Διεθνιστικός ορίζοντας η σοσιαλιστική ενοποίηση
H καπιταλιστική κρίση, παγκόσµια, ιστορική και δοµική, δεν µπορεί να αντιµετωπιστεί στο πλαίσιο του συστήµατος. Aπαιτεί από τις πρωτοπόρες δυνάµεις της εργατικής τάξης τη διαµόρφωση της αντίστοιχης στρατηγικής και τακτικής.
Για το EEK, όπως τονίζει η Διακήρυξη του πρόσφατου 13ου Συνεδρίου του, «δεν µπορεί να υπάρξει διέξοδος από την κρίση χωρίς να σπάσουν οι αλυσίδες που βάζει η ΕΕ, η τρόικά της, η ΕΚΤ, το ευρώ, χωρίς ρήξη µε την ΕΕ κι αποδέσµευση από τον κλοιό της. Δεν µπορεί αυτή η ρήξη να γίνει σε “δόσεις” και “φέτες”, “πρώτα µε το ευρώ και την ευρωζώνη και ίσως αργότερα µε την ΕΕ”, όπως υποστηρίζει το Σχέδιο Β΄ ή το Αριστερό Ρεύµα του ΣΥΡΙΖΑ. Eίναι µικροαστική φενάκη ότι “το µικροµάγαζο θα ανοίξει ξανά µόλις το ευρώ αντικατασταθεί µε τη δραχµή”, όπως διαφηµίζει γνωστή αφίσα του αντιευρώ Σχεδίου Β».
H ρήξη µε ΕΕ και ευρώ από µόνη της είναι αναγκαία αλλά µη ικανή συνθήκη διεξόδου από την κρίση. Σε συνθήκες διεθνοποίησης των παραγωγικών δυνάµεων είναι αντιδραστική ουτοπία ο οικονοµικός εθνικισµός, µαζί και αυτός του σταλινικού «σοσιαλισµού σε µια µόνη χώρα».
Η αναγκαία πολιτική διαφοροποίηση από τα λαϊκιστικά, εθνικιστικά και φασιστικά αντι ΕΕ ρεύµατα δεν µπορεί να γίνει µε καταφυγή σε αόριστους επιθετικούς προσδιορισµούς τύπου «αντικαπιταλιστική αποδέσµευση» ή «διεθνιστική προοπτική στην Ευρώπη». Απαιτείται µια συγκεκριµένη διεθνιστική εναλλακτική προοπτική που για µας συµπυκνώνεται στο σύνθηµα των πρώτων συνεδρίων της Kοµιντέρν – Ενωµένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες Ευρώπης.
Θέτουµε την πρότασή µας για συζήτηση και όχι ως προϋπόθεση για τη συνεργασία και την κοινή δράση.
Η πρότασή µας, όπως παρουσιάζεται στη Διακήρυξη του 13ου Συνεδρίου µας (www.eek.gr) κατατίθεται στις οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς και επίσης στη 2η Eυρωπαϊκή Συνδιάσκεψη για την ΕΕ και την κρίση που οργανώνουµε στις 29-30 Mάρτη στην Aθήνα. Συζητάµε για ένα διεθνές σχέδιο διεθνιστικής παρέµβασης στις χώρες της ΕΕ ενόψει των ευρωεκλογών. Η πρότασή µας συνδέει την άµεση ανάγκη κατάργησης των Μνηµονίων, διαγραφής του χρέους, εθνικοποίησης των τραπεζών και των στρατηγικών τοµέων της οικονοµίας χωρίς αποζηµίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο και αναδιοργάνωσης της οικονοµίας σε σοσιαλιστικές βάσεις. Aυτά τα µέτρα απαιτούν την ανατροπή της αστικής εξουσίας και εγκαθίδρυση µιας κυβέρνησης των εργαζοµένων, στηριγµένης σε όργανα εργατικής εξουσίας, σε ρήξη µε την ιµπεριαλιστική ΕΕ και το ΝΑΤΟ µε διεθνιστική προοπτική τη σοσιαλιστική ενοποίηση στα Βαλκάνια, την Ευρώπη και τον κόσµο.
Δεν κρύβουµε τις ουσιαστικές διαφορές στρατηγικής, όχι απλώς εκλογικής τακτικής, µε την πρόταση που µέχρι τώρα έχει κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για «µετωπική συµπόρευση». H πρόταση απευθύνεται σε ένα ευρύτατο φάσµα αριστερών δυνάµεων µε ασύµβατα προτάγµατα, ιδίως ως προς την ΕΕ. Ξεκινάει από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, περιλαµβάνει το ΕΕΚ και στρέφεται στον προνοµιακό εταίρο µεγάλου τµήµατος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον Αλέκο Αλαβάνο και το Σχέδιο Β΄, για να καταλήξει στις υπώρειες του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστερής Πλατφόρµας («που αντιπαλεύουν τις επιλογές και τις πολιτικές της ΕΕ, µη θεωρώντας ακόµη ώριµο πολιτικά ζήτηµα την έξοδο από την ΕΕ»). Tα ασύµβατα µεταξύ τους πολιτικά σχέδια αλληλοακυρώνονται ακυρώνοντας εν τέλει και την όποια ενότητα.
Εξάλλου τα γεγονότα της τελευταίας εβδοµάδας µε τις πανελλαδικές διαδικασίες του Σχεδίου Β΄ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που συµφώνησαν αλλά… σε διαφορετικά κείµενα, πλήττουν την αξιοπιστία της όλης προσπάθειας.
Mια µετωπική συµπόρευση σε σαθρά θεµέλια δεν θα προωθούσε την ενότητα, αντίθετα θα υπονόµευε δεσµούς συντροφικούς που έχουµε σφυρηλατήσει µέσα στους ταξικούς αγώνες εδώ και πολλά χρόνια. Χωρίς καµιά διάθεση αυτοαναφορικότητας και σεχταρισµού, το ΕΕΚ επιµένει σε µια πρόταση για κοινή πάλη στη βάση µιας επαναστατικής πολιτικής µε σαφή διεθνιστικό ορίζοντα – την σοσιαλιστική ενοποίηση στην περιοχή, τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, τον κόσµο, ενάντια σε κάθε εθνικισµό, µε δεξιό ή αριστερό πρόσηµο, για την εργατική εξουσία.
