του Θανάση Σκαμνάκη
Δυο φορές σε λιγότερο από ένα μήνα μας τέθηκαν περίπλοκα και κρίσιμα ερωτήματα. Πρώτα κληθήκαμε να απαντήσουμε ποιος είναι ακριβώς ο λαός στη Μεγάλη Βρετανία που ψήφισε υπέρ της εξόδου από την ΕΕ.
Μπλέξαμε τότε ανάμεσα σε ακροδεξιούς και αστούς που υποστήριζαν το «έξω», σε αριστερούς που υποστήριζαν το «μέσα», κοκ.
Πριν μια βδομάδα το ερώτημα ξανατέθηκε, με ακόμα μεγαλύτερη έμφαση, από τα γεγονότα στην Τουρκία. Τι είναι ο Ερντογάν, τι οι στρατιωτικοί που έκαναν το πραξικόπημα, ποιος ο λαός που βγήκε στους δρόμους τα ξημερώματα του Σαββάτου και ποιος ο λαός που περιπολεί αυτές τις μέρες στα κεντρικά σημεία, τι γίνεται με τις παραστρατιωτικές ένοπλες ομάδες του AKP. Και πάλι χωριζόμαστε με βάση τις ερμηνείες και προσεγγίσεις, και όχι άδικα. Δεν επιδιώκω να δώσω απάντηση.
Απλώς υπογραμμίζω το μέγεθος που έχει πάρει σήμερα το πρόβλημα, όπου η απουσία μιας σοβαρής και διεθνούς κομμουνιστικής Αριστεράς, επιτρέπει στις κοινωνικές αντιθέσεις να παίρνουν απατηλές μορφές και οι δυνάμεις του λαϊκού κινήματος χάνονται σε λαβυρίνθους, οπότε ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με αλλεπάλληλα αδιέξοδα –καλούμενος διαρκώς να επιλέξει ανάμεσα σε μια ή άλλη λύση του συστήματος, μεθοδικά υπαγορευμένη, εμπλέκεται σε αντιθέσεις στις οποίες γίνεται καταλύτης, υπονομεύοντας, συχνά, τα δικά του συμφέροντα.
Στην Πολωνία πχ. πολύ πρόσφατα ο αριστερός λαός (όποιος είναι τέλος πάντων), διαδήλωνε εναντίον της ακροδεξιάς κυβέρνησης γιατί υπονομεύει την ενοποίηση με την ΕΕ. Στην Αλβανία, πριν μερικά χρόνια, ο λαός υποδεχόταν ως απελευθερωτή τον Τζορτζ Μπους το νεότερο. Κι ας μην πάμε να δούμε τι γίνεται με τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό. Να θυμηθούμε, όμως, πως ένα μέρος της ευρωπαϊκής αριστεράς είχε ταχθεί υπέρ των νατοϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία ή ακόμα και υπέρ της επέμβασης στο Ιράκ; Ή υπέρ της περίφημης «εξέγερσης» στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου.
Αν κάτι θέλω να πω, δεν είναι μόνο ότι χρειαζόμαστε μια νέα, ανώτερης μορφής οργάνωση και ενότητα στο εθνικό και παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, αλλά και ότι μέχρι να την αποκτήσουμε, και για να την αποκτήσουμε, χρειάζεται να φύγουμε από τις απλουστευτικές εξισώσεις, σε έναν κόσμο που βάζει συνεχώς ασκήσεις ανώτερων μαθηματικών. Αν νομίζουμε πως έχουμε έτοιμες απαντήσεις και λύσεις, μπορεί να κάνουμε καλό στην ατομική μας αυτοπεποίθηση, αλλά μεγάλη ζημιά στη συλλογική προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας.
