«Δεν πρόκειται να στραφούμε απέναντι στους εκπαιδευτικούς της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Δεν θα κάνουμε την προϋπηρεσία εργαλείο κοινωνικού αυτοματισμού. Ο αντίπαλος είναι η πολιτική που μετατρέπει την ανάγκη όλων μας για εργασία σε ανταγωνισμό μεταξύ μας μέσα σε ένα πλαίσιο όπου η συλλογική ανάγκη για μόνιμη εργασία μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη κυνηγητού “προσόντων” (που έχει ,άλλωστε, οδηγήσει στην γιγάντωση μιας ευτελούς αγοράς “πώλησης μορίων”)».
Τα παραπάνω αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους οι Παρεμβάσεις Π.Ε. τονίζοντας ότι «για εμάς η απάντηση είναι καθαρή: το προσοντολόγιο δεν μπορεί να γίνει «δίκαιο». Δεν θέλουμε έναν πιο δίκαιο τρόπο να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας. Θέλουμε να τελειώσει ο ανταγωνισμός. Και αυτό δεν είναι μια θέση που προέκυψε σήμερα».
Η ανακοίνωση των Παρεμβάσεων Π.Ε.
Ανακατατάξεις στους πίνακες με πάνω από 1.500 θέσεις χαμηλότερα από την προηγούμενη κατάταξη, οι 500 λόγω της προϋπηρεσίας στην ιδιωτική εκπαίδευση και οι 1.000 λόγω της συσσώρευσης νέων τίτλων, μεταπτυχιακών, πιστοποιήσεων κλπ
Ποιος έχει συμφέρον να το κρύβει, ποιον εξυπηρετούν οι επικίνδυνες συντεχνιακές λογικές;
Μεγάλη αναστάτωση δημιουργήθηκε με την ανακοίνωση των πινάκων 1ΓΕ/2026 και 2ΓΕ/2026. Τα φώτα έπεσαν στην ανακατάταξη κατά 500 θέσεις εξαιτίας του υπολογισμού της προϋπηρεσίας των εκπαιδευτικών στην ιδιωτική εκπαίδευση. Σκοπίμως. Γιατί η πραγματικότητα των αριθμών είναι διαφορετική. Οι νέοι πίνακες έριξαν ακόμα και 1.500 θέσεις κάτω σε σχέση με την προηγούμενη κατάταξή τους, πολλές/ούς εκπαιδευτικούς. Πάνω από 1.000 θέσεις οφείλονται στη συσσώρευση νέων τίτλων, μεταπτυχιακών, πιστοποιητικών και άλλων μορίων. Γιατί γι’ αυτό δε συζητάνε όσες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις επικέντρωσαν στο θέμα της προϋπηρεσίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών;
Πού οδηγεί αντικειμενικά αυτή η επικέντρωση; Ποιον εξυπηρετεί;
Σε προηγούμενη ανακοίνωση των Παρεμβάσεων (Νέοι πίνακες ΑΣΕΠ: Η «κινούμενη άμμος» του προσοντολογίου και η κανονικότητα της επισφάλειας) αναφερθήκαμε αναλυτικά στον ρόλο του προσοντολογίου στις ανακατατάξεις αυτές.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ρίχνοντας τα φώτα στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς:
– μένει στο απυρόβλητο το προσοντολόγιο που είναι ο κύριος λόγος όλης αυτής της ρευστότητας και της αστάθειας
– βασιλεύει ο συντεχνιασμός και ο κανιβαλισμός, ο καλύτερος σύμμαχος των κυβερνήσεων, γιατί αναδεικνύεται ως εχθρός για την ανασφάλεια των αναπληρωτώ/τριών και αδιορίστων μια άλλη κατηγορία εργαζομένων κι όχι η πολιτική που τη γεννά και την αναπαράγει
– αποπροσανατολίζεται η συζήτηση από τα κρίσιμα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος και μάλιστα σε μια εποχή που η ανάδειξη τους γίνεται περισσότερο από ποτέ αναγκαία.
