Έφη Καραχάλιου
Ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε όπως την είδαμε στην μικρή και μεγάλη οθόνη, με συνολικά δέκα έργα που μας κίνησαν το ενδιαφέρον. Στην περισσότερο απαρίθμηση παρά κατάταξη των ταινιών είναι αυτές που έτυχαν ελληνικής διανομής, ενώ αποφεύγονται εκείνες που δεν έχουν ακόμη προβληθεί στην Ελλάδα (παραδείγματος χάριν στην περίπτωση του Tar).
ΤΑΙΝΙΕΣ
Τα Πάντα Όλα (Everything Everywhere All aT Once)
Οι αδερφοί Russo ξεφεύγουν από τις ταινίες Marvel και δημιουργούν ένα multiverse με κέντρο την απολαυστική Michelle Yeoh (Τίγρης και Δράκος).
Ένα καθαριστήριο με κακή οικονομική διαχείριση, ένας άβουλος σύζυγος, ο αυστηρός πατέρας και η ατίθαση κόρη: όλα αυτά καλείται να αντιμετωπίσει καθημερινά η Evelyn, μια ασιάτισσα που μετανάστευσε στην Αμερική για να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Κάπου ανάμεσα στις στοίβες ρούχων και λογαριασμών, τα σχέδιά της ναυάγησαν και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει την δύστροπη εφοριακό που ετοιμάζεται να της δώσει το τελειωτικό χτύπημα.
Μαγνητικά Πεδία
Τα “Μαγνητικά πεδία” του Γιώργου Γούση σάρωσαν στα θερινά σινεμά και είναι η επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στα φετινά Όσκαρ.
Η τυχαία συνάντηση ενός άντρα και μιας γυναίκας με διαφορετικές αφετηρίες και ηθικές πυξίδες δημιουργεί εκείνο τον χώρο, το μαγνητικό πεδίο γύρω από το οποίο θα γνωριστούν και θα απομαγνητιστούν. Μια low-budget ταινία γυρισμένη με αγνές κινηματογραφικές προθέσεις που καταφέρνει με την αμεσότητα των διαλόγων και τo νοσταλγικό εφέ της βιντεοκάμερας να δημιουργήσει ένα αιθέριο και εξωπραγματικό στόρυ.
AFTERSUN
Η Charlotte Wells, με το Aftersun να είναι η πρώτη της ταινία, αποτυπώνει σε VHS την παιδική της ηλικία και την σχέση με τον πατέρα.
Λίγο πριν μας αφήσει η κινηματογραφική χρονιά, έρχεται το καλοκαιρινό και συναισθηματικό ζεστό Aftersun να μας προκαλέσει συγκίνηση και νοσταλγία. Η σχέση της 11χρονης Sophie με τον 32χρονο πατέρα της (ο Paul Mescal του Normal People στον ομώνυμο ρόλο) σε ένα ολιγοήμερο ταξίδι στην Τουρκία εξελίσσεται σε μια τρυφερή απεικόνιση της παιδικής ηλικίας και της ενηλικίωσης αντίστοιχα. Τι και αν έχουν περάσει χρόνια από τότε, η κάμερα που ανακαλύπτει μετά από χρόνια η Sophie και καταγράφει εκείνο το ταξίδι την καλεί στο να αναδιατάξει μια καλά κρυμμένη ανάμνηση. Περισσότερα εδώ >>>
EO
Μια ευρηματική ταινία μέσα από τα μάτια του Eo, ενός γλυκού γαϊδουριού που αποκαλύπτει ότι είμαστε περισσότερο “ζώα” απ’ όσο φανταζόμαστε.
Πριν λίγες μέρες, η ταινία «Eο» του Γέρζι Σκολιμόφσκι ανακοινώθηκε ότι θα είναι η πρόταση της Πολωνίας για τα φετινά Όσκαρ και όχι άδικα. Βαδίζοντας στα βήματα του Ρομπέρ Μπρεσόν με την ταινία «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ» που θέτει στο κέντρο της αφήγησης επίσης ένα γαϊδουράκι, η ταινία με την υποδειγματική φωτογραφία χειρίζεται εξαίσια τον τετράποδο πρωταγωνιστή της για να αποδείξει πως η ανθρώπινη φύση δεν απέχει πολύ από αυτή των ζώων.
Bones and All
Ισόποσα άβολη και τρυφερή, η ρομαντική ιστορία δυο ανθρώπων με μεταφυσικές ικανότητες που τρέφονται με ανθρώπινο κρέας είναι σίγουρα μια διαφορετική κινηματογραφική πρόταση.
Ο Timothee Chalamet δίνει ένα εύρος ερμηνειών και φαίνεται να ισορροπεί με άνεση ανάμεσα στα χολυγουντιανά blockbuster τύπου Dune αλλά και αυτή την indie παραγωγή. Καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας το gore εναλλάσσεται με τον έρωτα και ο θεατής βρίσκεται σε μια μόνιμη και άβολη αναμονή κάποιου περιστατικού κανιβαλισμού που θα διακόψει το ρομάντζο των δυο ηρώων. Το χίπικο road trip aesthetic που βλέπουμε σε ανεξάρτητες παραγωγές τύπου American Honey συναντά τις grainy πρώτες σαιζόν του Walking Dead και το αποτέλεσμα είναι κάθε άλλο παρά καθηλωτικό και εν μέρει σαγηνευτικό.
Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο (The worst person in the world)
Η νέα ταινία του Joachim Trier χάνεται κάπου στην μετάφραση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει καμία κινηματογραφική αξία.
Είναι πάντα άβολη η συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης και η μετάβαση στην δεκαετία των 30 και με αυτό ασχολείται κυρίως η ταινία του Joachim Trier. Μια γυναίκα χωρίς σαφή όρια και στόχους προσπαθεί να βάλει σε τάξη την επαγγελματική και προσωπική της ζωή. Μέσα από τις σχέσεις της που βυθίζονται μελαγχολικά στην ρουτίνα ή/και την απιστία, η ζωή της μοιάζει να βρίσκεται μόνιμα σε αναταραχή, με συνεχείς κρίσεις.
Απόφαση φυγής (Decision to Leave)
Ο Park Chan-wook επιστρέφει με ένα καλοδουλεμένο δράμα, παραμένοντας βέβαια στην σκιά των παλαιότερων Handmaiden και σίγουρα του Oldboy.
Συνεχίζοντας το μοτίβο των χαρακτήρων που καθορίζονται από μοιραία πάθη και ένοχα μυστικά, η υπόθεση ενός άντρα που σκοτώνεται κατά την αναρρίχηση σε ένα βουνό γίνεται η αφορμή για μια σειρά γεγονότων που κανείς δεν περίμενε. Η καθηλωτική φωτογραφία, οι διάχυτοι συμβολισμοί και οι δυνατές ερμηνείες είναι κάποια από τα ξεκάθαρα ατού της ταινίας, ωστόσο σε κάποια σημεία η σύγκριση με παλαιότερα έργα είναι αναπόφευκτη και έτσι το αποτέλεσμα καθορίζεται από το παρελθόν. Αναμφισβήτητα μια από τις ταινίες της χρονιάς παρά τις όποιες μικρές ενστάσεις.
ΣΕΙΡΕΣ
Irma Vep
ο remake της εμβληματικής Irma Vep από τον δημιουργό της Olivier Assayas είναι ένας δημιουργικός αναστοχασμός για την έβδομη τέχνη.
Η Irma Vep (αναγραμματισμός του Vampire) είναι μια θρυλική πρωταγωνίστρια της βωβής ταινίας του 1915, “Les Vampires”. To 1995 o Olivier Assayas δημιουργεί μια ταινία για την διαδικασία του τηλεοπτικού remake αυτής της ταινίας, με πρωταγωνίστρια την Maggie Cheung, γνωστή μέχρι τότε για τις πολεμικές ταινίες δράσης στην Ασία που υποδύεται τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα ήταν μια πειραματική ματιά για την τέχνη του σινεμά λίγο πριν την εκπνοή της πρώτης χιλιετίας και την εισαγωγή του blockbuster στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Irma Vep: Μια meta σειρά για το σινεμά του χθες και του σήμερα
White Lotus (SEASON 2)
Η δεύτερη σαιζόν της σειράς που δεν περίμενε κανείς ότι θα είναι τόσο ενδιαφέρουσα, κερδίζει την αναγνώριση που της αξίζει.
Πυρήνας του White Lotus είναι η υποδόρια κριτική στα πάθη και τις επιθυμίες της αστικής τάξης, με φόντο πολυτελή θέρετρα σε διάφορες γωνιές του κόσμου. Με διάσπαρτα στοιχεία θρίλερ που θυμίζουν Αγκάθα Κρίστι και ένα διάχυτο κυνισμό για τις σχέσεις στο σήμερα, το White Lotus καταφέρνει και στις δυο αυτοτελείς του σαιζόν να παρουσιάσει διαφορετικές κοινωνικές καταστάσεις, ντυμένες με παράλογο σνομπισμό και αδιανόητα απωθημένα. Το αυξημένο budget που έχει η δεύτερη σαιζόν υπερτονίζει ακριβώς αυτά τα στοιχεία, δημιουργώντας μια μόνιμα υπερσεξουαλική ατμόσφαιρα μεταξύ των πρωταγωνιστών που οδηγεί σε ψέματα, απιστίες και τοξικές συμπεριφορές.
The Bear (SEASON 1)
Η ιστορία ενός σεφ που από high-class εστιατόρια επιστρέφει στο σαντουιτσάδικο του πατέρα του είναι κάτι παραπάνω από μια ιστορία για την επιστροφή στις ρίζες.
Το μικρό μαγαζάκι στο Σικάγο σε αντίθεση με το υπερπολυτελές εστιατόριο, αυτή είναι μια από τις βασικές αντιθέσεις στις οποίες βασίζεται η σειρά. Ο θάνατος ενός μέλους της οικογένειας ωθεί τον Carmy σε μια εσωτερική αναδίπλωση, που τον ωθεί στο να γυρίσει πίσω και να αναλάβει πια και χρέη ιδιοκτήτη. Άγχη, υπαρξιακά προβλήματα, καταπιεσμένα τραύματα και κυρίαρχα ο θεσμός της οικογένειας είναι και αυτά επιδραστικά στον χαρακτήρα του Carmy, ενώ ο θεατής εισάγεται παράλληλα στον εξίσου αγχωτικό κόσμο της οργάνωσης σε μια κουζίνα.
