Γιώργος Παυλόπουλος
- ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Τουρκία, Ισραήλ, Γαλλία διεκδικούν μερίδιο
«Ένας πόλεμος, ο οποίος ξεκίνησε με τις ειρηνικές διαδηλώσεις κατά του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, εξελίσσεται ταχύτατα σε μια παγκόσμια διελκυστίνδα για τον έλεγχο αυτού που απομένει από την κατεστραμμένη Συρία, ενέχοντας τον κίνδυνο μιας ευρύτερης σύγκρουσης». Έτσι ξεκινούσε η ανάλυση που δημοσιεύτηκε την περασμένη Δευτέρα στην εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ, περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί ως εξής: «Κάτω από τους ουρανούς όπου επικρατεί συνωστισμός από τα μαχητικά αεροσκάφη μισής ντουζίνας χωρών, διάφορες ομάδες οι οποίες υποστηρίζονται από ανταγωνιστικές δυνάμεις πολεμούν η μία την άλλη, με διάφορους συνδυασμούς που προκαλούν ίλιγγο. Οι σύμμαχοι σε ένα μέτωπο είναι αντίπαλοι σε κάποιο άλλο. Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Τουρκία και Ιράν διαθέτουν στρατεύματα στο έδαφος, τα οποία βρίσκονται ολοένα και πιο συχνά αντιμέτωπα. Και μόλις μέσα στην τελευταία εβδομάδα, Ρωσία, Τουρκία, Ιράν και Ισραήλ έχασαν αεροσκάφη από εχθρικά πυρά».
«Ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος είναι το σκηνικό που κυριαρχεί στη Συρία και οποιαδήποτε κλιμάκωση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μια περιφερειακή ή παγκόσμια σύγκρουση, δεδομένου ότι σχεδόν όλες οι μεγάλες δυνάμεις είναι απευθείας παρούσες στα πεδία των μαχών και όχι πλέον μέσω αντιπροσώπων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν», συνέχιζε το ίδιο κείμενο, που αποτυπώνει με αρκετή ακρίβεια τα όσα δραματικά συμβαίνουν αυτή την περίοδο σε μια χώρα στην οποία –όπως άλλωστε γνωρίζαμε εκ των προτέρων– η αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους ήταν απλώς το πρόσχημα για να προχωρήσει το σχέδιο του διαμελισμού της ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές ύαινες.
Πράγματι, τα τρία βασικά στρατόπεδα έχουν αρχίσει να ξεκαθαρίζουν και οι φύλακές τους φροντίζουν να τα οχυρώσουν όσο καλύτερα μπορούν και, αν είναι δυνατόν, να τα επεκτείνουν. Έτσι, ήδη το καθεστώς του Άσαντ, με τη βοήθεια βεβαίως της Ρωσίας και του Ιράν, έχει υπό τον έλεγχό του το 50% περίπου του εδάφους της Συρίας, κυρίως στο δυτικό και κεντρικό της τμήμα, μέχρι τον ποταμό Ευφράτη. Βόρεια και ανατολικά του ποταμού τον πρώτο λόγο έχουν οι Κούρδοι και οι άραβες σύμμαχοί τους που αποτελούν τις λεγόμενες Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), οι οποίες έχουν τις «πλάτες» των Αμερικανών. Τέλος, το βορειοδυτικό τμήμα, όπου βρίσκεται και η πολιορκημένη Αφρίν, είναι το σημείο στο οποίο έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους η Τουρκία και οι δικοί της σύμμαχοι, του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) –στον οποίο μετέχουν και αρκετοί πρώην τζιχαντιστές– με στόχο αφενός να πάρουν ένα κομμάτι από την πίτα και, αφετέρου, να αποκλείσουν τη δημιουργία μιας συνεχόμενης ζώνης υπό κουρδικό και αμερικανικό έλεγχο, που θα ξεκινά ουσιαστικά από το αυτόνομο κουρδικό καντόνι στο βόρειο Ιράκ και θα καταλήγει στη Μεσόγειο.
Όπως προαναφέραμε δε, τα αφεντικά των τριών αυτών στρατοπέδων δεν σηκώνουν αμφισβήτηση της ζώνης επιρροής τους. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Αμερικανοί όχι απλώς έχουν διαμηνύσει στον Ερντογάν ότι δεν θα αποχωρήσουν από την πόλη Μανμπίτζ και θα του απαντήσουν δυναμικά εάν τολμήσει να τη χτυπήσει (κάνοντας τον «σουλτάνο» να τους απειλήσει με τη σειρά του με ένα… «οθωμανικό χαστούκι»), αλλά οι πληροφορίες αναφέρουν ότι κατάφεραν ένα ισχυρότατο πλήγμα κατά των ρώσων μισθοφόρων που στηρίζουν τον Άσαντ, σκοτώνοντας καμιά εκατοστή από αυτούς όταν επιχείρησαν να περάσουν τον Ευφράτη και να διεκδικήσουν μεγαλύτερο μερίδιο στο πιο πλούσιο σε πετρέλαιο τμήμα της Συρίας.
Σε κάθε περίπτωση, βλέποντας τη μοιρασιά να προχωρεί με αυτόν τον ρυθμό, επιχειρούν να πάρουν θέση στο κάδρο και άλλες δυνάμεις με επιρροή στην περιοχή. Όπως, για παράδειγμα, το Ισραήλ, το οποίο έχει εντείνει τις επιδρομές του κατά της Συρίας στην περιοχή των κατεχόμενων Υψωμάτων του Γκολάν, στο πλαίσιο των οποίων έχασε μάλιστα και το πρώτο αεροπλάνο του εν ώρα μάχης μετά από 36 χρόνια. Στο ίδιο μοτίβο και η Γαλλία, με τον Μακρόν να χρησιμοποιεί ένα χιλιοπαιγμένο χαρτί: Να δηλώνει την Τετάρτη ότι δεν θα διστάσει να μπει στον πόλεμο, εάν διαπιστώσει ότι η Δαμασκός κάνει χρήση χημικών όπλων…
Όλοι εναντίον όλων και ο ολοκληρωτικός πόλεμος έχει έρθει ακόμη πιο κοντά.
