Δημήτρης Παυλόπουλος
Τρεισήμισι μήνες μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, στις οποίες το ακροδεξιό κόμμα της Ελευθερίας του Γκερτ Βίλντερς κέρδισε την πρώτη θέση, ο σχηματισμός κυβέρνησης δείχνει ακόμα να καθυστερεί. Στις διαπραγματεύσεις, που ξεκίνησαν μετά τις εκλογές, συμμετέχουν επίσης το Φιλελεύθερο Κόμμα με νέα ηγέτη την Ντενίζ Γεζιλγκόζ, το κεντρώο κόμμα του Νέου Κοινωνικού Συμβολαίου του Πίτερ Όμζινκτ που προωθεί τη λύση της κυβέρνησης τεχνοκρατών και το Κίνημα Αγροτών Πολιτών που εκφράζει τα συμφέροντα των μεγάλων κτηνοτροφικών εταιρειών της Καρολίν ντε Πλας.
Η προοπτική σχηματισμού μιας κυβέρνησης με αυτή τη σύνθεση αντιμετωπίζεται θετικά από μεγάλη μερίδα πολιτών, καθώς όλα τα κόμματα έχουν ως βασική τους προτεραιότητα τον περιορισμό της μετανάστευσης και τη δραστική μείωση του αριθμού των προσφύγων που δέχεται η Ολλανδία. Τελικά, όμως, ο δρόμος αποδεικνύεται πιο δύσκολος. Φαίνεται πως οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ολλανδίας ταλαντεύονται στην αποδοχή μιας κυβέρνησης με κυρίαρχη την ακροδεξιά. Αυτό αποτυπώνεται στη συνεχή αλλαγή της στάσης των Φιλελευθέρων και του Νέου Κοινωνικού Συμβολαίου και στη συνεχή επίκληση του θέματος του σεβασμού του Συντάγματος από τον Βίλντερς. Καθένα από τα δύο κόμματα προσπαθεί να παγιδέψει το άλλο σε πλήρη συμμετοχή στο νέο κυβερνητικό σχήμα, αναλαμβάνοντας το ίδιο τον ρόλο της κοινοβουλευτικής στήριξής του χωρίς να συμμετέχει σε αυτό.
Πέρα από τα μικροκομματικά παιχνίδια, όμως, ακόμα και το ίδιο το κόμμα του Βίλντερς δυσκολεύεται να συμφωνήσει στον σχηματισμό κυβέρνησης. Εκτός από τον περιορισμό της μετανάστευσης, άλλωστε, κέρδισε την πλειοψηφία υποσχόμενο την άμεση αύξηση του εισοδήματος των φτωχών και μεσαίων στρωμάτων που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την απότομη άνοδο του πληθωρισμού. Αυτές οι υποσχέσεις, όμως, κάθε άλλο παρά ταιριάζουν στη δημοσιονομική πολιτική που σχεδιάζουν οι κυρίαρχοι κύκλοι της χώρας. Φαίνεται ότι η ακροδεξιά ψάχνει έναν εύσχημο τρόπο να θυσιάσει τις λαϊκίστικες της υποσχέσεις για να αναλάβει τη διακυβέρνηση.
