Γιώργος Παυλόπουλος
Η υπόθεση Ναβάλνι – του πιο γνωστού από τους πολιτικούς αντιπάλους του Πούτιν, αλλά σε κάθε περίπτωση φαιδρού προσώπου και απολύτως εξαρτημένου από τη Δύση – φαίνεται πως θα αποτελεί ένα κατάλληλο «γήπεδο» για να λύσουν τις διαφορές τους και να βρουν (εάν βρουν…) τις νέες ισορροπίες τους ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσία. Όχι επειδή είναι το πιο σημαντικό ζήτημα στις σχέσεις ανάμεσά τους, αλλά επειδή προσφέρεται για εκμετάλλευση και μπορεί να συνοδευτεί από πολλά παραμύθια.
Ήδη, άλλωστε, έχει φανεί τι είναι αυτό που τους «καίει» περισσότερο: Η ολοκλήρωση ή όχι του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2, ο οποίος έχει αναδειχθεί σε μήλον της έριδος ανάμεσα στους τρεις. Οι Ρώσοι τον θέλουν, οι Γερμανοί τον έχουν ανάγκη, οι Γάλλοι το σκέφτονται και παζαρεύουν ανταλλάγματα, οι Αμερικανοί θέτουν σκληρούς όρους, απειλούν με κυρώσεις και θα ήταν ευτυχείς με την ακύρωσή του – έτσι, έχουν εμπλακεί σε ένα μπρα-ντε-φερ που, για την ώρα, ουδείς γνωρίζει πού θα καταλήξει.
Υπάρχει, ωστόσο, και μία πλευρά στην υπόθεση Ναβάλνι την οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Το ενδεχόμενο, δηλαδή, να αποτελέσει το «τυχαίο» γεγονός που θα προκαλέσει μια ευρύτερη κοινωνική έκρηξη στη Ρωσία του Πούτιν. Διότι μπορεί η φτωχολογιά και η πλειοψηφία των εργαζομένων της χώρας να μην έχουν τίποτα να ελπίζουν σε αυτόν και τους υποστηρικτές του, στους οποίους ανήκει και μερίδα του ρωσικού κεφαλαίου, όμως η ιστορία δεν γράφεται με τον τρόπο που προβλέπουν οι θεωρίες και τα βιβλία, αλλά ακολουθεί τους δικούς της, συχνά απρόβλεπτους, δρόμους.
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως ο Πούτιν και το καθεστώς του υπολογίζουν σοβαρά την απειλή που μπορεί να αντιπροσωπεύει ο Ναβάλνι σε αυτή τη συγκυρία και, γι’ αυτό, δεν θα υποχωρήσουν εύκολα.
