Η κόρη του Μπάσεντ αλ-Ταμίμι μεγάλωσε σε ένα σπίτι με πολλούς δολοφονημένους συγγενείς – μάρτυρες τους αποκαλούν – από τον ισραηλινό στρατό. Ο ίδιος, τα αδέλφια του, οι συγγενείς του αγωνίζονται από μικρά παιδιά. Έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί, τραυματιστεί. Θεωρεί ότι τόσο η Άχεντ, όπως και κάθε άλλο παιδί στην Παλαιστίνη που βιώνει την κατοχή, θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο χαστουκίζοντας έναν στρατιώτη που χτυπάει παιδιά.
Για την παλαιστινιακή αντίσταση τονίζει ιδιαίτερα τον ρόλο της γυναίκας λέγοντας ότι τους χρωστάνε πολλά. Είναι γυναίκες ελεύθερες, μορφωμένες, ασυμβίβαστες και δυναμικές, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τον αγώνα να γίνει η Παλαιστίνη μια ελεύθερη χώρα.
Μιλώντας για το παλαιστινιακό ζήτημα, προχωρά σε μια βαθιά πολιτική και ιδεολογική ανάλυση, θέτοντας το θέμα της ισραηλινής κατοχής ως βασικού εκφραστή της καπιταλιστικής κυριαρχίας στην περιοχή, όπου διαδραματίζει ταυτόχρονα το ρόλο του χωροφύλακα. Εξηγεί πως ο αγώνας τους είναι κομμάτι του ευρύτερου αντι – ιμπεριαλιστικού αγώνα. Θέτει, επίσης, ξεκάθαρα το θέμα της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού και τονίζει ότι εφόσον οι καπιταλιστές συνεργάζονται και συμμαχούν έτσι και εμείς, οι λαοί, επιβάλλεται να κάνουμε ακριβώς το ίδιο – να συμμαχήσουμε απέναντι τους. Λέει ότι η κρίση της Ελλάδας είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος – εκεί η κατοχή είναι στρατιωτική, ενώ εδώ είναι οικονομικού τύπου.
Για τη στάση της Παλαιστινιακής Αρχής είναι καυστικός και την παρομοιάζει με τη γαλλική κυβέρνηση του Βισύ στη κατοχή και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει, άλλωστε, διατυπώσει τη διαφωνία του από το 1993 με τη συμφωνία του Όσλο, κάτι που τον οδήγησε να φύγει από την Φατάχ και να ακολουθήσει μια ριζοσπαστική πολιτική άποψη και πρακτική απέναντι στην στρατιωτική κατοχή του Ισραήλ.
Τέλος, προβλέπει ότι ο τομέας Γ (η Παλαιστίνη είναι χωρισμένη από τους Ισραηλινούς σε τομέα Α, Β και Γ) αργά ή γρήγορα θα εποικιστεί εξολοκλήρου και ισχυρίζεται πως η Παλαιστινιακή Αρχή το γνωρίζει ωστόσο δεν αντιδρά – είτε γιατί δεν το επιθυμεί είτε γιατί δεν μπορεί. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν υπερασπίζεται το χωριό του, το Νάμπι Σαλέχ, τα μισά σπίτια του οποίου βρίσκονται στον τομέα Γ και τα υπόλοιπα στον Β.
Καταλήγει δε διατυπώνοντας τη φράση: «Δεν θα μας σώσει καμία Ευρωπαϊκή Ένωση και καμιά Αμερική», ενώ στα χέρια του κρατά την αφίσα με τα φυλακισμένα παιδιά της οικογένειάς του, της οικογένειας Ταμίμι.
Οδοιπορικό: Ο αγώνας κρατά την ελπίδα ζωντανή στην κατεχόμενη Παλαιστίνη
