Γιάννης Ελαφρός
▸ «Η ζωή μας θα γίνει από μαύρη κατάμαυρη», έλεγε εργαζόμενη σε συνέλευση. Η διάλυση του 8ωρου πλήττει άμεσα τη νέα βάρδια
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από εκείνη την Κυριακή, που η Συνέλευση Αγώνα Κατοίκων Ηλιούπολης πραγματοποιούσε ανοικτή συνάντηση σε μια πλατεία της γειτονιάς. Στην πορεία της συζήτησης, το λόγο πήρε μια νέα γυναίκα, εργαζόμενη σε εργοστάσιο στην Ανατολική Αττική. «Δεχόμαστε ήδη τρομερές πιέσεις για να δουλέψουμε πάνω από το 8ωρο. Εγώ είμαι δακτυλοδεικτούμενη από την εργοδοσία γιατί δεν δουλεύω παραπάνω, αλλά έχω δύο μικρά παιδιά, ποιος θα τα κρατήσει; Εάν περάσει αυτός ο νόμος η ζωή μας θα γίνει από μαύρη κατάμαυρη. Δεν θα σταματούν οι εργοδότες μπροστά σε τίποτα. Είμαι μαζί σας σε ό,τι κάνετε στη γειτονιά», είπε, κοιτάζοντας στα μάτια τους παρευρισκόμενους. Ανάλογα πράγματα έλεγαν και άλλοι δύο εργαζόμενοι που δουλεύουν σε μεγάλες βιομηχανίες.
Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο προσπαθούν να παρουσιάσουν το εργασιακό νομοσχέδιο είτε ως «θετικό εκσυγχρονισμό» (ωφέλιμο δήθεν και για την εργοδοσία και για τους εργαζόμενους) είτε ως ρύθμιση της ήδη διαμορφωμένης κατάστασης στους χώρους εργασίας. Προσπαθούν να κατοχυρώσουν και θεσμικά όσα έχουν πετύχει ήδη στη ζωή (όχι παντού, αλλά σε διαρκώς αναπτυσσόμενες ζώνες), όχι όμως για να μείνουν εκεί, αλλά για να πάνε πολύ παραπέρα. Συχνά ακούμε: «Ποιο οκτάωρο, ποιες υπερωρίες, αυτά έχουν ήδη τελειώσει». Είναι πραγματικό, αλλά είναι και σχέδιο για το μέλλον. Αλήθεια, για πολλούς εργαζόμενους ειδικά της νέας εργατικής βάρδιας το οκτάωρο, το σταθερό ωράριο, η πλήρης ασφάλιση, οι υπερωρίες και οι έξτρα αμοιβές για Κυριακές και αργίες, η συλλογική σύμβαση και οι προβλεπόμενοι μισθοί (ναι, ακόμα κι αυτοί οι μισθοί πείνας) αποτελούν όχι μόνο άπιαστο όνειρο, αλλά συχνά μια ηχώ του παρελθόντος. Κι όμως, ειδικά αυτός ο κόσμος, ειδικά οι νέες και οι νέοι που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους είναι που πρέπει να δώσουν την μάχη ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη-Μητσοτάκη. Για να πάρουν πίσω τον κλεμμένο χρόνο και την κλεμμένη ζωή, για να μη ζήσουν σαν σκλάβοι της ψηφιακής εποχής.
Υπάρχουν δυνατότητες για πλατιά κινητοποίηση ενάντια στο αντεργατικό νομοθετικό έκτρωμα. Από ευρύτερα στρώματα της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Δεν αφορά μόνο ορισμένες κατηγορίες του ιδιωτικού τομέα, που έχουν συμβάσεις. Κτυπά στον πυρήνα τους τα εργατικά δικαιώματα. Οι άνεργοι δεν θα βρίσκουν δουλειά, ούτε καν εποχιακή, όταν οι εργοδότες θα μπορούν να επεκτείνουν το ωράριο των ήδη εργαζόμενων. Ο μισθός και οι αμοιβές θα συμπιεστούν, καθώς φτηναίνουν ή καταργούνται οι υπερωρίες. Η κοινωνική ζωή διαλύεται από την επέκταση του ωραρίου και τη γενική απορρύθμιση. Ολόκληρη η μέρα μπαίνει στο ζυγό της εκμετάλλευσης.
