του Δημήτρη Γρηγορόπουλου
Ποια είναι η στάση του ΚΚΕ στην απεργία των καθηγητών; Αντιφατική. Από τη μια, ήθελε η απεργία να περιοριστεί σε διήμερη για την τιμή των όπλων στη λογική που έχει χαράξει η εργατοπατερική ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Τον Μάιο, σε αγαστή σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ, είχαν υπονομεύσει την απεργία των καθηγητών παρά την αγωνιστική διάθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κλάδου. Πρόσχημα, οι διαθέσεις των εργαζομένων και των γονέων που υποτίθεται ότι ήταν αρνητικές, ιδιαίτερα για απεργία διαρκείας. Δεν δίστασε μάλιστα ο γ.γ. του ΚΚΕ στην ομιλία του στην ΔΕΘ να αναμασήσει την επιχειρηματολογία της κυβέρνησης και των συστημικών μέσων για υπερψήφιση δήθεν της απεργίας διαρκείας από μια μικρή μειοψηφία καθηγητών. Και το επιστέγασμα, το ΚΚΕ συμπαρατάχθηκε με την πρόταση της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ για απεργία δύο ημερών. Από την άλλη όμως, μετά την απόφαση για απεργία διαρκείας, το ΚΚΕ διατράνωσε τη στήριξή του στην επιτυχία της απεργίας. Σκέψεις για το φαινόμενο:
Πρώτο: Το ΚΚΕ υιοθετεί ανασταλτική στάση στους προωθημένους αγώνες, στους οποίους το πολιτικό ηγεμονεύει έναντι του οικονομικού και του κλαδικού που παρουσιάζουν δυναμική τάση στην παρούσα συγκυρία. Αυτή η στάση απορρέει από τη στρατηγική του. Το ΚΚΕ φρονεί ότι επιθετικοί στόχοι, όπως η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η διαγραφή του χρέους κ.ά. προϋποθέτουν την κατάκτηση της εξουσίας. Μάλιστα, ο γ.γ. του ΚΚΕ στη ΔΕΘ έκανε ένα βήμα στη θεωρητικοποίηση αυτής της θέσης. «Δρούμε σε συνθήκες μη επαναστατικής κατάστασης», είπε. Χωρίς επαναστατική κατάσταση, οι ριζικές αλλαγές είναι ανέφικτες. Όμως ο γ.γ. αγνοεί την πλειάδα κατακτήσεων του κινήματος, χωρίς επαναστατική κατάσταση και επανάσταση. Και η επαναστατική κατάσταση έχει μεν αντικειμενικό χαρακτήρα, αλλά στην εμφάνισή της συμβάλλει και η συνειδητή δράση κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων.
Δεύτερο: Το ΚΚΕ θεωρεί ουσιαστικά ότι υποκείμενο της επανάστασης δεν θα είναι η εργατική τάξη αλλά το «κόμμα της». Η εργατική τάξη δεν αντιμετωπίζεται ως τάξη «δι’ εαυτήν», αλλά ως εκτελεστής των αποφάσεων της καθοδήγησης. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Δ. Κουτσούμπας, «όταν το λαϊκό κίνημα, ο λαός, θα είναι έτοιμος να αναθέσει την εξουσία στο ΚΚΕ […] εκεί θα είναι και η καθοριστική λύση των προβλημάτων». Λογικό επόμενο: Μέχρι την άγια ώρα που «θα ανατεθεί η εξουσία» στο ΚΚΕ, αυτό πρέπει να φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από τις τριβές και την ατελέσφορη ανάλωση δυνάμεων σε παρακινδυνευμένες συγκρούσεις με την άρχουσα τάξη, τη στιγμή μάλιστα που ριζικές αλλαγές, σύμφωνα με τη στρατηγική του, είναι ανέφικτες εντός του συστήματος. Γι’ αυτό, το ΚΚΕ αρκείται σε αμυντικούς αγώνες με οικονομικά κυρίως αιτήματα, από τους οποίους δεν φθείρονται οι δυνάμεις του, αλλά βαθμιαία ενισχύονται (λογική που διαψεύστηκε κάθετα στις τελευταίες εκλογές).
Τρίτο: Ο αυτοορισμός του ΚΚΕ ως φορέα της κοινωνικής αλλαγής προϋποθέτει ότι θα κατακτήσει την ηγεμονία στις δυνάμεις της ανατροπής, ώστε να του «αναθέσουν» την εξουσία. Η επιδίωξη της ηγεμονίας είναι θεμιτή για μια αριστερή δύναμη. Η ηγεμονία νοείται ως η πολιτική, ιδεολογική, ηθική υπεροχή μιας πολιτικής δύναμης έναντι άλλων δυνάμεων, με τις οποίες συγκροτεί το μπλοκ της κοινωνικής ανατροπής. Το ΚΚΕ έχει ολοκληρωτικά στρεβλώσει την έννοια της ηγεμονίας. Δεν την εννοεί ως αναγνώριση από τους συμμάχους της πολιτικής και ιδεολογικής υπεροχής του, αλλά ως υποταγή. Η σύλληψη της λαϊκής συμμαχίας είναι μνημείο μιας αυταρχικής και αυτοαναφορικής αντίληψης. Οι ενδεχόμενοι πολιτικοί σύμμαχοι θα υποχρεούνται να εντάσσονται στις μετωπικές οργανώσεις του ΚΚΕ (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ κ.ά.) όχι ως οργανισμοί αλλά μεμονωμένα με την ένταξη των μελών τους. Προσφυώς έχει λεχθεί ότι η Λαϊκή Συμμαχία θα είναι συμμαχία του ΚΚΕ, με τον εαυτό του (με τις κοινωνικές οργανώσεις του)…
Αυτή η λογική χειραγώγησης – μονοπώλησης του κινήματος παράγει το σεχταρισμό και αμυντισμό του ΚΚΕ στην τρέχουσα συγκυρία, την απροθυμία για κοινές δράσεις και συμμαχίες, τον αυτοπεριορισμό του σε αμυντικούς αγώνες.
Τέταρτο: Αυτή η στάση του ΚΚΕ ενδυναμώνεται όσο ενισχύεται η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στα κινήματα και σε μικρότερο βέβαια βαθμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ. Το ΚΚΕ έχει την τάση να μη συμμετέχει ή να έχει υποβαθμισμένη συμμετοχή σε αγώνες που ηγεμονεύουν άλλες αριστερές δυνάμεις, ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, αυτή η στάση κλιμακώνεται τελευταία με επιλογές που αντικειμενικά εξυπηρετούν το σύστημα. Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, στη σύμπλευση με τη ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ για διήμερη απεργία των καθηγητών και περισσότερο στην άρνηση του ΚΚΕ να συγκροτηθεί αριστερό προεδρείο στο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας (ΕΚΑ). Δικαιολογία γι’ αυτή τη στάση επικαλείται τη χειραγώγηση των αγώνων από τον ΣΥΡΙΖΑ στο βωμό της ανάληψης της διακυβέρνησης. Αυτή η οπισθοβουλία κυριαρχεί στη λογική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε γι’ αυτό το λόγο όμως νομιμοποιείται ο σεχταρισμός και η «κομματικοποίηση» του κινήματος από το ΚΚΕ. Ήταν οπορτουνιστής ο Λένιν, που υποστήριζε την ανάγκη να εντάσσονται οι κομμουνιστές και τα ρεφορμιστικά ή και τα αντιδραστικά συνδικάτα;
Όχι βέβαια…