Μόνος κερδισμένος η πολιτική των κυβερνήσεων του προσοντολογίου (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ/ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ,) και των υπερεθνικών οργανισμών (ΕΕ, ΟΟΣΑ).
Είμαστε σε μια περίοδο που η κυβέρνηση της ΝΔ επιλέγει να μειώσει στο μισό τον αριθμό των διορισμών σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, δραματικά σε σχέση με τον αριθμό των αναπληρωτών/τριών και ακόμα δραματικότερα σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες. Με 5.000 διορισμούς το χρόνο αντί 50.000 (που είναι οι αναπληρωτές/τριες) είναι απολύτως βέβαιο ότι θα «μπουκώσουν» άμεσα οι πίνακες. Αντί να συζητάμε τους μαζικούς διορισμούς με το πτυχίο κι ολόκληρη την προϋπηρεσία, την κατάργηση του προσοντολογίου-κυνηγητού προσόντων και αέναης αστάθειας, ο συντεχνιασμός αναδεικνύει ως αντίπαλο τον διπλανό μας εργαζόμενο και στρέφει τα βέλη σε αυτόν. Μάλιστα, διάφορες διασπαστικές ομάδες συμφερόντων ετοιμάζουν και δικαστικές προσφυγές όχι για να εξασφαλιστεί το δικαίωμα στην εργασία μετά από τόσα χρόνια αναπλήρωσης αλλά για να φαγωθούν οι δημόσιοι εκπαιδευτικοί με τους ιδιωτικούς! «Βούτυρο στο ψωμί» της κυβέρνησης για να φέρει έναν νέο διαχωρισμό «για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους», να μας «τακτοποιήσει», τον ΑΣΕΠ και τη συνέντευξη. Αποτελούν άλλωστε, διακηρυγμένο και διαρκώς επαναλαμβανόμενο στόχο από την πρώτη υπουργεία Κεραμέως και μετά. Τον απέτρεψαν μέχρι τώρα οι αντιδράσεις μας και ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση που υποχρέωσε την κυβέρνηση να μην ανοίξει όλα τα μέτωπα μαζί.
Όλα αυτά τα χρόνια, από το 2019 μέχρι σήμερα, οι δυνάμεις του κυβερνητικού κρατικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ-ΔΗΣΥ-ΔΙΚΤΥΟ αρνούνται οποιαδήποτε αναφορά στις αποφάσεις της ΔΟΕ ενάντια στο προσοντολόγιο, αποδεχόμενες τη βασική λογική του. Αυτό έκαναν και τώρα. Με τον ελέφαντα στο δωμάτιο αρνήθηκαν να σηκώσουν για άλλη μια φορά τη σημαία της αντιπαράθεσης με την κεντρική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Ξεγυμνώθηκαν! Όλα όσα επισημαίναμε και καταγγέλλαμε τόσα χρόνια όταν ως Παρεμβάσεις επιμέναμε να μπει στην ημερήσια διάταξη των συνεδρίων της ΔΟΕ το θέμα «διορισμοί και προσοντολόγιο», πήραν σήμερα την απάντησή τους. Οι δυνάμεις αυτές δεν αρνούνται το κυνηγητό των προσόντων ούτε την αέναη ανακατάταξη των πινάκων με βάση αυτά. Θέτουν γενικόλογα κι αόριστα την προϋπηρεσία όχι ως μοναδικό προσόν αλλά ως κυρίαρχο. Ο χειρισμός του λόγου σε όλο του το μεγαλείο.
Πρωταγωνιστής όμως, στον συντεχνιασμό, αναδείχτηκε αυτή τη φορά η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ.
