του Μάκη Βάσιλα
Είναι γνωστό το αστείο που κυκλοφορεί ευρέως εν είδει ανεκδότου, ότι όπως πάνε τα πράγματα, αν ποτέ έρθουν οι κομμουνιστές στην εξουσία, δεν θα βρουν τίποτα να πάρουν, αφού οποιαδήποτε, μικρή κατά βάση, ιδιοκτησία υπάρχει, θα την έχουν αρπάξει οι τωρινοί κυβερνώντες!
Το αστείο όμως αυτό δεν φαίνεται να απέχει και πολύ από την πραγματικότητα που πάει να διαμορφωθεί, έπειτα και από τις εξαγγελίες για το νέο ενιαίο φόρο ακινήτων.
Ο φόρος αυτός που θα ισχύσει από το 2014, προβλέπει επτά διαφορετικούς συντελεστές για τη φορολόγηση των 50 εκατομμυρίων στρεμμάτων εκτός σχεδίου γης, σύμφωνα με το τελικό σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών που φυσικά θα δοθεί πρώτα για έγκριση στην τρόικα.
Ο βασικός συντελεστής φορολογίας για τα αγροτεμάχια προβλέπεται να είναι στο 1,5 ευρώ το στρέμμα, ο οποίος όμως παράλληλα θα αυξομειώνεται ανάλογα με τη θέση του οικοπέδου, την έκταση, τη χρήση και άλλους παράγοντες.
Το υπουργείο υπολογίζει πως μόνο από τη φορολόγηση των αγροτεμαχίων θα καλύψει έσοδο 150 εκατ. ευρώ από τα 2,9 δισ. ευρώ του ενιαίου τέλους ακινήτων.
Το βασικό συμπέρασμα όμως που προκύπτει είναι πως εδώ έχουμε να κάνουμε με νέο φόρο και ας λέει ό,τι θέλει η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και τα παπαγαλάκια του.
Ο νέος αυτός φόρος θα επιβληθεί επί δικαίων και αδίκων και είναι βαθιά ταξικός και αντιδραστικός, ειδικά στο κομμάτι που αφορά τη φορολόγηση της γης χωρίς κριτήρια απόδοσης εισοδήματος.
Σύμφωνα με το σχέδιο, αν κάποιος έχει ένα χωράφι στο χωριό του κληρονομιά από τους παππούδες του, ανεξάρτητα αν αυτό το καλλιεργεί το νοικιάζει ή το έχει παρατημένο, θα πληρώσει.
Αλλά και σε ό,τι αφορά τη μικρή και μεσαία αγροτιά, ο νέος αυτός φόρος αναμένεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα σε όσους ακόμα επιμένουν να καλλιεργούν τη γη τους και να ζουν από αυτή.
Η φορολόγηση εν είδει μόνιμου «ενοικίου» στο κράτος θα αυξήσει το κόστος παραγωγής για τον αγρότη με άμεση συνέπεια το πέταγμα από την αγροτική παραγωγή μεγάλου κομματιού και την παράδοση της γης σε μεγάλα συμφέροντα.
Όσοι δε κατορθώσουν να παραμείνουν στην αγροτική παραγωγή, αναγκαστικά θα μετακυλύσουν το φόρο αυτό που είναι επιπλέον επιβάρυνση στο κόστος που έχουν, στην τιμή του προϊόντος με τελική κατάληξη την ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια και τελικά τη μεγαλύτερη υποκατάσταση των αγροτικών προϊόντων από φθηνές μαζικές εισαγωγές.
Η αγροτική παραγωγή της χώρας, που ας σημειώσουμε εδώ, πριν την ένταξή της στο σφαγείο της ΕΕ και του ευρώ ήταν πλεονασματική, ουσιαστικά θα πάψει να υπάρχει.
Οι αγρότες θα εξωθηθούν να πουλήσουν για ένα κομμάτι ψωμί τα χωράφια τους σε πολυθενικές και να μεταναστεύσουν στις πόλεις και το εξωτερικό, ενώ τα λαϊκά στρώματα θα ανακαλύψουν πώς είναι να αγοράζεις φρούτα όπως στη Δυτική Ευρώπη: Τρία μήλα, δύο πορτοκάλια και μισή φέτα καρπούζι.
