Λίτσα Φρυδά
Καταστροφικές αποδεικνύονται οι καπιταλιστικές πολιτικές που κατέστρεψαν το περιβάλλον, οδηγώντας σε ένα ακόμα έγκλημα κατά των φτωχότερων γειτονιών της Βαλένθια. Η επίσκεψη του Βασιλιά, του Σάντσεθ και του τοπικού κυβερνήτη εξόργισε τους πολίτες, που τους πέταξαν λάσπες. Μεγάλη έκταση πήρε η αλληλεγγύη, με την ακροδεξιά να «ψαρεύει» σε θολά νερά, επιχειρώντας να οικειοποιηθεί μέχρι και αριστερά συνθήματα!
Μέρες μετά την καταστροφή που προκάλεσε το φαινόμενο των έντονων βροχοπτώσεων «Dana», μπαζώνοντας τις πιο φτωχές και πυκνοκατοικημένες περιοχές της Βαλένθια την Τρίτη 29 Οκτωβρίου, η βραδύτητα και η ανικανότητα των αρχών εξακολουθούν να τροφοδοτούν την αγανάκτηση και την οργή των κατοίκων. Σε περίπου 220 ανέρχονται οι νεκροί -ενώ υπάρχουν και πολλοί αγνοούμενοι-, χιλιάδες σπίτια παραμένουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή πόσιμο νερό, ενώ σε κάποιες περιοχές δεν έχουν φτάσει ακόμη σωστικά συνεργεία.
Πρέπει να ζητηθούν ευθύνες πολιτικές και ποινικές από τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Σάντσεθ στη Μαδρίτη και την τοπική νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Μαθόν στη Βαλένθια; Φυσικά! Τόσο για τη μη λήψη μέτρων πρόληψης των πλημμυρών, όσο και για την εγκληματική τους αμέλεια κατά τη διάρκεια του φαινομένου, που έπληξε ιδιαίτερα την εργατική τάξη, στην οποία ανήκουν τα περισσότερα από τα θύματα. Αυτό απαιτούν και πολιτικές οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μέσω ανακοινώσεών τους.
Αν και η μετεωρολογική υπηρεσία Aemet είχε ήδη προειδοποιήσει από το πρωί για την ένταση των βροχοπτώσεων, χρειάστηκαν πάνω από δώδεκα ώρες ώσπου να ειδοποιηθεί ο πληθυσμός, ενώ το φαινόμενο ήταν σε εξέλιξη και το μεγαλύτερο μέρος της καταστροφής είχε ήδη συντελεστεί. Η διάλυση της Μονάδας Έκτακτης Ανάγκης της Βαλένθια (UVE) από την περιφερειακή κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος το 2023, η «παράλυση» του αριθμού έκτακτης ανάγκης 112 της περιφερειακής υπηρεσίας πολιτικής προστασίας, αλλά και του τηλεφωνικού αριθμού για την παροχή βοήθειας στις οικογένειες των αγνοουμένων, είναι χαρακτηριστικά της εγκληματικής πολιτικής και οργάνωσηςτου κράτους.
Η καταστροφή ήταν απολύτως προβλέψιμη. Ήδη από το 2004, το κράτος και η Υδρογραφική Υπηρεσία είχαν καταρτίσει σχέδια για την αποτροπή πλημμυρικών φαινομένων στον ποταμό Χουκάρ.Ωστόσο ελάχιστα έργα υποδομής για την περιβαλλοντική προσαρμογή και αποστράγγιση του λεκανοπεδίου Πόγιο πραγματοποιήθηκαν έκτοτε. Πλημμύρα εξίσου καταστροφική είχε πλήξει την πόλη της Βαλένθια το 1957, σκοτώνοντας 92 ανθρώπους. Σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών, μεγάλα έργα που κατασκευάστηκαν στη συνέχεια για την εκτροπή της κοίτης του Τούρια, απέτρεψαν την εξάπλωση της τραγωδίας στην πόλη της Βαλένθια σήμερα, που σημαίνει πωςυπάρχουν υποδομές και η κατάλληλη τεχνογνωσία για την πρόληψη τέτοιων καταστροφών. Μάλιστα, μετά την κατάρρευση του φράγματος Τους το 1982, που προκάλεσε τεράστιες πλημμύρες, μελετήθηκε η μορφολογία της περιοχής και αποκαλύφθηκε ότι οι αυτοκινητόδρομοι είχαν μετατραπεί σε φράγματα που εμπόδιζαν τη φυσική ροή των υδάτων στη θάλασσα.
Παρόλα αυτά, κεντρική και περιφερειακή κυβέρνηση αδιαφόρησαν για την προστασία της ζωής και της περιουσίας του λαού. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από την άναρχη κερδοσκοπική δόμηση, την αλλαγή χρήσης γης, τις αυθαιρεσίες στη διαχείριση ρεμάτων και ποταμών και την εγκληματική για το περιβάλλον καπιταλιστική ανάπτυξη με την κατασκευή υποδομών, όπως η κύρια οδική αρτηρία V-31, όπου βρίσκονται συγκεντρωμένες οι βιομηχανικές περιοχές που υπέστησαν καιτις μεγαλύτερες καταστροφές.