Γι’ αυτό οι ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος και η αντικαπιταλιστική Αριστερά έθεσαν από την αρχή επιτακτικά την ανάγκη η πάλη κατά του νομοσχεδίου να μην γίνει τυπικά, αλλά να πάρει τα χαρακτηριστικά σκληρής και αποφασιστικής σύγκρουσης, με στόχο να ηττηθεί η κυβέρνηση και πρώτο αίτημα να μην κατατεθεί καν το νομοσχέδιο στη βουλή. Η απεργία και οι μαζικές διαδηλώσεις στις 6 Μάη, χωρίς και κόντρα στη ΓΣΕΕ, ανέδειξαν τις δυνατότητες. Η μαζική συνέλευση αγώνα την Δευτέρα στην πλατεία Πρωτομαγιάς και η διαδήλωση της Τρίτης 18 Μάη έδειξαν πως κινείται μαχητικά και επίμονα ένα ευρύτερο πρωτοπόρο δυναμικό, αλλά με τις κινητοποιήσεις να μην έχουν υπερβεί τα συνήθη όρια μαζικότητας.
Απαιτούνται αγώνες άλλης κλίμακας και πνεύματος για να ηττηθεί η κυβερνητική πολιτική. Απαιτείται άλλο σχέδιο και προσέγγιση, όχι μόνο στις μορφές πάλης, αλλά και στο περιεχόμενο (να συνδυάζεται το «κάτω τα χέρια από το 8ωρο» με την πάλη για «μείωση του χρόνου εργασίας τώρα!», για αυξήσεις στους μισθούς και για να πάρουμε τη ζωή μας πίσω!). Με αυτό το πνεύμα κινούνται οι ταξικές δυνάμεις μέσα στα συνδικάτα.
Στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ που συνεδρίασε την Τετάρτη οι Παρεμβάσεις πρότειναν προειδοποιητική 48ωρη γενική απεργία πριν την κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου, με στόχο να μην κατατεθεί και απεργιακή κλιμάκωση αν αυτό έρθει για ψήφιση. Συνεχή συλλαλητήρια διαμαρτυρίας σε πόλεις και συνοικίες. Επόμενο απογευματινό πανεργατικό συλλαλητήριο στην Αθήνα στις 26/5 ή στις 27/5. Επίσης, με πρωτοβουλία των συνδικάτων να δημιουργηθούν κέντρα αγώνα του μαζικού κινήματος, ενωτικά, με όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα. Οι πλατείες να μετατραπούν σε χώρους μαζικών, καθημερινών, αγωνιστικών διαδηλώσεων των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Συνελεύσεις αγώνα σε όλα τα σωματεία. Ανάλογη πρόταση κατατέθηκε και στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά.
Το αποτέλεσμα; Η ΓΣΕΕ διαβουλεύεται με την κυβέρνηση κι έχει βάλει συνεδρίαση στις… 27 Μάη· πάλι καλά που δεν έβαλε Δεκαπενταύγουστο. Στην ΑΔΕΔΥ, οι σύμβουλοι της ΔΑΚΕ αποχώρησαν προκλητικά από τη συνεδρίαση. Παρότι οι Παρεμβάσεις υποχώρησαν από την 48ωρη απεργία, επιμένοντας όμως στον προειδοποιητικό χαρακτήρα, οι υπόλοιπες παρατάξεις από κοινού (ΔΗΣΥΠ/ΚΙΝΑΛ, ΔΑΣ-ΠΑΜΕ, ΕΑΕΚ/ΣΥΡΙΖΑ, Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή) κατέληξαν σε μια ξέπνοη απόφαση για απεργία στις 3 Ιούνη, αφήνοντας ανοικτό παράθυρο για μετάθεσή της, μέσω της συνεννόησης με τον ιδιωτικό τομέα, που δρουν οι ίδιες δυνάμεις… Χαρακτηριστικό είναι πως στο ΕΚΑ δεν έχει μπει καν συνεδρίαση!
Οι ταξικές δυνάμεις παλεύουν για ξεσηκωμό και όχι για τυπικές κινητοποιήσεις
Το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Γι’ αυτό οι ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος και η μαχόμενη ανατρεπτική Αριστερά πρέπει «να βγουν έξω» στον κόσμο της δουλειάς και στις γειτονιές, στα πρωτοβάθμια σωματεία και στις εργατικές και τοπικές συλλογικότητες, με πνεύμα ανατροπής, νίκης και πάθους για μια άλλη ζωή. Αξιοποιώντας κάθε κινητοποίηση που μπαίνει, όπως η διαδήλωση την Τετάρτη 26 Μάη που αποφάσισαν η ΑΔΕΔΥ και άλλα συνδικάτα και η κινητοποίηση στις 28 Μάη που καλούν κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία.
