του Νίκου Καπιτσίνη
Την Πέμπτη 22 Φλεβάρη, ξεκινάει η μεγαλύτερη απεργία των πανεπιστημιακών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η 14ήμερη κινητοποίηση ψηφίστηκε με τεράστια πλειοψηφία 88% και συμμετoχή του 58% των μελών του σωματείου (UCU). Θα ξεκινήσει δε σε 59 από τα 66 πανεπιστημιακά ιδρύματα, αφού η συμμετοχή δεν έπιασε το 50% σε επτά πανεπιστήμια και από το 2016, με βάση τον νέο συνδικαλιστικό αντεργατικό νόμο, ορίζεται πως για να θεωρηθεί νόμιμη μία απόφαση σωματείου για απεργία θα πρέπει να ψηφίσει τουλάχιστον το 50% των μελών του…
Η απεργία είναι η απάντηση των πανεπιστημιακών απέναντι στην ουσιαστική διάλυση του συνταξιοδοτικού συστήματος των εργαζομένων στα ΑΕΙ. Οι ρυθμίσεις περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την περικοπή των επιδομάτων από 20% έως 40% — για έναν λέκτορα αυτό θα σημάνει μείωση των ετήσιων συνταξιοδοτικών αποδοχών κατά 10.000 λίρες. Επιπλέον, οι συντάξεις θα γίνουν έρμαιο των διακυμάνσεων των χρηματιστηρίων και των ομολόγων, αφού θα μετατραπούν σε επενδυτικά λάφυρα. Ως αποτέλεσμα, πολλοί θα αναγκαστούν να κατευθυνθούν προς τον ιδιωτικό ασφαλιστικό τομέα, ακολουθώντας το παράδειγμα των περισσότερων εργαζομένων στη χώρα.
Η ουσιαστική διάλυση του συνταξιοδοτικού συστήματος έρχεται σαν απόρροια του μοντέλου του επιχειρηματικού πανεπιστημίου: Από τη μία, τεράστιες μισθολογικές ανισότητες με παχυλούς μισθούς πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων, που επιφέρουν περικοπές σε άλλους τομείς, όπως οι εισφορές των εργοδοτών. Από την άλλη, επέκταση της ιδιωτικοποίησης των εκπαιδευτικών θεσμών, μέσω της ιδιωτικής ασφάλισης και της επένδυσης σε ασφάλιστρα και ομόλογα.
Παρόλη την αδιαλλαξία, όμως, οι πανεπιστημιακοί μπαίνουν στον απεργιακό στίβο με μάχιμη διάθεση για ανατροπή των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων.