Η ΑΣΕ που αρνούνταν να ψηφίσει το αίτημα για μόνιμους μαζικούς διορισμούς αποκλειστικά με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία, που ασκούσε πολεμική στις Παρεμβάσεις για το θέμα αυτό, τώρα θυμήθηκε την προϋπηρεσία —αλλά αποκλειστικά για να στοχοποιήσει τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς ως υπαίτιους των ανακατατάξεων. Χαρακτηριστικά, η παράταξή της στους χώρους της ιδιωτικής εκπαίδευσης τηρεί πλήρη αφωνία. Αν αυτό δεν είναι επικίνδυνος συντεχνιασμός, τι είναι; Η ΑΣΕ πέφτει εύκολα σε αυτόν γιατί έχει μετατρέψει την αύξηση των εκλογικών ποσοστών σε κριτήριο ταξικής πάλης, αναδεικνύοντας ως εχθρό τον διπλανό μας αντί για την πολιτική που γεννά και αναπαράγει την επισφάλεια, την πολιτική της ΕΕ και του ΟΟΣΑ που επιβάλει να μην απορρέουν δικαιώματα από την εργασία.
Ο καλύτερος δρόμος για να μείνει στο απυρόβλητο η πολιτική της αδιοριστίας, της ελαστικής εργασίας και του αέναου κυνηγητού προσόντων είναι να ανταγωνίζονται μεταξύ τους οι δημόσιοι με τους ιδιωτικούς, οι αναπληρωτές/τριες με τους αδιόριστους, αυτοί που παίρνουν μισθό 800 ευρώ με αυτούς που παίρνουν 1.200 και πάει λέγοντας! Αλλά αυτό δεν είναι ταξική εργατική πολιτική και δεν υπηρετεί τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών και του δημόσιου σχολείου.
Τους καλωσορίζουμε στην υπεράσπιση της προϋπηρεσίας και στην ανάδειξη της κατάργησης του προσοντολογίου Γαβρόγλου — αιτήματα που οι Παρεμβάσεις θέτουν εδώ και χρόνια. Ελπίζουμε να μη πρόκειται για καιροσκοπική αντιπαράθεση ενόψει εκλογών, αλλά για σταθερό στόχο πάλης. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια, με διάφορες δικαιολογίες, κάθε φορά που υπήρχαν θέματα με τους πίνακες (παράβολα κλπ) ξεχνούσε να τον συμπεριλάβει. Όσο για τον χαρακτηρισμό «πρωτοφανούς αφωνίας», όχι απλώς είναι ανακριβής, αλλά κακόβουλος και ανιστόρητος (όπως η “ακρωτηριασμένη” ιστορική μνήμη της “Ιστορίας της ΔΟΕ”, που απάλειψε τον μεγαλειώδη αγώνα ενάντια στον πρώτο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ). Οι Παρεμβάσεις και με την φωνή μας ( εκδώσαμε ανακοίνωση για το θέμα των πινάκων από την πρώτη στιγμή), αλλά και με το σώμα μας όταν χρειάζεται, δίνουμε επί δεκαετίες αγώνες για μαζικούς και κοινωνικά δίκαιους διορισμούς στην εκπαίδευση.
Η θέση μας είναι σταθερή: οι εκπαιδευτικοί που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό που κάθε λίγα χρόνια πρέπει να αποδεικνύει ξανά ότι «αξίζει» να δουλεύει.
Αγώνας για μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών ΤΩΡΑ, με άμεσο διορισμό/μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών/τριών που έχουν έστω και μία σύμβαση αποκλειστικά με το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία και κατάργηση του προσοντολογίου
Η περίφημη «κινούμενη άμμος» δεν είναι μεταφορά. Είναι η ίδια η καθημερινότητα χιλιάδων αναπληρωτών και αναπληρωτριών.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν πρέπει να αντιπαρατεθούμε μεταξύ μας για το αν θα μετρά περισσότερο ή λιγότερο η προϋπηρεσία του ενός ή του άλλου εκπαιδευτικού. Το ερώτημα είναι γιατί εκπαιδευτικοί που επί χρόνια καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του δημόσιου σχολείου παραμένουν αναπληρωτές και αναπληρώτριες και υποχρεώνονται να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για μια θέση εργασίας που το σχολείο έχει ήδη ανάγκη.