Για να κατευνάσουν τη λαϊκή οργή, και σε μια προσπάθεια αποποίησης των ευθυνών και επίδειξης ενότητας των θεσμών, το βασιλικό ζεύγος της Ισπανίας συνοδευόμενο από τον Μαθόν και τον Σάντσεθ και πλαισιωμένο από σημαντική αστυνομική δύναμη πήγε στην Ραϊπόρτα, την πόλη με τους περισσότερους νεκρούς. Η αντίδραση του κόσμου ήταν πρωτοφανής, ενδεικτική της πολιτικής κρίσης που σοβεί. Οι βασιλείς και οι πολιτικοί εκδιώχθηκαν κυριολεκτικά από το πλήθος που τους υποδέχθηκε φωνάζοντας «δολοφόνοι, δολοφόνοι!», εκτοξεύοντας εναντίον τους πέτρες, λάσπες, κοντάρια και μπουκάλια…
Στις δύσκολες στιγμές «Μόνο ο λαός σώζει το λαό» (σύνθημα του ισπανικού εμφυλίου)! Γι’ αυτό και απέναντι στη θεσμική αδιαφορία και εγκατάλειψη, ήταν συγκλονιστικό το λαϊκό κύμα έμπρακτης αλληλεγγύης νέων, εργαζομένων, συλλογικοτήτων οι οποίοι εξοπλισμένοι με φτυάρια, σκούπες, τρόφιμα και μπότες, συρρέουν κατά χιλιάδες από όλη τη χώρα για να ανακουφίσουν τους πληγέντες, προξενώντας τεράστιο εκνευρισμό στις αρχές οι οποίες επιδιώκουν, ανεπιτυχώς, να τους υποτάξουν στον δικό τους σχεδιασμό.
Την ίδια ώρα αγωνιστές και οργανώσεις της αριστεράς επισημαίνουν τον κίνδυνο από την δραστηριοποίηση της ακροδεξιάς στα κοινωνικά δίκτυα και στο πεδίο όπου επιχειρούν να συμμετάσχουν σε «δράσεις αλληλεγγύης», προκειμένου να καρπωθούν κάλπικη πολιτική υπεραξία. Η El Pais αναφέρει πως ακροδεξιές ομάδες όπως η Falange και η Revuelta προσπαθούν ναοικειοποιηθούν ακόμη και το σύνθημα «Μόνο ο λαός σώζει το λαό».
Σε κινητοποιήσεις καλούν αριστερές οργανώσεις, μεγάλο κύμα έμπρακτης αλληλεγγύης
Στο πνεύμα της οργανωμένης αλληλεγγύης η αριστερή Ένωση Φοιτητών της Βαλένθια κάλεσε με ανακοίνωσή της σε αποχή από τα μαθήματα, από τις 4 έως τις 12 Νοεμβρίου, δηλώνοντας: «Δεν θα επιστρέψουμε στα μαθήματα γιατί θα συνεχίσουμε να βοηθάμε τον λαό!» Ταυτόχρονα , μαζί με τοπικούς μαζικούς φορείς και περίπου είκοσι συνδικάτα και ενώσεις της Βαλένθια, καλεί όλους τους νέους να συμμετάσχουν μαζικά στη διαδήλωση του Σαββάτου 9 Νοεμβρίου και «να μετατρέψουμε την οργή και τον πόνο μας σε μια εκκωφαντική κραυγή για δικαιοσύνη, αποκατάσταση των πληγέντων και παραίτηση της κυβέρνησης». Καλεί επίσης τα συνδικάτα να απαντήσουν δυναμικά με κινητοποιήσεις και να καταγγείλουν, ταυτόχρονα, τους εργοδότες που ανάγκασαν τους εργαζόμενους να παραμείνουν στη δουλειά παρά τον κόκκινο συναγερμό, βάζοντας τα κέρδη πάνω από τις ζωές των εργαζομένων.
Στη διαδήλωση καλεί με ανακοίνωσή του και το Διεθνιστικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας (POSI) το οποίο θέτει διαχρονικά το ζήτημα της κατάργησης της μοναρχίας και της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας και καταγγέλλει ως υπεύθυνο για την καταστροφή «το μοναρχικό, αδιάφορο, διεφθαρμένο και παρασιτικό όσο κανένα άλλο κράτος, το κράτος των αυτόνομων περιοχών στην υπηρεσία των κερδοσκόπων και του πολέμου», χαρακτηρίζοντας τη «μοναρχία και τις κυβερνήσεις που υποτάσσονται σε αυτήν (…) πραγματικό άχθος για τον λαό». Επισημαίνει πως τα τελευταία τρία χρόνια η κυβέρνηση συνασπισμού αύξησε τις στρατιωτικές δαπάνες κατά 48% και ζητά τα ρήματα αυτά να δοθούν για υποδομές αντιπλημμυρικής προστασίας και για την ανοικοδόμηση της Βαλένθια.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (9.11.24)
