Για την ανατροπή απολύσεων και αξιολόγησης
του Δημήτρη Σταμούλη
Μπροστά σε µια από τις πιο ιστορικές αντιδραστικές τοµές βρίσκονται οι εργαζόµενοι στο Δηµόσιο, επιστέγασµα της αντεργατικής λαίλαπας του µνηµονιακού καθεστώτος και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται σε όλη την ελληνική κοινωνία. Μετά τα εκατοµµύρια απολυµένων του ιδιωτικού τοµέα, και την άλωση των όποιων εργατικών δικαιωµάτων υπήρξαν σε αυτόν, η κυβέρνηση Σαµαρά προωθεί το αµέσως επόµενο διάστηµα δύο κοµβικές τοµές στον δηµόσιο τοµέα.
Στις 22 Μαρτίου, σύµφωνα µε τον κυβερνητικό προγραµµατισµό, λήγει το οκτάµηνο των διαθεσιµοτήτων και ανακοινώνονται οι πρώτες περίπου 4.000 απολύσεις, που αφορούν το 2013. Στο στόχαστρο περίπου 450 καθηγητές των τεχνικών λυκείων, 2.000 σχολικοί φύλακες και 500 δηµοτικοί αστυνοµικοί. Στο επόµενο διάστηµα, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθµισης θα επιδιώξει να θέσει σε διαθεσιµότητα άλλους 4.000 εργαζόµενους στους ΟΤΑ και µαζί µε τους 8.500 εργαζόµενους στον ΕΟΠΥΥ και τους εργαζόµενους 23 φορέων του Δηµοσίου τους οποίους προορίζει για λουκέτο διαµορφώνεται η κρίσιµη µάζα για τις επόµενες 11.000 απολύσεις του 2014.
Το άλλο κρίσιµο µέτωπο για το εργατικό κίνηµα στο Δηµόσιο αφορά το περίφηµο σχέδιο νόµου για την αξιολόγηση, που «εισάγει τον κοινωνικό δαρβινισµό», όπως εύστοχα τονίζουν οι Παρεµβάσεις-Κινήσεις στο Δηµόσιο, καθώς ξεπερνά και την πιο νεοφιλελεύθερη φαντασία! Το ΥΔΜΗΔ ετοιµάζεται να νοµοθετήσει τη… φυσική επιλογή. Σύµφωνα µε τα κριτήριά τους, εξ ορισµού τουλάχιστον το 15% των υπαλλήλων θα είναι άχρηστοι, έπειτα από κάθε αξιολόγηση και µάλιστα ανά Γενική Διεύθυνση κάθε υπουργείου, και θα βαθµολογείται υποχρεωτικά κάτω από τη βάση! Οµοίως, το 25% -πιο πολλοί… απαγορεύεται!- είναι άριστοι (εκ νοµοθετικού ορισµού!), ενώ από κει και πέρα µια ζώνη περίπου 60% θα κατατάσσεται στη «µετριότητα» και θα είναι υποψήφιο προς «υποβιβασµό».
Στόχος για την κυβέρνηση είναι να διαµορφώσει ένα κλίµα κοινωνικού κανιβαλισµού στο σώµα των εργαζόµενων, να επιβάλει την πολυδιάσπαση και την υποταγή τους, και βέβαια να αξιοποιήσει την «αξιολόγηση» για τη δηµιουργία της δεξαµενής απ’ όπου θα ξεφορτώνεται µε ταχείς ρυθµούς «ακριβούς» εργαζόµενους, επαναπροσλαµβάνοντας προσωπικό µε δικαιώµατα… πεντάµηνου µε βάουτσερ, δηλαδή, µισθό 490 ευρώ, αναλώσιµο και πλήρως ελαστικοποιηµένο.