Δεν πρόκειται να στραφούμε απέναντι στους εκπαιδευτικούς της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Δεν θα κάνουμε την προϋπηρεσία εργαλείο κοινωνικού αυτοματισμού.
Ο αντίπαλος είναι η πολιτική που μετατρέπει την ανάγκη όλων μας για εργασία σε ανταγωνισμό μεταξύ μας μέσα σε ένα πλαίσιο όπου η συλλογική ανάγκη για μόνιμη εργασία μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη κυνηγητού “προσόντων” (που έχει ,άλλωστε, οδηγήσει στην γιγάντωση μιας ευτελούς αγοράς “πώλησης μορίων”).
Για εμάς η απάντηση είναι καθαρή: το προσοντολόγιο δεν μπορεί να γίνει «δίκαιο». Δεν θέλουμε έναν πιο δίκαιο τρόπο να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας. Θέλουμε να τελειώσει ο ανταγωνισμός. Και αυτό δεν είναι μια θέση που προέκυψε σήμερα.
Το προσοντολόγιο θεσμοθετήθηκε με τον Ν. 4589/2019, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου. Η Νέα Δημοκρατία το διατήρησε, το εφάρμοσε και το εμβάθυνε. Οι Παρεμβάσεις έχουν αντιπαρατεθεί σταθερά σε αυτή την πολιτική, ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση την υπηρετεί.
Δεν ξεχνάμε ούτε τον ΑΣΕΠ του 1998 ούτε το προσοντολόγιο του 2019 ούτε τις σημερινές απόπειρες για νέα φίλτρα και νέους μηχανισμούς κατάταξης. Η κοινή τους λογική είναι η μετατροπή ενός συλλογικού εργασιακού δικαιώματος σε ατομική διαδικασία αξιολόγησης και ανταγωνισμού. Γιατί, εντέλει, αυτό που αποκαλούν “αξιοκρατία” είναι απλά ένας ακόμη μηχανισμός αναπαραγωγής της επισφάλειας.
Θέλουμε να τελειώσει η ελαστική εργασία και η χρόνια αδιοριστία. Θέλουμε να δημιουργηθούν όλες οι αναγκαίες οργανικές θέσεις και να καλυφθούν με μόνιμους διορισμούς. Θέλουμε μείωση του αριθμού των μαθητ(ρι)ών στις τάξεις και όχι συγχωνεύσεις και υποβάθμιση σχολείων. Θέλουμε σύνταξη στα 55 και όχι εργασία μέχρι τα βαθιά γεράματα! Θέλουμε επαναφορά των καλλιτεχνικών μαθημάτων, της κοινωνιολογίας και μιας σειράς διδακτικών και επιστημονικών αντικειμένων που υποβαθμίζονται ή καταργούνται στο σχολείο της ¨αριστείας», του ανταγωνισμού και των δεξιοτήτων. Και κυρίως, θέλουμε να τελειώσει οριστικά η λογική ότι ένας εκπαιδευτικός πρέπει κάθε λίγα χρόνια να αποδεικνύει ξανά την «αξία» του για να συνεχίσει να εργάζεται. Για αυτό διεκδικούμε επιμόρφωση ουσιαστική, βασισμένη στις ανάγκες των εκπαιδευτικών, δωρεάν για όλες και όλους!
Το βασικό μας αίτημα είναι επομένως σαφές: μαζικοί μόνιμοι διορισμοί τώρα, με βάση το πτυχίο και ολόκληρη την προϋπηρεσία, και άμεση μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και αναπληρωτριών που έχουν έστω και μια σύμβαση
Αυτός είναι ο δρόμος για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της αδιοριστίας
Το ζήτημα είναι το προσοντολόγιο και αυτό ακριβώς πρέπει να καταργηθεί.
