Ελένη Τριανταφυλλοπούλου
Μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με την αντιπροσωπεία της οργάνωσης Kommunistischer Aufbau (Κομμουνιστική Ανοικοδόμηση),
που παραβρέθηκε στο φεστιβάλ των Αναιρέσεων, για την κατάσταση στη Γερμανία και την πρωτοβουλία που έχει αναλάβει.
Κομμουνιστικό πρόγραμμα, η αναγκαιότητα της εποχής
Η οργάνωση Kommuistischer Aufbau (Κoμμουνιστική Ανοικοδόμηση) ιδρύθηκε το 2015 με την επιδίωξη να συνεισφέρει στη δημιουργία ενός επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος στη Γερμανία, όχι με την έννοια ενός αστικού εκλογικού κόμματος, αλλά με την έννοια μιας επαναστατικής μαχητικής οργάνωσης. Όπως τονίζουν, άλλωστε, οι σύντροφοι, τα δεδομένα έχουν αλλάξει και στη Γερμανία. Η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης δεν καταφέρνει να αντισταθμίσει το βάρος από την εκτίναξη του κόστους ενέργειας, ενώ οι επιπτώσεις από τον πληθωρισμό είναι εμφανείς στην κοινωνία. «Υπάρχει μια όξυνση των αντιθέσεων στη Γερμανία, όπως και σε όλο τον κόσμο και τα αποτελέσματα γίνονται αισθητά από την εργατική τάξη. Αυτό στην πραγματικότητα είναι κάτι λίγο ιδιαίτερο αν το συγκρίνουμε με τις τελευταίες δεκαετίες. Δημιουργείται μια νέα κατάσταση για την εργατική τάξη, με ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού της επιπέδου. Αυτό οφείλεται κυρίως στον πληθωρισμό — που εμφανίζεται, φυσικά, και σε άλλες χώρες και σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ υψηλότερος από ό,τι στη Γερμανία. Εδώ έφτασε περίπου το 10% στην αρχή του έτους και τώρα έχει πέσει στο 8%, αλλά για τα γερμανικά δεδομένα είναι ακόμα πολύ υψηλός».
Σε πολιτικό επίπεδο, την ίδια στιγμή, ο πολέμος στην Ουκρανία έχει επιφέρει ραγδαίες εξελίξεις, με κομβικό σημείο την 27η Φεβρουαρίου,
όταν ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς, ανακοίνωσε τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας
μέσα από πρόγραμμα ύψους 100 δισ. ευρώ. Για την Kommunistischer Aufbau, μία τέτοια εξέλιξη πρέπει να ερμηνευτεί ως προοίμιο ενός νέου, μεγάλου ιμπεριαλιστικού πολέμου: «Εκτιμάμε πως ξεκίνησε μια φάση όπου οι ιμπεριαλιστές αρχίζουν να προετοιμάζουν ανοιχτά έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν ξέρουμε πότε θα γίνει ή αν θα γίνει και σε ποια χώρα θα ξεκινήσει, αλλά πιστεύουμε ότι είναι προφανές ότι το ετοιμάζουν. Η δε Γερμανία, ως κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη και την ΕΕ, επιδιώκει να γίνει ανταγωνιστική και σε αυτό το επίπεδο και να ενισχυθεί και στρατιωτικά. Ταυτόχρονα, επιδιώκουν να επηρεάσουν την κοινωνία και ειδικά τη νεολαία. Χρειάζονται κάποιον που θα πατήσει τη σκανδάλη. Και φαίνεται ότι μέχρι στιγμής η προπαγάνδα τους γίνεται πολύ πιο δυνατή και επιθετική, προσπαθώντας να πείσουν ειδικά τους νέους να ενταχθούν στον στρατό».
Τόσο οι δυνάμεις της γερμανικής Αριστεράς όσο και το εργατικό κίνημα φαίνεται να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της περιόδου. Το κόμμα Die Linke παραμένει απόλυτα διχασμένο στο ζήτημα του πολέμου, ενώ έχει επιλέξει την τακτική του «προοδευτικού μετώπου» με τους Σοσιαλδημοκράτες. Από την άλλη, τα παραδοσιακά
Κομμουνιστικά Κόμματα επίσης αδυνατούν να εκφράσουν τις αντιπολεμικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας του γερμανικού λαού. «Τα συνδικάτα, τα οποία ελέγχονται πλήρως από τους Σοσιαλδημοκράτες δεν καταφέρνουν να διαπραγματευτούν συμφωνίες που να αντισταθμίζουν τον πληθωρισμό […]. Μέχρι στιγμής, το αντιπολεμικό κίνημα δεν έχει βρει πραγματικά κανάλια έκφρασης. Έγιναν κάποιες κινητοποιήσεις τις ημέρες έναρξης του πολέμου στην Ουκρανία. Η δική μας θέση είναι ότι είμαστε εναντίον και των δύο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, αλλά αν δούμε το πολιτικό κίνημα ή το αριστερό κίνημα στο σύνολό του, η κύρια τάση είναι οι δυνάμεις να διαλέγουν πλευρές. Είτε χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο ως «αντιφασιστικό» είτε παίρνοντας ανοιχτά θέση στο πλευρό της Ρωσίας και υπερασπίζοντας τον πόλεμο ως αναγκαιότητα».
Βασικός στόχος της Κοmmunistischer Aufbau είναι η συμβολή στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού προγράμματος. Όπως αναφέρεται και στα ιδρυτικά της κείμενα, μία τέτοια διαδρομή πρέπει να στρωθεί με διάθεση για συζήτηση, δημιουργικότητα, αλληλεγγύη, μαχητικότητα και κοινούς επαναστατικούς αγώνες: «Για εμάς το κομμουνιστικό πρόγραμμα θα έπρεπε να είναι μια περίληψη της στρατηγικής που θέλουμε να εκφράσουμε […]. Πιστεύουμε ότι θα πρέπει επίσης να δώσει μια ιδέα της κοινωνίας που θέλουμε να κατακτήσουμε. Δεν πιστεύουμε ότι το πρόγραμμα πρέπει να είναι πολύ μεγάλο ή ότι πρέπει να απαντά σε κάθε ερώτηση, αλλά να είναι ένα εργαλείο που να μπορούμε πραγματικά να το χρησιμοποιήσουμε για να συζητήσουμε και να πείσουμε τους εργαζόμενους για την αναγκαιότητα της οικοδόμησης του KK, για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό. Το αντιλαμβανόμαστε, κατά κάποιο τρόπο, σαν ένα όπλο απέναντι στην έλλειψη εναλλακτικής, καθώς οι αντίπαλοι στηρίζονται στις αφηγήσεις για το Τέλος της Ιστορίας. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το σπάσουμε διεθνώς».
