Γιώργος Καραδάκης* | Αντιγόνη Τρούλη**
Μετά την προσφυγή του υπουργείου Παιδείας στα δικαστήρια εναντίον της απεργίαςαποχής για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (ν. 4823/2021), σειρά είχε την Τετάρτη 6/3 και η απεργία-αποχή που έχει κηρύξει από τις 7 Φεβρουαρίου η ΑΔΕΔΥ για την αξιολόγηση του ν. 4940/2022 (Βορίδη) στο υπόλοιπο δημόσιο. Ξανά, υπουργείο Εσωτερικών και Παιδείας παραδέχονται την αδυναμία τους να πείσουν τους εργαζόμενους να συμμετέχουν στην αξιολόγηση και απαντούν στη μαζική συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή με καταστολή και δικαστήρια.
Παρά τους εκβιασμούς και τις απειλές στους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς για μη μονιμοποίησή τους, αν
δεν αξιολογηθούν, τον φόβο για το εργασιακό μέλλον, οι εκπαιδευτικοί ανάγκασαν την κυβέρνηση να πάει 11 φορές στα δικαστήρια τις ΟΛΜΕ, ΔΟΕ για την απεργία-αποχή και τώρα δεύτερη φορά την ΑΔΕΔΥ για το υπόλοιπο δημόσιο, προκειμένου να επιβάλει την αξιολόγηση και να κερδίσει το χαμένο έδαφος από τις ανεπιτυχείς προσπάθειες όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων να την εφαρμόσουν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) εδώ και 30 χρόνια.
Στην εκπαίδευση, με τις άθλιες σχολικές υποδομές και τις τραγικές ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό (πάνω
από 50.000 οι αναπληρωτές και φέτος), η αξιολόγηση στοχεύει στην κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, άρση της μονιμότητας, συγχωνεύσεις και κλεισίματα σχολείων, πειθάρχηση και έλεγχο των εκπαιδευτικών, σύνδεση μισθού-αξιολόγησης, αυτονομία των σχολικών μονάδων και σύνδεσή τους με την τοπική αγορά αναζητώντας κάθε λογής χορηγούς για τη χρηματοδότησή τους, εξυπηρετώντας τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
Στο υπόλοιπο δημόσιο, με τις κρατικές υπηρεσίες συρρικνωμένες μετά από 14 χρόνια μνημονίων, με πιο
εντατική ιδιωτικοοικονομική λειτουργία, με τεράστιες ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό και υποδομές, αύξηση
της εντατικοποίησης και της ελαστικής εργασίας, οι εργαζόμενοι δεν πείθονται για τις «αγαθές» προθέσεις των κυβερνώντων. Η αξιολόγηση Βορίδη με επιβολή στοχοθεσίας, όπως επιτάσσουν κυβέρνηση και ΕΕ, στοχεύει στη μετατροπή και των δημοσίων υπηρεσιών σε πεδίο κερδοφορίας των ιδιωτικών συμφερόντων. Με τον υπάλληλο να κρίνεται για την «προσαρμοστικότητά» του στις εργασιακές συνθήκες «λάστιχο», με κριτήρια που επιβάλουν τρεις δεξιότητες του υπαλλήλου υποχρεωτικά να είναι πάντα ελλιπείς, με τιμωρητικό και ανταγωνιστικό χαρακτήρα (προβλέποντας μπόνους), η αξιολόγηση χρησιμοποιείται για καλλιέργεια κοινωνικού αυτοματισμού, ενοχοποίησης-εκφοβισμού των εργαζόμενων για τα προβλήματα που οι αντεργατικές πολιτικές τους προκαλούν.
Τώρα, με τη χρήση των απεργοσπαστικών διατάξεων του νόμου Χατζηδάκη και την κατηγορία της «πολιτικής απεργίας» για να βγει η απεργία-αποχή παράνομη, προσπαθούν να επιβάλουν τις βάρβαρες πολιτικές τους, καταργώντας το δικαίωμα στην απεργία για ανατροπή της πολιτικής τους. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο απαιτείται να απαντήσουμε με το δυνάμωμα του αγώνα με όλες τις μορφές. Με επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής από τις ομοσπονδίες, τα πρωτοβάθμια και την ΑΔΕΔΥ, με δράση στα σωματεία. Απέναντι στις υποχωρήσεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, να ορθώσουμε μαζικό συλλογικό μέτωπο πάλης ενάντια στην αξιολόγηση της απειλής και της ανθρωποφαγίας, για μαζικές προσλήψεις, μονιμοποιήσεις συμβασιούχων, μείωση χρόνου εργασίας, αύξηση μισθών, έξωση των ιδιωτικών συμφερόντων, χρηματοδότηση των σχολείων και υπηρεσιών για αξιοπρεπείς συνθήκες για τους υπαλλήλους και την κοινωνία. Για ουσιαστική γνώση, παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο.
*μέλος Συλλόγου Μόνιμων Διοικητικών Υπαλλήλων Σιβιτανιδείου Ιδρύματος
**μέλος ΕΛΜΕ Ηρακλείου και Γενικού Συμβουλίου ΑΔΕΔΥ
