρχαιρεσίες σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή για τη δικηγορία και τη δικαιοσύνη εν γένει, δεδομένου ότι την τελευταία περίπου δεκαετία το δικηγορικό επάγγελμα βρίσκεται σε κρίση καθώς προχωράει η βίαιη μισθωτοποίησή του χωρίς να γίνεται η παραμικρή προσπάθεια για την κατοχύρωση αξιοπρεπών συνθηκών για τους μισθωτούς δικηγόρους, αφού μέλη του συλλόγου είναι ταυτόχρονα εργοδότες και εργαζόμενοι. Παράλληλα, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των αυτοαπασχολούμενων δικηγόρων, που αναλαμβάνουν ατομικά το βάρος της καθημερινής δικηγορικής εργασίας χωρίς υπαλλήλους, επιβαρυνόμενοι και με την αποπληρωμή ενός ενοικίου γραφείου, τις ασφαλιστικές εισφορές, τη βαριά φορολογία (βλ. τεκμαρτό εισόδημα) και το όλο και αυξανόμενο κόστος ζωής. Ο Δ.Σ.Α., άλλωστε, είναι ένας σύλλογος με βαθιά ταξικά χαρακτηριστικά τα οποία δύσκολα μπορούν να υπερκεραστούν, αφού και η ίδια η ηγεσία του στηρίζεται πάντα σε «προσωπικότητες» που περισσότερο αποκομίζουν ιδίον όφελος και συντάσσονται με τις κυβερνητικές πολιτικές, τους μεγαλοδικηγόρους και τους ιδιοκτήτες των μεγάλων δικηγορικών εταιρειών, παρά με τους «μικρούς» αυτοαπασχολούμενους, νέους και μισθωτούς δικηγόρους. Επιπλέον, δε λείπουν εντός του, οι πατριαρχικές αντιλήψεις, η έλλειψη φεμινιστικής σκοπιάς, η προσέγγιση των ζητημάτων καθημερινότητας των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων αλλά και η προστασία της μητρότητας (εγκυμοσύνη, λοχεία κλπ) και της τεκνοθεσίας.
Αυτή λοιπόν η μερίδα δικηγόρων είναι που έχει κενό παρουσίας και εκπροσώπησης εντός του Δ.Σ.Α. και πρέπει να εκπροσωπηθεί δυναμικά. Στην παρούσα φάση, η προεκλογική περίοδος διεξάγεται κάπως άνευρα για τους «αδύναμους». Η «παράταξη της κυβέρνησης» κατεβαίνει με τρία ψηφοδέλτια (!), ενώ άλλοι δεξιοί υποψήφιοι έχουν ήδη ανακοινώσει τη στήριξή της τελευταίας στο δεύτερο γύρο. Οι κεντρώοι αναζητούν συμμαχίες σε παλιούς και νέους (υποψήφιους) συμβούλους του Δ.Σ.Α., ενώ άλλοι ακολουθούν το «παραδοσιακό μοντέλο» ή στηρίζονται στις πελατειακές σχέσεις που έχουν χτίσει με τα χρόνια. Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας – Δικηγορική Ανατροπή προσπαθεί να βάλει κάποια προσκόμματα και φυσικά έχει δώσει ανά τα χρόνια σημαντικούς αγώνες στο πλαίσιο των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων αλλά και ενάντια στην κρατική καταστολή και την αστυνομική αυθαιρεσία. Ωστόσο, λόγω της σύνθεσής της, αδυνατεί κάποιες φορές να ξεπεράσει παθογένειες του παρελθόντος και να υπερασπιστεί από κινηματική σκοπιά τα συμφέροντα των πληττόμενων συναδέλφων, αντιλαμβανόμενη τον ρόλο του δικηγόρου ως συλλειτουργού της δικαιοσύνης, φέροντας αυταπάτες περί δυνατότητας καλύτερης διαχείρισης των θεσμών, διαφάνειας, λογοδοσίας κοκ. Επίσης, η στάση που επέλεξε να κρατήσει μετά τα γεγονότα του φετινού εορτασμού του Πολυτεχνείου, τα οποία έγιναν ευρέως γνωστά και οδήγησαν στη διατύπωση πρότασης για αναθεώρηση του πλαισίου του εορτασμού μελλοντικά από την Πρυτανεία του ΕΜΠ, χωρίς την καταδίκη των πρακτικών της πολιτικής οργάνωσης της ΑΡΑΣ και της αποφασιστικής απεμπλοκής της από το ζήτημα, είναι μάλλον κατώτερη των περιστάσεων και δημιουργεί σοβαρές αντιφάσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της. Οδήγησε μάλιστα στον πολιτικό διαχωρισμό τριών υποψηφίων και στην παραίτησή τους από το ψηφοδέλτιο λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, δημοσιεύοντας σχετική επιστολή.
Αυτά βεβαίως, δεν είναι στατικά, μέσα από ζωντανές διαδικασίες και εφόσον οι συνεδριάσεις της και η λειτουργία της βασιστούν πάνω σε δημοκρατικές διαδικασίες θα μπορέσει ενδεχομένως να παίξει ένα ρόλο εντός του ΔΣΑ αλλά κυρίως στο πληττόμενο και μάχιμο κομμάτι των δικηγόρων, ώστε αυτοί να εμπλακούν ουσιαστικά και να ξεφύγουν από την απλή ψήφιση ενός ψηφοδελτίου κάθε τέσσερα χρόνια.
Με την κριτική στήριξη του συνδυασμού σε αυτές τις εκλογές, στοίχημα παραμένει με τι όρους θα υπάρχει αγωνιστική φωνή μέσα στον Σύλλογο την επόμενη μέρα, μάχη την οποία θα δώσουν τα μέλη της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, από την σκοπιά της υπεράσπισης των υλικών συμφερόντων της πληττόμενης πλειοψηφίας των συναδέλφων, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών απέναντι στην κρατική καταστολή και τον ολοκληρωτισμό.