Απέναντι σε αυτή τη σαρωτική πολιτική γραµµή της κυβέρνησης, των ΕΕ-ΔΝΤ και του κεφαλαίου η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΑΔΕΔΥ απαντά σπασµωδικά, προκηρύσσοντας δύο διαφορετικές 48ωρες απεργίες, η πρώτη 13-14 Μαρτίου και η δεύτερη όταν… πάει στη βουλή το κατάπτυστο νοµοσχέδιο για την αξιολόγηση. Δεν υπάρχει καµία διάθεση µαχητικού αγώνα διαρκείας, µε σχέδιο και κλιµάκωση, αφού µόνο µε µια τέτοια γραµµή µπορούν οι εργαζόµενοι στο Δηµόσιο να εµπνευστούν, να πειστούν ότι οι θυσίες που θα κάνουν δεν θα είναι κι άλλα µεροκάµατα «χαµένα» αλλά ένας αποφασιστικός αγώνας ρήξης και ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι οι κυβερνητικές παρατάξεις πρότειναν η πρώτη 48ωρη να διεξαχθεί σε άλλη ηµεροµηνία από τις 13-14/3, επιδιώκοντας να µη συµπέσει µε την πρόταση της ΟΛΜΕ προς τις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, η οποία εκτός από την 48ωρη προτείνει και πενθήµερη από 17 ως 21/3 και νέο γύρο συνελεύσεων. Τελικά, έπειτα από έντονη παρέµβαση των εκπροσώπων των Παρεµβάσεων-Κινήσεων Δηµοσίου, αποτράπηκε η διάσπαση του απεργιακού µετώπου που επιδίωκε η γραφειοκρατία. Αλλά η κλιµάκωση µε πενθήµερη πανδηµοσιουπαλληλική απεργία, καταλήψεις και άλλες κινητοποιήσεις, που πρότειναν οι Παρεµβάσεις, δεν έγινε δεκτή, καθώς µόνο η παράταξη Μπαλασόπουλου συµφώνησε, ενώ οι δυνάµεις του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την αρχική τους συµπνοια, τελικά προτίµησαν να συµπορευτούν µε την ξέπνοη πρόταση των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ για τις δύο «διάσπαρτες» 48ωρες απεργίες.
Το κλίµα στους εργασιακούς χώρους, σε σχολεία, νοσοκοµεία, υπουργεία και δήµους κυριαρχείται από οργή αλλά και ανασφάλεια, από διάθεση για σοβαρό αγώνα διαρκείας αλλά και αίσθηση αναποτελεσµατικότητας. Ο κόσµος όµως συνειδητοποιεί από την πείρα του ότι µόνο µε συντονισµένους διακλαδικούς αγώνες και απεργιακό σχεδιασµό µπορεί να κλονιστεί η κυβέρνηση και η πολιτική της και να ανατραπούν κι όχι µε ντουφεκιές και σκόρπιες 24ωρες απεργίες. Μιλώντας στο Πριν ο Π. Αντωνόπουλος, µέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, ο οποίος ήταν σε περιοδεία σε σχολεία, νοσοκοµεία και δηµόσιες υπηρεσίες σε Γιάννενα και Θεσπρωτία, είπε: «Οι εργαζόµενοι αναζητούν µια πραγµατική αγωνιστική διέξοδο, αναγνωρίζουν αβίαστα ως κύριο ένοχο την ΕΕ µαζί µε την κυβέρνηση και απαιτούν από τα συνδικάτα να χαράξουν ένα σχέδιο αγώνα που µπορεί να ανατρέψει αυτή την επίθεση». Απέναντι σε µια πολιτική που επιβάλει ιστορικές αντιδραστικές τοµές στο Δηµόσιο προϋπόθεση είναι η συγκρότηση κοινού µετώπου όλων των εργαζοµένων σε δηµόσιο και ιδιωτικό τοµέα, διαθέσιµων και προς απόλυση, εργαζοµένων στους φορείς προς κλείσιµο, ο αγωνιστικός συντονισµός τους µε καταλήψεις, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις απεργίες, ο οποίος θα κορυφωθεί µέσα στον Μάρτιο, µε απεργιακό αγώνα διαρκείας.
